Stelpan fer til Bangó

Skemmtilegt andartak

2011-05-28T10:30:00.002Z

Mér er farið að þykja svo vænt um þessa mynd og þá sérstaklega eftir að ég kom heim. Ég skoða hana oft og þá rifjast upp fyrir mér þetta andartak þegar ég tók myndina. Við vorum búnar að fara á fyrsta flóttamannasvæðið og höfðum ákveðið að fara bara heim aftur en þá gafst okkur tækifæri til að hitta Lækni sem vinnur fyrir Muslim Aid í læknamiðstöð sem er staðsett mjög strategískt við eitt flóttamannasvæðanna. Það var að sjálfsögðu mjög mikilvægt að fara og hitta þennan mann en það þýddi klukkutími í viðbót í bílnum á sveitavegum sem voru hlykkjóttir og alls skonar ökutæki að keyra á öfugum vegarhelmingi á blindhæðum og 90 gráðu beygjum. Við ætluðum alltaf að reyna að ná á þennan lækni í bænum en þarna gafst tækifæri til að sjá læknamiðstöðina og tala við hann í leiðinni, eftir diskúsjón sem ég tapaði ákváðum við að leggja þennan klukkutíma krók á okkur. Ég var ekki kát, bæði vegna þess að ég vissi að ferðafélaginn hafði rétt fyrir sér en líka vegna þess að ég tapa eiginlega öllum diskusjónum við hana. Sem sagt almenn fýla í gangi, en það var reyndar ekkert slæmt því ég var svo reið að ég gleymdi að vera hrædd í bílnum (en við segjum henni ekkert frá því).

Þegar við vorum komin í bæinn þar sem læknamiðstöðin var þurftum við aðeins að bíða eftir lækninum sem síðan lóðsaði okkur að miðstöðinni. Á meðan við biðum, sat ég inni í bíl að reyna að einbeita mér að því að vera í fýlu og ferðafélaginn var úti að tala við börn sem hópuðust að. En þar sem ég sat þarna í fýlukasti sé ég lítinn snáða nálgast bílinn mjög varfærnislega, rúðurnar aftur í voru skyggðar svo hann sá mig ekki utan frá en hann var viss um að það væri eitthvað merkilegt inni í bílnum. Hann læðist að bílnum og þarf að standa á tánum til að sjá inn um gluggann, hann lætur eins og hann sjái ekki bílstjórann sem er nottla bara Bengali og ekkert merkilegur en kemur auga á mig. Í fyrstu er hann grafalvarlegur á svip og gónir á mig, ég reyni að fá viðbrögð frá honum með því að brosa, veifa, geifla mig og ulla á hann en ekkert gengur. Hann bara horfir á mig dolfallinn, við horfumst í augu í dágóða stund og hann virðir mig fyrir sér rétt eins og hann væri í dýragarði að skoða pandabjörn eða eitthvað álíka sjaldgæft dýr.

Eftir smá stund ákveð ég að taka upp myndavélina og taka af honum mynd. Um leið og hann sér myndavélina kemur þetta krúttlega, prakkaralega glott og eru það fyrstu viðbrögðin sem ég fæ frá honum. Ég sýni honum myndina á vélinni og þá fer hann að skellihlægja og hleypur fljótlega eftir það í burtu. Á þessari stundu var mér gjörsamlega fyrirmunað að halda fýlunni áfram en þetta var eitthvað það skemmtilegasta andartak sem ég upplifaði í þessari ferð. Ég veit ekki af hverju mér þykir svona vænt um þessa minningu en mig langaði bara að deila henni með ykkur.

Flóttamannabúðir

2011-05-23T15:45:00.004Z

Eftirfarandi pistill er skrifaður daginn sem við fórum í óopinberu flóttamannabúðirnar í Cox’s Bazar. Við fórum í tvær búðir en slepptum nokkrum því þetta var bara of erfitt og ekki alveg hættulaust. En ég þorði ekki að birta þetta fyrr en ég væri komin úr landi, ég veit að það hljómar fáranlega og þetta er sjálfsagt nett paranoja en það verður að hafa það. Við heyrðum svo margar sögur frá fólki sem bað okkur að fara varlega bæði okkar vegna og þeirra vegna. En hér kemur sagan:

11. Maí, 2011

Dagurinn í dag hefur svo sannarlega verið viðburðaríkur á margan hátt. Við höfðum fyrr í vikunni fengið símanúmer hjá manni sem tekur að sér að fara með útlendinga að skoða flóttamannabúðirnar í nágrenninu (pínu spes starf). Við höfðum svo pantað hann í dag og æddum af stað í morgun, fengum leigðan bíl og bílstjóra með. Það tók ekki nema sirka 45 mínútur að komast að fyrstu búðunum. Við höfum ekki fengið formlegt leyfi til að heimsækja formlegu búðirnar sem eru vaktaðar með öryggisvörðum svo við fórum bara á hin svökölluðu makeshift svæði. En í búðunum búa um það bil 25 þúsund manns en á svæðunum sem eru 3 búa sirka bát 200.000 manns. Það var því eiginlega mikilvægara að sjá hvernig meirihluti fólksins býr.

Það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hvernig þetta var, húsin eru skrifli úr bambus og plastpokum og eru þau öll í ofan í hverju öðru. Það er einhvers konar skipulag á búðunum en við heimsóttum bara hluta þeirra og hittum við búðastjórann og aðstoðar búðastjórann strax við innganginn. Hvert svæði hefur stjóra og hvert hlutverk hans er veit ég ekki og fréttum við reyndar seinna að þetta stjórakerfi væri gerspillt og meirihluti flóttamannanna undir hæl stjóranna.

Við fengum að sjá "skólastofu" þar sem nokkrir flóttamannanna hafa tekið að sér að kennslu gegn greiðslu. Börnin voru forvitin og alls staðar þar sem við komum kölluðu þau á eftir okkur bæ og thank you sem eru sjálfsagt einu orðin sem þau þekkja á ensku. Þeim þótti ofsalega gaman þegar ég tók af þeim myndir og sýndi þeim á skjánum. Þau voru flest með einkenni vannæringar og einhvern húðsjúkdóm en voru ofsalega brosmild sem var örlítið hjartaskerandi (er það orð?).

Um leið og við komum inn í búðirnar náði strákur sambandi við mig og hann talaði fína ensku. Hann spjallaði heilmikið við mig og bað mig vinsamlegast um að reyna allt sem ég get til að hjálpa. Ef ég gæti bara sagt einhverjum sem getur hjálpað þeim frá ástandinu og hvernig yfirvöld bæði í Búrma og Bangladesh ofsækja þau og þá kannski myndi eitthvað breytast. Þegar þarna var komið við sögu var ég næstum hlaupin skælandi inn í bíl aftur en ég hafði það af að labba lengra og skoða aðstæður sem voru vægast sagt hræðilegar. Vatnið sem þau drekka og nota til eldunnar er úr brunni og er grágrænt á litinn. Það voru dýr á vappi þarna svo eitthvað prótín fá þau en það er ekki mikið. Þetta voru vægast sagt ömurlegar aðstæður og því lengra sem við gengum og því fleira fólk sem við hittum því oftar vorum við beðnar um að gera allt sem við getum til að hjálpa. Ég get eiginlega ekki líst vanmáttartilfinningunni sem greip mig og ég virðist ekki getað losnað við.

Þetta mál er ofsalega viðkvæmt fyrir ríkisstjórnina og megum við ekki vitna í neitt af því fólki sem við töluðum við og gerir það okkur frekar erfitt fyrir en við verðum að virða það. Við gætum skaðað meira en hjálpað ef við förum að básúna út um allt hvað fólk er að segja okkur og gera fyrir flóttamennina. Alþjóðlegu hjálparstarfi er gert mjög erfitt um vik og erfitt fyrir hjálparstarfsfólk að veita óskráðu flóttamönnunum aðstoð. Til þess að fá vinnufrið setja flest samtakanna á svæðinu upp verkefni sem dekkar þá bæði flóttamennina og lókal fólk, ríkisstjórnin og sveitarfélögin sjá sér hag í því að innfæddir fái fría læknisþjónustu og menntun frá alþjóðlegum hjálparstarfsamtökum. Þó að þetta sé gert þá eru margar hindranir og var eitt samtakanna að gefa út þá tilkynningu að þau muni hætta störfum og ekki hefja þau aftur nema þau fái frið til að vinna en hvorki starfsfólk né flóttamenn eru örugg og það er óásættanlegt.

Það er enginn pólítískur vilji til að taka á málum flóttamanna og þegar við spyrjum hvers vegna fáum við þau svör að Bangladesh eigi við fleiri vandamál að stríða og hafi ekki tök á því að taka við flóttamönnum. Það reyndar útskýrir ekki af hverju erlend hjálparsamtök fá ekki leyfi til að vinna á svæðinu því það er ekki á kostnað Bangladesh. Stærstu orsakir þess að flóttamennirnir fá mannréttindum sínum ekki fullnægt er spillingin í landinu, fátækt og ofsalega slæmur infrastrúktúr. Það sorglegasta er að það er engin lausn í sjónmáli.

síðasta vikan

2011-05-16T10:44:00.002Z

jæja þá erum við komnar "heim" til Dhaka aftur og gekk rútuferðin örlítið betur en hún tók "einungis" 14 tíma. En það var svo gott að komast í borgina aftur eins og hvað hún getur farið í taugarnar á mér. Það er svo gott að koma aftur á hótelið þar sem karlarnir þekkja okkur og voru voða glaðir að sjá okkur aftur. Þeir hlógu bara þegar við sögðum frá rútuferðinni og sögðu að nú hefðum við upplifað alvöru Bangladesh, sem er sjálfsagt rétt hjá þeim.

Við lærðum ofsalega mikið á þessari ferð og fengum fullt af upplýsingum. Það sem gerir okkur erfitt um vik er að við megum ekki nafngreina fólkið sem talaði við okkur. Málið er mjög viðkvæmt og þarf að taka tillit til þess.

Núna erum við bara að tjilla í Dhaka aðeins örfá viðtöl eftir. En ég verð voða fegin að komast heim aftur þetta er búin að vera ofsalega fínt og lærdómsríkt en nú er þetta komið gott, ég vil heim. Hitinn er líka að hækka hérna og þurfum við nú að skipta um föt nokkrum sinnum á dag og fara í nokkrar sturtur. Guði sé lof fyrir loftkælikerfi (ég er alveg viss um að hann hafði mikið með þá uppfinningu að gera).

Ég er búin að taka slatta af myndum og mun setja þær inn á flickrið svona jafnóðum en netið hérna er ekkert sérstaklega hraðvirkt svo það er þolinmæðisverk. Ég ætla líka að lauma nokkrum pistlum um ferðalagið í Cox's þegar ég kem heim svo þetta verður ekkert alveg búið þegar ég fer héðan.

fylgist spennt með gott fólk.
bæjó

ps. vá hvað þetta er boring pistill en ég lofa að næsti verður það ekki.

Sólarstrandafjör

2011-05-10T12:59:00.003Z

Jæja elskurnar mínar það held ég að sé kominn tími á blogg. Í fréttum er það helst að ég er komin suður til Cox's Bazar en það er vinsælasti ferðamannastaður þeirra Bengala. Við komumst þar við illan leik á aðfaranótt laugardags, en það sem átti að vera vera 10 tíma ferðalag endaði í svona sirka 18 tímum. Þess skal getið að við vorum að ferðast svona 250 kílómetra. Þetta var ekki stuð og þess vegna ætla ég ekki að eyða fleiri orðum í þessa rútuferð dauðans.

Við mættum í bæinn um miðja nótt og hentumst þess vegna inn á fyrsta hótelið sem við sáum og höfðum við rútustarfsmanninn með í för. Hann var svo elskulegur að taka okkur upp á sína arma þegar honum var tjáð að við værum ekki með pantað neins staðar og sá okkur rýna í Lonely Planet bókina okkar. Fyrsta hótelið var sko ekki kræsilegt en á meðan við biðum eftir því að stórskrítni consíersinn athugaði með herbergi tölti rotta yfir gólfið. Þið sem ekki þekkið hinar ýmsu núrósur og fóbíur stelpunnar megið vita það að henni var ekki skemmt. En sökum þreytu orkaði ég ekki annað en að setja fæturnar upp á borð og grípa um eyrun, þetta þótti rútustarfsmanninum frekar fyndið. Þetta var nottla bara rotta, hvaða væll er þetta. Það versta er að þetta er ekki einu sinni eina rottan sem ég hef rekist á hér í bæ. Það var önnur á ressanum sem við borðuðum á fyrsta kvöldið en þá var ég úthvíld og gat sko demonstrerað alvöru viðbrögð. Ferðafélaginn minn sem hefur nú kynnst því af alvöru hversu taugaveikluð týpa ég er fékk þarna fyrst að kynnast því hvers ég er megnug í þeim málum. En ég borðaði nú samt.

En síðan þá hef ég ekki séð rottu en hins vegar farið frá einu hóteli til annars og loksins núna erum við á rosalega fínu hóteli með öllu tilheyrandi. Við erum líka búnar að fá fleiri viðtöl og allt að gerast, ég verð víst að éta það ofan í mig með gaura sem vinna hjá Sameinuðu Þjóðunum því sá sem við hittum hér er algjör elska. Hann ætlar líka að bjóða okkur út að borða annað kvöld, ligga ligga lái.

Hér í borg eru allir álíka hressir og í Dhaka en virðast margir hverjir enn spenntari fyrir útlendingum. Það er erfitt að komast á milli staða þar sem við völdum umferðarteppum alls staðar og í dag tókst ferðafélaganum að valda fyrsta árekstrinum. En það hafði legið í loftinu lengi. Þetta var ekkert stór árekstur bara svona þríhjólataxi sem nuddaðist uppí reiðhjól með kassa í eftirdragi. En fólk stoppar bara og gónir og hirðir ekkert um hver eða hvað er fyrir aftan.

Flestir góna bara en svo eru sumir sem heilsa: Good afternoon mam, how are you? ég: fine thanks how are you? good mam thank you, what country? Iceland, aah thank you mam og svo ganga sína leið. Þetta samtal hef ég átt svona þrjúhundruð þúsund sinnum síðan ég kom til Bangladesh og svona tvöhundruð og fimmtíu þúsund sinnum hér í Cox's. Það er alveg huggulegt og allt það en þegar það er orðið erfitt að fara yfir götu því það eru fimm gaurar, tveir rikshaw og einn þríhjólabíll að reyna að ná athygli minni þá verð ég pínu pirruð. En það er um að gera að tapa ekki gleðinni og brosa, þá verða allir glaðir og brosa á móti.

Annars gengur allt voða vel bara, áttum alveg rosalega fínt viðtal í dag og ætlum að reyna flóttamannabúðirnar á morgun. Stuð Stuð Stuð.

bæjó

Leidís först

2011-05-02T14:45:00.005Z

Við höfum lært örfáa bangladesíska siði síðan við komum, ekki mjög marga bara nokkra. Það fyrsta sem ég rakst á tíðkast reyndar kannski ekki bara hér en það er samþykki nikkið. Það er svona hliðar nikk og þá halla þau höfðinu til beggja hliða til að segja: já einmitt. Ég var pínu lengi að taka við mér en ferðafélaginn minn hefur séð þetta fyrirbæri áður. En ég hélt alltaf áfram að spyrja og fékk, að mér fannst, engin viðbrögð. Ég hreinlega sá ekki þennan fídus með höfuðið. Þetta er mjög krúttlegt og skemmtilegt en við erum báðar farnar að gera þetta bara ósjálfrátt út í loftið á kolvitlausum stöðum.

Annar siður er nokkuð sem við höfum rekist á þegar við förum út að borða en það er til siðs að mata hvort annað, alla vega fyrsta bitann. Við sáum strákana gera þetta við stelpurnar, tóku hrísgrjónahrúgu eða brauð með sósu á og tróðu uppí stelpurnar alveg eins og þeim væri borgað fyrir það. Við hinsvegar lærðum þetta þegar við fórum í hádegismat með stelpunni sem við kynntumst á snyrtistofunni. Hún teygði sig yfir borðið og stakk uppí okkur chapati brauði með kjúllakorma á. Við urðum pínu hvumsa en þar sem við höfðum séð þetta áður urðum við ekkert hræddar eða svoleiðis sko. Stelpan, (sem ég get ekki munað hvað heitir en það er alltílæ því hún man ekkert hvað ég heiti) útskýrði svo fyrir okkur að þetta væri svona aðdáunarmerki eða mér þykir vænt um þig merki. Pínu krúttlegt en aðallega óþægilegt.

En uppáhalds siðurinn er án efa "ladies first" siðurinn. Við fórum á lestarstöðina til að kaupa miða til að komast suðurábóginn og stóðum í first class röðinni (ekkert minna dugir okkur) þegar strákar í næstu röð kölluðu yfir til okkar: LADIES FIRST og bentu í átt að afgreiðslumanninum. Við urðum pínu feimnar og þorðum ekki að hlýða, sérstaklega þegar karlinn fyrir framan okkur skammaði strákana (að því er okkur virtist). En svo eftir fáeinar mínútur kom önnur kona (nóta bene lestarstöðin var full af karlmönnum) og fór bara beinustu leið fram fyrir og keypti sinn miða. Okkur var þá ekki til setunnar boðið og óðum bara beint á eftir henni og krúttkarlinn sem var fremstur brosti til okkar og sagði bara: ladies first. Við brostum á móti hinar kátustu og keyptum first class miðann okkar.

Annað er nú ekki í fréttum góðir hálsar svo ég bara kveð að sinni, bæjó

maní og pedí !

2011-04-30T10:54:00.002Z

Þá er liðin vika síðan stelpan mætti til Dhaka og innan við 3 vikur eftir sjííís og við eftir að fara til Cox's Basar og allt. Það er að reynast pínu erfitt að fá viðtöl við NGO-in (hjálparstarfsfélög) í Cox's Basar þar sem þau eru undir mjög miklu eftirliti frá ríkisstjórninni. Ríkisstjórnin vill enga krítík á það hvernig flóttamenn eru meðhöndlaðir og vill helst losna við hjálparstarfsfélögin. Félögin eru því mjög lítið áberandi þarna niðurfrá og starfsmenn virðast hissa á því að við vitum að þau séu starfrækt á svæðinu. Það verður því mjög spennandi að sjá hvort að við fáum einhver viðtöl á svæðinu en næsta vika fer í að reyna að ná í höfustöðvar hina ýmsu félaga hér í Dhaka. En ef við förum suður þá er þetta allt að verða ansi tæpt tímalega séð, tíminn bókstaflega flýgur.

En við erum nú samt búnar að taka okkur frí þessa helgi og reyna að skoða borgina aðeins. Helgin hefst á föstudegi og eru því sunnudagar eiginlega eins og mánudagar,pínu skrítið. Núna er nottla 1. maí á sunnudaginn og hann er opinber frídagur hér í landi, en það kom okkur dáldið á óvart. Í gær gerðum við heiðarlega tilraun til þess að finna indverska hverfið og hinn svo kallaða Nýja markað en það gekk ekkert sérstaklega vel. Við fundum hins vegar Lalbag Kella sem er garður sem er girtur steinveggjum og innan veggjanna eru nokkur grafhýsi sem voru byggð á öldum áður. Það er svo sem ekkert í frásögur færandi annað en þar urðum við allt í einu aðal attraksjónið, útlendingar í Dhaka. Fólk gekk upp að okkur og bað um að taka myndir af okkur og aðrir tóku bara myndir úr fjarlægð en við vöktum mikla athygli. Meira að segja aðrir túristar tóku myndir af okkur. Mjög sérstök upplifun, pínu svona eins og Madonna bara! ha? haldiði að það sé? Það er alls staðar horft á okkur en þetta var aðeins meira en venjulega.

En ferðafélagi minn er orðin lasin og urðum við því frá að hverfa í gær úr rykinu og hávaðanum og fórum við bara snemma að sofa sem var mjög gott. Í dag fórum við aðeins styttra en líka í leit að markaði og fundum hann. En eftir markaðinn, tatatatammm, fór ég í maní og pedí (hand- og fótsnyrtingu). jiii hvað það var skrítið og ekkert sérstaklega þægilegt en ég er voða fín núna og verð sjálfsagt í svona tíu mínútur í viðbót. En fyrir utan að þjala, raspa og skrúbba var öllum skönkum dýft í vax, svona doldið eins og kertavax, brennandi heitt kertavax. Eftir það var þeim pakkað inn í plastfilmu og sat ég þannig í sirka 10 mínútur og það sem mig klæjaði rosalega í nefið, úff.

Á snyrtistofunni hittum við unga stúlku sem var ægilega sæt og skemmtileg og ákváðum við að fara með henni í hádegismat. Hún sagði okkur að hún væri búin með B.A. próf og stefndi á meistaranám en foreldrar hennar væru ekkert sérstaklega hrifin af því vegna þess að hún á að gifta sig. Hún á kærasta sem hún er búin að vera í fjarbúð með í 5 ár en hann býr í öðrum bæ í nokkurra klukkutíma fjarlægð. Í hvert skipti sem hún fer heim suða foreldrar hennar í henni að fara nú að gifta sig en hana langar það ekki svo hún hætti bara að heimsækja þau, helvíti fínt.

Núna erum við bara komnar aftur heim og ferðafélaginn að leggja sig sem mér finnst bara fínt, ég hef ofsalega litla orku í að vera úti í þessum hávaða en það hlýtur nú að fara að venjast, ha? er þaggi? þetta segi ég við mig á hverjum degi, já kannski daginn áður en við förum venst ég þessu.

Af plebbisma og bangladesískum fríkadellum

2011-04-25T15:41:00.005Z

Jæja þá er dagur þrjú í Dhaka að verða búinn og stelpan orðin töluvert sjóaðri en hún var í byrjun. En það verður að segjast að þessi umferð er ekkert grín og hávaðinn, ussss þessi hávaði. Í dag tókum við þriðja viðtalið á tveimur dögum en það var við plebba hjá sameinuðu þjóðunum. sjííís hvað hann var mikill plebbi, afsakið þó að ég bara segi það hreint út. Hann var hrokagikkur með mikilmennskubrjálæði og hnussaði hreinlega yfir sumum spurningunum. Það hafði nú samt ekki tilætluð áhrif þar sem við fengum síður en svo minnimáttarkennd, við gengum út hlægjandi að þessum kjánaskap. Hann var voða hrifinn af því að segja mér allt sem hann vissi um Ísland en hann var víst að deita íslenska stelpu í tvö ár. Hann var ekki eins hrifinn af Danmörku, ég verð að viðurkenna að það hlakkaði aðeins í minni þá.

Viðtölin í gær við lókal gæjana gengu miklu betur, þeir voru ekkert að þykjast vera neitt annað en þeir eru. Svöruðu kannski ekki öllum spurningunum en brostu þá allavega þegar þeir sögðu: now you are approaching a critical issue.

Í morgun fórum við líka á lítinn markað þar sem var hægt að kaupa allt milli himins og jarðar. Skrítnastur var nú samt kjötmarkaðurinn þar sem kjötið stóð fyrir utan í taumi og beið slátrunar. Skemmtilegastir voru karlarnir 5 sem sátu við saumavélar og saumuðu án afláts, þeir voru með svona svartar saumavélar sem þarf að stíga, voða hressir.

Það allra erfiðasta við þessa borg eru betlararnir en þeir eru ansi víða og þá börnin sérstaklega erfið ekki bara vegna þess að þau eru börn en þau eru líka ágengust og oft þykjum við ekki gefa alveg nóg. Það er ofsalega erfitt að horfa upp á eymdina hérna.

En á móti kemur að hér eru margir ofsalega hressir og sérstaklega glaðir að sjá útlendinga, það gerist greinilega ekki alveg á hverjum degi. Okkur er heilsað mjög kurteisislega á hverju götuhorni, good evening mam, how are you? mjög huggó allt saman.

Eftir viðtalið ógurlega fórum við í rólegheit í Norræna klúbbinn og skrifuðum upp viðtalið og snurfusuðum við laugina. Það er nú skrítinn staður, HA? shjííís. Þar eru allir plebbarnir saman komnir með fjölskylduna í tennistíma eða í sundlaugina og drekka bjór. Áfengi er almennt bannað hér í Bangó en útlendingar mega drekka, af því þeir eru ekki múslimar, þetta er allt mjög líberal hérna. Við ákváðum að borða þar líka áður en við fórum heim og viti menn! Á matseðlinum var ekki einn einasti bangladesíski réttur en það var hins vegar hægt að panta fríkadellur. Þetta var svona lítil Skandinavía í miðju bangladesíska brjálæðinu. Mjög spes. En ég ætla samt í maní og pedí og ætla ekki að fá samviskubit yfir því og hana nú (kannski er ég bara plebbi inn við beinið eftir allt saman)

Gulshan

2011-04-23T10:10:00.005Z

Jæja þá erum við loksins komnar á leiðarenda, mér finnst eins og það sé hálfur mánuður síðan við flugum frá danmörku. Dúbai var fín voða flottar og fínar verslunarmiðstöðvar annars vegar og hins vegar markaðir og þröngar götur. En daginn áður en við flugum til Dakha fengum við póst frá gistiheimilinu sem við höfðum ætlað okkur að vera á og okkur sagt að það væri því miður ekki pláss fyrir okkur. Við þurftum því að finna okkur hótel kvöldið sem við lentum sem var hrikalega leiðinlegt og erfitt.

Á flugvellinum voru skrifstofur þar sem hægt var að panta leigubíl sem reyndist svo hreint ekki vera leigubíll en voða fyndinn bangladessi sem keyrði mjög gamlan og skítugan bíl. hann keyrði svo með okkur á milli hótela þar sem við fengum ýmist ógeðsherbergi eða hreinlega: nei því miður við megum ekki taka við gestum inn af götunni. Við enduðum svo á hótel Washington sem var frekar lélegt og frekar dýrt en stelpan var orðin þreytt og neitaði að fara lengra.

Í dag erum við svo búnar að eyða deginum í það að labba um "fína" hverfið og leita að hótelum þar sem við getum hugsað okkur að dveljast næstu fjórar vikurnar. Það gekk ágætlega og fengum við að sjá fullt af herbergjum og öll á: "very special price for you, because you my friend" verðinu. En við erum nú loksins komnar á lítið krúttlegt gistiheimili, mjög spes fyrir útlendinga. En það er nálægt öllum diplóplebbunum sem við ætlum að taka viðtal við og svo náttúrulega nordic club-inum þar sem tennisvöllurinn og sundlaugin er, afar mikilvægt!

Þetta hefur verið svona só far só gúdd, ég var ekki par hrifin og alls ekki í rónni þegar ég lenti hérna í gær en það hefur lagast í dag. Það er alveg hægt að rölta um í þessari geðveikistraffík en hávaðinn er svakalegur. Hér eru allir alltaf að flauta, allir sem keyra bíl flauta fyrir horn, flauta til að troðast og flauta þegar þeir sjá útlendinga. Semsagt mega mikið flaut út um allt og varla hægt að sofa fyrir þessu.

Það besta við herbergið er að hér er loftkæling og internet, við ættum því að geta unnið hérna eitthvað. Það eru líka svalir, lítið eldhús og setustofa, ægilega kósí allt saman.

við erum báðar frekar mikið þreyttar eftir erfiða tvo daga svo það verða vonandi bara rólegheit í kvöld og svo beint í fyrsta viðtalið á morgun. shjííí, vona að við finnum það.

ég mun svo væntanlega pósta myndum þegar ég er ekki svona þreytt.

Surf's up !

2011-04-14T13:55:00.002Z

Jæja þá er nú aldeilis farið að líða að þessu, við leggjum af stað á þriðjudaginn. Þá munum við fara til Dubai og verðum á hóteli með sundlaug á þakinu, mjög mikilvægt atriði. Við höfum heyrt af eyðimerkur-surfi sem okkur langar að prófa. Þá rennir maður sér á brimbretti á sandöldum, ef það er ekki bara fullkomið tækifæri fyrir mig að prófa brimbretti þá er slíkt tækifæri ekki til. Við ætlum líka að fá okkur arabískan brönsj sem ég hlakka líka voða mikið til að smakka. Tilgangur Dubai stoppsins er doldið að leyfa sér lúksus áður en þróunarlands-ævintýrið tekur við, já og rétta af þotuþreytuna.

Ég er næstum búin að gera allt sem þarf að gera en það er eitt bólusetningarstopp eftir og þá verð ég varin fyrir lifrarbólgu A og B næstu 25 árin. Ég er búin að kaupa mjólkurgerlatöflurnar og imódíum, sólarvörn og stráhatt svo ég er nokkuð vel sett. Sólgleraugun ætla ég að kaupa í Dubai.

Það sem hefur breyst síðan síðast er að plebbarnir hjá Sameinuðu Þjóðunum eru búnir að svara og við komnar með einn fund með þeim, það gerðist bara í dag. Almennt er fólk voða varkárt gagnvart því að lofa okkur fundum og viðtölum vegna þess að viðfangsefnið okkar er víst viðkvæmt og Bangladessar almennt ekki hrifnir af því að það sé rætt. Það gerir okkur örlítið stressaðar og gerir okkur erfitt fyrir þar sem við erum að sækja um styrki líka. Við þurfum nefnilega að fá staðfestingu frá að minnsta kosti einum viðtalanda um að við séum að fara gera rannsókn og taka viðtöl, hingað til hafa þeir sem við höfum spurt neitað okkur um það. En það fer nú bara eins og það fer, maður er svo vel haldinn á námslánum að ég set þetta bara á kortið.

Ég veit að ég lofaði hérna að ég myndi ekki skrifa mikið um verkefnið sjálft en er löngu búin að svíkja það en þetta er það sem er að gerast núna. Eftir nokkra daga get ég skrifað tískublogg um vegfarendur í dubæsku verslunarmiðstöðinni og það nýjasta í sandbrimbrettasportinu.

En það allra nýjasta er að ég er komin með nýjan síma og ef ég sendi ykkur ekki nýtt númer í vikunni þá er ég að gleyma ykkur, sorrí. Þeir sem vilja geta látið mig vita og ég sendi skeyti. Ég ætlaði nefnilega að skipta úr talfrelsi yfir í áskrift en ekki fór betur en svo að ég gekk út með nýjan bleikan smartphone og nýtt símanúmer, þetta var víst það ódýrasta í stöðunni... það á svo eftir að koma í ljós hversu hræbillegt þetta verður.

ég á sjálfsagt ekki eftir að skrifa meira fyrr en ég er lögð af stað svo þangað til...

bestu kveðjur

Það vinna plebbar hjá sameinuðu þjóðunum

2011-03-23T19:47:00.003Z

Jæja þá eru línur aðeins farnar að skýrast. Við erum komnar með herbergi á meðan við verðum í Bangladesh, það var tekið sérstaklega fram við okkur að herberginu fylgdi internet 24 tíma sólarhrings og dadada rennandi vatn! í alla 24 tíma sólarhringsins. Við erum ofsa kátar með þetta þar sem verðið er töluvert undir bödjetti eða um 2000 kr danskar mánuðurinn, fyrir okkur báðar. Við erum líka búnar að hafa samband við hina og þessa aðila sem við viljum endilega tala við þarna niður frá, suma er ferlega erfitt að ná sambandi við en aðrir voða hressir.

Erum nú þegar komnar með einn prófessor, einn gaur hjá rauða krossinum, einn hjá IOM og svo eina konu sem er reyndar í Tælandi landi töfra (eins og hemmi kallaði það hér i denn). Þeir sem hafa verið lítið fyrir að svara tölvupóstum eða í símann eru þeir hjá sameinuðu þjóðunum. En það er pínu fyndið að allir þeir sem hafa nennt að tala við okkur hinga til vilja endilega að við tölum við gaurana hjá SÞ og láta okkur fá endalaust af netföngum og símanúmerum. Við höldum að kannski finnist hjálparstarfsfólki þessir plebbar geta brotið odd af oflæti sínu og talað við litlu stelpurnar um ritgerðina þeirra.

Við höfðum sumsé samband við Bangladesh í dag í gegnum skype og í allra fyrsta símtalinu heyrðm við í símsvara og það tók okkur örfá andartök að átta okkur á að manneskjan var að tala ensku. Þessi hreimur er náttúrulega algjörlega iiiindislegur, allir þeir sem við töluðum við í dag hljómuðu eins og búðareigandinn Apu Nahasapimapetalon í Simpson... í 16. veldi. Hann Jakaria þurfti greyið að endurtaka netfangið sitt svona sirka 3svar og vinur hans sem gaf okkur símanumerið hjá téðum Jakaría þurfti að endurtaka það svona 10 sinnum. Það dugði ekkert að biðja hann um að tala aðeins hægar... hann hækkaði þá bara róminn.

Á morgun sækjum við um vegabréfsáritun en til þess þarf að senda eyðublað, tvær passamyndir og vegabréfið til Svíþjóðar... já vegabréfið í póst! pinu skerí en það vonandi skilar sér. Á morgun förum við líka í sprauturnar: Barnaveiki, taugaveiki, lifrarbólga A og stífkrampa... það er nú ekki svo mikið.

Þetta er allt að verða voða raunverulegt eitthvað, við erum bara að æða í þetta híhí. Ég sá veðurfréttir á Al jazeera í gær og þar sagði að hitinn í Dhaka væri 34 gráður, það á bara eftir að hækka næsta mánuðinn úff púff... var ég búin að segja ykkur að við verðum með loftkælingu 24 tíma á dag, uuu hjúkk! svo er reyndar að sjá hvort loftkælingin verði í formi viftu og rennandi sturtan úr fötu og internetið úr ... nei, dettur ekkert sniðugt í hug.

Annars eru líka tveir styrkir komnir í hús og beðið svara frá einum, tveir af þremur er ekki svo slæmt. Þannig að þetta er allt að smella bara ha! haldið að það sé ?

Operation Rohingya

2011-03-12T15:25:00.002Z

Jæja þá er búið að kaupa miðana til Bangladess og munum við stöllur fara þangað rétt fyrir páska og ætlum að vera þar í mánuð, að undanskildum tveimur dögum sem við verjum í Dúbaí. Það er nú þegar búið að ganga á ýmsu í þessu ferli en við hefum nýverið fengið undanþágu sem gerir okkur kleift að skrifa masters-ritgerðina saman. Stúlkan sem ég skrifa með er ung og dönsk pía og höfum við skrifað verkefni saman áður og þá var fjallað um sama hóp flóttamanna og við ætlum að skrifa um í ritgerðinni. Þá dúndruðum við út fínasta verkefni og ætlum að gera slíkt hið sama í þetta sinn.

Flóttamennirnir sem við ætlum að fjalla um heita Rohingya og eru múslimar sem hafa búið í Arakan héraði í Búrma síðan á 15.öld. Héraðið er frekar einangrað frá Búrma af náttúrulegum orsökum, það er aðskilið Bangladess með ánni Naaf en fjallgarður liggur austan megin við héraðið sem gerði ferðalög inn í Búrma erfið. Það hefur verið bölvað rót á þessum múslimska minnihlutahóp vegna mismunandi einræðisherra, nýlenduherra og herstjórna en núverandi herstjórn gerði þá landlausa með lagasetningu árið 1982. Þessi "nýju" lög leiddu það í för með sér að flestir þeirra Rohingya misstu ríkisborgara rétt sinn og urðu því ólöglegir innflytjendur. seinna breyttist reyndar sú skilgreining vegna þrýstings frá alþjóðasamfélaginu og þá aðallega Bangladess. Fólkið er samt enn án ríkisfangs og flýr í miklum mæli bæði til Bangladess og annarra landa í Asíu.

Í Bangladess eru tæplega 300.000 Rohingya múslima en einungis í kringum 30.000 eru í löglegum flóttamannabúðum sem rekin eru með hjálp UNHCR (Flóttamannaapparatið í sameinuðu þjóðunum). Fyrstu flóttamennirnir komu snemma á 8. áratugnum og margir þeirra eru enn í búðunum og einhverjir hafa verið sendir heim til Búrma og svo flúið aftur yfir. Ríkisstjórn Bangladess hætti að skrá flóttamennina sem slíka og þess vegna er svo mikið af þeim utan flóttamannabúða, sem gerir þá einstaklega varnarlausa því fólkið má ekki sækja sér atvinnu og hefur engin réttindi.

Það sem við viljum athuga er samvinna alþjóðasamfélagsins og ríkis þegar kemur að svona málum. Bangladess vill ekki taka við fólkinu (ekki frekar en nokkurt vesturlanda) og Búrma segir þau vera bengala og vill ekki sjá þau. Fólkið verður fyrir ofsóknum hvort sem þau eru í Bangó eða Búrma og sumir hafa verið sendir heim og flúið til baka mörgum sinnum. Þau geta ekki farið neitt annað en labbandi eða siglandi á bátskriflum sem þau og gera, í Tælandi var þeim bara snúið við á ströndinni og ýtt út á haf aftur.

Við ætlum sem sagt til Bangladess til að tala við starfsmenn UNHCR, vonandi starfsfólk hjálparstofnana, vonandi opinbera starfsmenn og fræðimenn. Það væri frábært að fá leyfi til að skoða flóttamannabúðirnar en það eru víst ekki miklar líkur á því en við vonum að þegar við erum komnar að þá sé erfiðara að segja nei við okkur.

Þetta blogg mun ekki fjalla mikið um verkefnið sjálft heldur meira um það að vera í Bangladess og upplifun af því, svona pínu eins og ég gerði í Lettlandi. Þetta verður einhvers konar dagbók fyrir mig bæði til að leyfa fólki að fylgjast með og fyrir mig til að geta lesið seinna og rifjað upp.

Ég er þegar orðin mega stressuð en hlakka líka mikið til, ég hef verið að lesa allskonar vefsíður um Bangó og þá aðallega Dhaka sem er höfuðborgin en það sem alltaf minnst á er hávaðinn. Það býr svo mikið af fólki í landinu og það er svo þéttbýlt að höfuðborgin er víst sú mest hektíska sem um getur. sjiiiiit ég verð mega pirripú á strikinu á laugardegi! En það búa 150 milljónir manns í landinu sem er á stærð við Danmörku, í Dhaka eru engin umferðarljós og umferðarreglur er víst eitthvað losaralegar. En það sem fólk talar líka mikið um er hversu vingjarnlegir Bangladessar eru, það er svo lítið um ferðamenn svo þeir vekja alltaf mikla athygli. Maður á víst ekki að láta sér bregða ef fólk þyrpist um mann og glápir hvar sem maður kemur, en það er víst ekkert skerí stöff þeir eru bara forvitnir og bándaríin eru bara öðruvísi.

en já ég ætla að skrifa um allt það sem gerist á ferðalaginu en fram að því verður kannski ekkert mikið stuð, nema að mér detti eitthvað rosa skemmtó í hug auðvitað.

þangað til... bæjó

konudagur, prjónaskapur og sumarfrí

2009-02-23T11:00:00.000Z

þetta eru blómin sem meistarakokkurinn gaf mér í tilefni konudagsins og nú heldur hann að hann komist upp með allt. Þegar brúnin þyngist á stelpunni þá minnir hann á blómvöndinn og hver hafi keypt þau, ,,heyrðu komum inn í stofu að horfa á blómin" sagði hann þegar ég var farin að tuða aðeins of mikið að hans mati.

Hér er voða lítið að gerast eins og venjulega, bara vinna, borða, sofa og svo aftur frá byrjun. Það hefur reyndað snjóað ansi mikið síðustu dag og það var bara allt á kafi svei mér þá. Það var hundslappadrífa allan daginn dag eftir dag en svo kom rigning og þá fór snjórinn.

jeminn hvað ég er skemmtileg, tala bara um veðrið eins og það sé æsispennandi glæpasaga eftir hann arnald indriða. Það sem er meira í fréttum er að ég lagðist í prjónaverkefni og ætla mér að prjóna risastórt sjal og gengur það svona upp og ofan. ég byrjaði á því að prjóna heila dokku bandvitlaust og þurfti að byrja upp á nýtt. en nú hef ég komist svona ágætlega inn í þetta og að verða búin með tvær dokkur en það eiga að vera 4 eða 5 man það ekki. ég prjóna bara þangað til að ég enda með 6 lykkjur og hætti þá. Maður byrjar með 420 lykkjur og ég þurfti að telja svo oft og byrja upp á nýtt að fitja að það hvarflaði að mér að ég væri pínu þroskaheft. Ég fékk svo þann grun staðfestan þegar ég uppgötvaði að ég hefði prjónað hliðarnar saman og farin að prjóna í hring og ómeðvitað byrjuð á peysu. ég er að vona að hrakförum mínum sé lokið og að ég geti klárað sjalið einhvern tíma fyrir vorið (ekki það að ég þurfi ullarsjal fyrir sumarið sko!).

Nú er ég lögst í veikindi, með hálsbólgu og skrítna bletti á maganum (þeir fóru reyndar en ég varð skíthrædd og hélt að sjálfsögðu að dauðinn væri handan við hornið). Ég fékk að vita að þetta gæti verið skarlatsótt en þetta er allt mjög óljóst og ég nenni ekki til læknis þar sem ég er svo mikið hörkutól. Kokkurinn trúir mér ekki og heldur að ég sé ekkert veik en það er nú bara af því ég væli ekki allan daginn eins og sumir sem ég þekki.

Annars er farið að birta á morgnana og ég farin að hlakka til vorsins. ég á að fara að ákveða sumarfríið mitt núna og er ég að spá í að taka júlí. En ef einhver ætlar að koma í heimsókn af því ég er svo skemmtileg þá eru allir velkomnir. Við getum jafnvel boðið gistingu (einn sófi og tvær dýnur) en þá verða allir gestirnir að sofa í sama herbergi. En alla vega, ef einhver vill koma á öðrum tíma en júlí þá má sá hinn sami/sú hin sama (tíhí) láta mig vita og ég bið um frí. kadlinn fer líklegast ekki í frí svo ég er til í að eyða fríinu mínu í að fá fólk í heimsókn. KOMASO!

Af glæpum og þjóðernisrembingi

2009-01-31T09:48:00.002Z

nú hef ég verið að heyra af þó nokkrum stympingum og leiðindum hér í köben.
Einhverjum kastað fyrir lest, lífvörður ofurfjárglæframannsins stein bagger verður fyrir skotárás á djúsbar (lýg því ekki DJÚSBAR) og sífellt verið að ræna sjoppur og bari. Þetta kemur allt í fréttum og oft er talað við manninn á götunni til að fá álit hans á þessari ólgu í samfélaginu. Það orð sem kemur hvað oftast upp er orðið: ódanskt. Það er að segja þessar morðtilraunir og rán eru ódanskar og eiga ekki að líðast hér.

Mér er spurn, eru glæpir eitthvað sérstaklega ódanskir og meira útlenskir? eru danir eitthvað minni glæpamenn en til dæmis norðmenn? Ég er alveg sammála því að þessar skotárásir eru ólýðandi og óþolandi en ég veit ekki með sérstaklega ódanskar. Er ekki allstaðar bannað að drepa fólk? ég geri mér grein fyrir því að ég get verið doldið viðkvæm en ég get ekki að því gert en að taka þessu sem dulinni móðgun. Það er verið að gefa það í skyn að glæpahyski eigi ekki heima í Danmörku og geti því bara verið annars staðar, hvar þá? í útlöndum? Hvar er Ísland? jú jú í úúútlöndum og ég er úúútlendingur.

Auðvitað ég að ýkja aðeins, ég tek þessu nú ekki alveg svona persónulega en ég get samt ekki að því gert að finnast ég soldið vera HINN hérna. ég er ekki Dani ég er hinir alveg eins og á Íslandi eru útlendingarnir ekki VIÐ heldur HINIR. Þegar það er tekið sérstaklega fram að aðili sem rænir bar og viðskiptavini bars tali dönsku með hreim get ég nú ekki annað en tekið að aðeins til mín. Ég tala jú með hreim. Hvaða gagn gerir það að tala um að viðkomandi tali með hreim, hvað tala margir hér á landi með hreim? Þetta þrengir hópinn að minnsta kosti ekki mikið og bætir því engu við fréttina. Það er allt eins gott að segja að viðkomandi hafi verið rétt yfir meðalhæð og ekkert meira. Það eru ansi margir rétt yfir meðalhæð. Hvað gerir þessi óþarfa setning í heilli frétt annað en að styrkja fólk í þeirri trú að fólk sem tali með hreim sé hættulegt.

Ég er meinlausasta grey sem fyrirfinnst en tala dönsku með hreim sem fólk gæti farið að tengja við eitthvað hættulegt og það þykir mér miður. Ég fæ alveg sting í magann eins og þegar maður gerir eitthvað af sér þegar ég heyri að ógerningsmaðurinn hafi talað dönsku með hreim, eins og ég liggi undir grun og flýti mér því að segja hátt og snjallt: ÞAÐ VAR EKKI ÉG!

ég vil taka það fram að ég tel dani ekki verri en íslendinga í þessum málum ég bara tek meira eftir þessu hér og kannski legg annan skilning í þetta þar sem ég sit hinum megin við borðið núna.

helvítis fokking fokk

2009-01-22T13:24:00.002Z

juuu, ég sit hérna spennt við tölvuna og bíð frétta. Hvað er að gerast? ha?
Ég hef svo lengi haft litla trú á stjórnmálamönnum sem eru við völd að ég trúi ekki á yfirvofandi breytingar fyrr en ég sé þær gerast. Nú les ég að samfylkingarfólk, nóta bene þeir sem ekki eru í ríkisstjórn, vilji breytingar. Jú það vekur von í mínu hjarta en sorrý kaupi það ekki fyrr en ég sé það gerast.

Mest er ég svekkt yfir að geta ekki tekið þátt í mótmælunum sem hafa verið í allan vetur og þá sérstaklega þessum síðustu daga. Það er eitthvað að gerast, það er auðsjáanlegt á fréttum valdafólkið er orðið hrætt. Ég er stolt af Íslendingum fyrir að gefast ekki upp og láta í sér heyra, vildi bara að ég gæti verið með því þá gæti ég sagt þegar einhver spyr mig í framtíðinni hvar varst þú þegar Íslendingar fengu nóg? að ég hefði verið á Austurvelli en nei ég þarf að segja: Ég sat límd við tölvuna.

Nú verður eitthvað að gerast og nú vona ég að ríkisstjórnin sýni mér að ég hafi rangt fyrir mér og stjórnin annað hvort falli eða boði til kosninga. Fjandinn hafi það nú er komið nóg!

frost á fróni

2009-01-05T19:27:00.001Z

Við ákváðum að gera veislumat í kvöld af því við fengum ekkert gott að borða á nýársdag. Við höfum verið að vinna síðan og nú er semsagt komið að okkar nýársfagnaði. Meistarakokkurinn ætlar að bjóða upp á önd með asísku-órans ívafi en ég ætla að bjóða upp á meðlæti úr nýju uppskriftabókinni sem amma kolla gaf mér í jólagjöf. ég þurfti að fara út í búð til að ná í ýmis hráefni og ís í desert sem er ekki í frásögur færandi nema hvað það er ÓGEÐSLEGA kalt.

Ég tók fram hjólið sem ég hef ekki notað á nýja árinu og lásinn var frosinn, ég þurfti að blása í hann eins og ég gerði á Frosta gamla 1999 (fyrsti bíllinn minn, pusjó 204)og Sumarliða árið eftir (bíll númer tvö, Golf). Þegar ég var komin á hjólið og búin að jafna mig á frostbitinu á rassinum tók ég eftir því að báðar handbremsurnar voru frostnar en þó að önnur þeirra hafi hrokkið í gang eftir smá átak þá gat ég heldur ekki skipt um gír. hnakkurinn var svo kaldur að ég er ekki viss um að ég nái yl í bossann fyrir svefninn.

jii hvað ég vona að veturinn verði stuttur!

Gleðilegt nýtt ár

2009-01-01T13:10:00.003Z

Jæja þá er komið af fréttum af valmúganum. Þetta hefur verið það allra skrítnasta gamlárskvöld sem ég hef nokkurn tíma upplifað. Var að vinna frá klukkan tvö til tíu sem mér fannst ekkert slæmt þar sem meistarakokkurinn er að vinna líka svo við ætluðum bara að fagna nýárinu saman og jafnvel heyra í einhverjum af þeim sem við þekkjum hérna. Ég mæti sprellifín og hress á vaktina klukkan tvö (yfirmaðurinn hrósaði mér meira segja fyrir útganginn á mér, þá hlýt ég nú að hafa verið sæt maður). En ég fann strax að íbúarnir voru ekkert sérstaklega vel stemmdir sem er ekki að furða þar sem þau eru háð reglu og því hefur ekki verið að sælda yfir hátíðarnar. En svo kemur sú sem átti að vinna með mér (eftir að hafa hringt og sagt að sér seinki) og ég sé strax að hún er heldur ekki vel stemmd. Frábært! En stelpan tapar ekki gleðinni...til að byrja með. Það kemur svo í ljós að konan sem ég kýs að kalla jónu (heitir það sko ekkert, hún er dönsk) er með magakveisu.

Það er svo sem ekkert nýtt þar sem hún hefur átt í erfiðleikum lengi. En til að gera langa sögu stutta þá dvaldi hún á klósettinu 75% af vaktinni. Hún hafði ákveðið að við skyldum borða þorsk upp á danskan máta sem ég þekki ekki og var bara ánægð með það. Það kom babb í bátinn þar sem hún komst ekki í að elda hann og ég kann bara ekki að gufusjóða fisk. Ég gerði allt annað tilbúið þar sem hún þráaðist við að hann skildi eldaður á þennan hátt. Það endaði þess vegna með því að við borðuðum smörrebröd eða réttara sagt þau borðuðu en ég át ekki rassgat.

Ég stóð sem sagt ein á vaktinni og mátti punta stofuna, klæða fólkið í sparipússið (sem reyndar ég hefði betur sleppt því þetta var engin veisla) og gefa því að borða. Heimilisfólkið var eins og áður sagði ekki vel stemmt og hvert öðru pirraðra. Ég að tapa mér úr stressi, snappa á greyin og dey svo úr samviskubiti yfir því og helli í þau bjór.

En rúsínan í bölvuðum pulsuendanum var nú samt sú að ég var læst úti og búin að vinna langt á undan meistarakokkinum. Það sem meira var hafði ég líka gleymt helvítis símanum heima. Ókei nú er ég farin að blóta og skammast mín bara ekkert fyrir það. Ég fann nú samt númerið á veitingastaðnum (því mér er nottla fyrirmunað að muna þessu dönsku númer) og hringdi í meistarakokkinn sem var á skítafloti en leyfði mér nú samt að koma og fá lyklana hans, þessi elska. En kjúklingurinn sem ég er þorði ekkert að fara í strætó og labba og taka metró og allt þetta svona með alla stórhættulegu flugeldana fljúgandi rétt yfir höfðinu á mér svo ég hringdi á leigubíl. Sem var snöggur og allt í fínu með það en svo vildi hann ekki bíða eftir mér svo ég þurftu að hlaupa út á kongens nytorv til að komast heim aftur.

Ég gekk þá mjög hröðum skrefum í átt að torginu með hendur fyrir eyrum mér til verndar eftir að hafa fengið lyklana. Haldiði að það hafi ekki verið einhverjir fjárans únglíngar sem stóðu útí glugga á annarri hæð hendu svona hávaða kínverjum út niður á götu. Það sem meira var þá tvíelfdust þessir andskotar þegar þeir sáu fólk ganga fram hjá. Hvað er að fólki??? Þetta var nú aðeins meira en mitt hjarta þoldi og hljóp ég fram og til baka yfir götuna og reyndi að finna út hvort betra væri að vera beint fyrir neðan þá eða á gangstéttinni fjær. Það tók smá tíma og nokkrar atlögur að komast framhjá, fjandinn hafi það. Hér eru miklu færri flugeldar en heima en hér kann fólk ekki að fara með þá, magaveika konan hafði nefnilega sagt mér líka að hún þyldi ekki þegar fólk kastar í hana flugeldum. ER EKKI Í LAGI? Maður getur nú labbað óhultur í Reykjavík klukkan 10 á gamlárskvöld. Nei hér kann fólk bara ekkert að fara með þetta og það er verra en brjálæðið á Íslandi. Og hana nú!

En þetta fór nú batnandi eftir þetta og komst ég heim heil á höldnu. Kokkurinn kom svo hálftíma síðar en þá vorum við bæði svo þreytt eftir daginn að við hreinlega nenntum ekki niðrí bæ til að vera voða hress með öðrum. Við fögnuðum því árinu tvö í valmúganum og var það voða næs. Horfðum á flugeldana út um gluggann í sitt hvoru herberginu, hann í eldhúsinu með sinn galopinn og ég inná klói með minn glugga kyrfilega lokaðan og með hendur á eyrum. Svo spiluðum við tónlist í nýju hljómflutningsgræjunum mínum og dönsuðum í eldhúsinu. karlinn fékk að ráða tónlistinni til að byrja með og hóf hann tónleikana á maístjörnunni sem okkur þótti viðeigandi. en svo komst stelpan í græjurnar eftir íslenska klukkutímann og blastaði dollý og félögum.

það rættist því úr kvöldinu sem betur fer en nú þarf ég að fara að drífa mig í vinnuna aftur og verð þeirri ánægju aðnjótandi að vera að vinna með sömu gellu og í gær. veiiiiiii

Brunajól

2008-12-11T16:43:00.004Z

jæja nú er maður bara að blogga mörgum sinnum í viku ha? hvað segið um það ? gaman að sjá að einhver er enn að fylgjast með þrátt fyrir stopular færslur. Ég reyni að skrifa þegar ég hef eitthvað að segja og jeminn nú hef ég sko sögu að segja, allt að gerast á valmúganum.

Í morgun rétt fyrir klukkan 8 vöknum við, veit eiginlega ekki afhverju en kadlinn hafði rumskað eitthvað aðeins fyrr við hvelli og spáði ekkert í það. en við vöknum sem sagt og íbúðin okkar er að fyllast af reyk. Svona pínu óþægilegt en ekki svo mikið að reykskynjarinn hafi farið í gang eða svoleiðis. En þegar við kíkjum út um gluggann sjáum við ekki á milli húsa svo mikill er reykurinn.

svo er bankað á hurðina en ég er eiginlega bara enn í rúminu svona að spá í hvað ég eigi eiginlega að gera. kokkurinn er aðeins skýrari á morgnanna en ég og hann heyrir að nágranninn kallar í gegnum hurðina hvort við séum vakandi. þá ákváðum við að týna á okkur spjarirnar og kíkja út, ekkert panik en þetta var óþægilegt. Við spjöllum við nágrannana þegar við vorum klædd og vorum sammála um að slökkviliðið væri sjálfsagt búið að vekja okkur ef við værum í hættu. þau voru nefnilega úti með slöngur, axir og svona slökkvidót. Við tvö ákváðum að fara niður bara svona til að sjá hvað væri að gerast, aðallega til þess að komast að því hvort við ættum að hafa áhyggjur.

Það hafði þá kviknað í kjallaranum í húsinu við hliðina (við búum í svona raðfjölbýlishúsi) og þeir voru búnir að slökkva þegar við komum niður en reykurinn var enn þá doldið mikill og stóð beint á þakgluggana okkar (hressandi). Áður en við fórum inn aftur horfðum við á eftir tveimur slökkviliðsmönnum upp stigaganginn og inn til okkar, kannski hafa þeir bankað veit það ekki. en þeir voru sko að opna gluggana okkar. Það er doldið síðan ég skúraði og jólahreingerningin ekki alveg yfirstaðin svo okkur fannst við pínu berskjölduð og svona væóleited (veit ekki alveg hvernig íslenskan er á þessu orði violated). en þeir voru sem sagt að reykræsta, svo þegar við mættum þeim sögðu þeir okkur að hafa opna glugga og opið fram á gang til að losna við reykinn. Reykræstingin fór þannig í gegnum þakíbúðina okkar, skemmtilegt og hressandi.

það er enn þá vond lykt í stofunni og ég vona bara að jólagjafirnar sem við erum búin að kaupa lykti ekki af reyk. En þið vitið þá af hverju ef svo er.

íííí jóla jóla jóla...gjöf

2008-12-10T16:38:00.003Z

jæja þá er aldeilis komið að jólavertíðinni. ég asnaðist niðrí bæ um daginn án þess að fatta hvaða dagur var og hversu stutt er til jóla. ég hélt satt að segja að ég fengi taugaáfall, jesúss það var laugardagur og klukkan var 2 og ösin var slík að þetta líktist laugarveginum á þorláksmessu. ég tróð mér inn í illums bolighus og út aftur og heim strax aftur. það var meira að segja röð í miðasjálfsalann í metró, kræst. hér eftir fer ég bara í miðri viku fyrir hádegi og það er alveg á hreinu.

við fórum reyndar á sunnudaginn líka en þá bara til að rölta og hafa það næs. Við fórum í kristjaníu á hinn árlega jólamarkað, þar mátti sjá allskyns glingur og glögg. En þeir virðast hafa tekið upp gamla iðju íbúarnir og farnir að selja hass uppi á borði á púsjerstrít. Þar voru einu sinni kannabisbásar sem eru farnir og strákar í hettupeysum komnir í staðinn. En á sunnudaginn voru gamlir karlar með fullt af pokum og dollum með allskyns grænu dótaríi. Mér þótti meira til jólamarkaðsins koma og upplifði mig voða smáborgaralega þegar ég fitjaði upp á nefið og hrökklaðist í burtu frá hressu dópsölunum.

En þetta var ofsa næs sunnudagur við náðum okkur í osta í magasín og spæjó hjá götusala, löbbuðum allann daginn og enduðum í frikadellum á nytorv. Mjög dönsk rjómantík þann daginn. Við gengum framhjá skautasvellinu á kongens nytorv en ég er búin að væla um að fara á skauta síðan í ágúst. Ég verð víst að væla eitthvað aðeins lengur þar sem meistarakokkurinn treystir sér ekki eftir að hafa séð börnin skauta í hringi niðrá torgi.

Ég held að ég sé ekkert að blaðra frá neinu leyndarmáli þegar ég segi frá því að kokksi er hættur á den lille fede og kominn með vinnu á premisse. Hann ætlar að vera í kruðeríinu þar alla daga nema sunnudaga og mánudaga. Yfirkokkurinn þar lærði víst hjá honum gordon ramsí, hressa gæjanum í eldhúsi helvítis sem meiddi sig við að veiða lunda í vestmannaeyjum.

Nú sit ég heima ein inni í stofu með jólagjöfina mína starandi á mig. haldiði ekki að stráksi sé búinn að kaupa hana pakka helmingnum inn, stilla pakkaða helmingnum upp inn í stofu og setja hinn ópakkaða helminginn ofan í skúffu og segja mér að opna hana ekki! heyrðu ekki opna þessa skúffu, jólagjöfin þín er þar!!! hver gerir svona, ha?

Úti er alltaf að snjóa...

2008-11-22T10:49:00.003Z

Það snjóaði í Kaupmannahöfn í gærkveldi, nú eru gangstéttir þaktar snjóföl. Um klukkan hálf ellefu í gær varð ég vör við barnaraddir úti í garði og þótti það doldið seint fyrir börn að leika úti auk þess sem bakgarðurinn er ekki upplýstur. Ég stóð upp og kíkti út um gluggann eins og forvitnum og siðavöndum nágranna sæmir til að skoða hvaða börn það væru nú sem ráfuðu um sjálfala um miðjar nætur. Þá sá ég að þau voru öll í snjógöllum og með snjóþoturnar sínar, þau hafa líklega fengið leyfi til að fara út og njóta snjósins svona þar sem hann hverfur sjálfsagt um helgina og kemur ekki aftur fyrr en á næsta ári. Ég hefði þó viljað sjá snjóþoturnar í notkun þar sem snjófölin er ekki meira en 20 - 30 millimetrar, kannski eru hjól undir þotunum ég veit það ekki. En þar sem ég stóð útí glugga og flissaði varð ég einnig vör við fólk í húsinu á móti. Þar var greinilega smá partý en það stóðu 6 manns útí glugga og sá er aftast stóð hélt á vasaljósi og lýsti út í garðinn, hold da kjæft mand! heyrðist í þeim, það er allt hvítt og svo hlógu þau eins og krakkarnir með snjóþoturnar.

Þetta bjargaði alveg kvöldinu mínu, þegar kokkurinn kom heim sagði hann mér frá manninum sem hann sá dreyfa salti á göturnar fyrr um daginn, ÁÐUR EN ÞAÐ SNJÓAÐI. Þá mundi ég líka eftir einum sem ég sá við ráðhústorgið sem gluðaði einhverju dularfullu hvítu dufti á göturnar. Mér hafði ekki dottið í hug að hann væri að salta. Hvernig er hægt að vera svona skynsamur alltaf, úff þessi þjóð...alltof skynsöm, dreyfir salti ÁÐUR en frostið kemur.

Í morgun sá ég mér til mikillar furðu að snjórinn tolldi þangað til í dag og nú er hitinn við rétt yfir frostmarki. Það er ekki hægt að segja að hér sé snjóþungi á eðlilegum mælikvarða, það er hægt að skrifa nafnið sitt í snjóinn með puttanum en alls ekki hægt að gera engill án þess að skemma snjógallann sinn. Ekki veit ég hvernig veðrið er utan kaupmannahafnar en kokkurinn var að senda mér skilaboð og segja mér að mjólkurbílnum seinki í dag vegna veðurs. Það hlýtur að vera allt á kafi þarna í mjólkurbýlasveitinni...

ammæli

2008-11-15T12:06:00.002Z

Takk fyrir allar hamingjuóskirnar, hvort sem var á feisbúkk, ímeil eða sms þá var ég ofsa glöð að heyra frá öllum. Afmælisdagurinn sjálfur var ekkert spes en ég þurfti að vinna og meistarakokkurinn líka. Þannig að við héldum upp á herlegheitin í gærkveldi með því að fara út að borða á rosa fínum asískum stað sem heitir Kuhn Juk og við hliðina á den lille fede (þar sem stráksi vinnur). Það var hreint út sagt æðislegt að borða þar, við vorum bæði yfir okkur hrifin og verð ég bara að mæla með þessum stað. Kuhn Juk í Boltens gard sem er á horni Gothersgade og Store kongs gade, falinn og pínulítill ofsa huggulegur staður. Ef einhver á leið um Köben væri tilvalið að smella sér. Það var dáldið um skrítin brögð sem maður hefði aldrei prófað að setja saman eins og bakaður banani með súkkulaði og ristuðum sesamfræum.

Annars erum við á leið í partý í kvöld en vinur kokksins átti líka afmæli í vikunni og hann heldur upp á sitt með pompi og prakt líkt og ég ætti að gera en nenni eiginlega aldrei. Ég veit ekki hvort ég kemst upp með að sleppa veislunni næst, verð að búa til eitthvað búlletprúff plan. En ég fékk svo ekkert ryksugu eða hrukkukrem í ammligjöf sem betur fer. Strákurinn er betur upp alinn en svo að gefa mér svo gildishlaðnar gjafir eða kannski langar hann bara ekkert í topplyklasett eða borvél í jólagjöf.

Annars erum við búin að hafa það ágætt síðan síðast en voða lítið að frétta svosum. Við erum búin að kaupa miða heim um jólin en við komum þann 20. des og förum þann 28. Það verður stuð, ég er nefnilega komin í heví jólaskap get ekki beðið.

æiii ég ætla að hætta áður en ég drep ykkur úr leiðindum, vááá hvað þetta er leiðinlegt blogg orðið. skil vel að hingað kíki enginn lengur, held nefnilega að ég sé orðin óáhugaverð sökum lítillar notkunar á heila. Verð að fara hrissta upp í sjálfri mér og lesa eða leysa krossgátur eða eitthvað...

Konukvef

2008-11-01T20:51:00.003Z

Ég er með kvefskít. Hnerraði svo oft í vinnunni að ég var beðin ofsalega pent að mæta ekki á morgun. Það tók mig mjög langan tíma að fylla inn í eyðurnar en konan sem ég var að vinna með sagði mér að ef hún væri hnerrandi og snýtandi sér í tíma og ótíma myndi hún sko bara hringja sig inn veika. Það væri svo slæmt ef heimilisfólkið myndi smitast og að það væri skítlétt að vera einn á vakt á sunnudögum þegar þar var komið við sögu kveiknaði á perunni hjá minni. Ég fór heim og er búin að vera rembast við að vera veik síðan til þess að réttlæta það að vera heima á morgun.

Það er ekkert að mér, ég er bara með kvefskít. Ég hef aldrei lent í slíku áður en þegar ég hringi mig inn veika svarar þessa sýklahrædda (sem er á 12 tíma vakt í dag eins og ég átti að vera á morgun) himinlifandi: já það er bara stórgóð hugmynd að vera heima (hvarflaði reyndar að mér að henni væri eitthvað illa við mig). Þetta er svo á skjön við allt það sem ég hef lært á íslenskum vinnumarkaði, ég hef verið að vinna á stöðum þar sem fólki var beinlínis hælt fyrir að koma veikt í vinnuna. Ég hef klárað vakt með hita og verið beðin um að reyna eins og ég gæti að koma daginn eftir líka. Ég er svo aldeilis skelfingar óskapar hissa, konugreyið var örugglega handviss um að ég hafi ekki tekið hinti og myndi bara mæta hnerrandi útum allt á morgun líka. Það glaðnaði alveg yfir henni þegar ég hringdi um 6 leitið tilkynnti gleðifréttirnar.

Nú sit ég bara ein heima að deyja úr samviskubiti oooog ég þarf að hanga heima á morgun líka og hnerra á meistarakokkinn. Það er eins gott að ég á heila seríu með doktor house á tölvunni minni og svarta engla á hinni tölvunni.

Í gær fór ég niðrí bæ til að gera heiðarlega tilraun til að kaupa jólagjafir, ég er komin í svoddan jólaskap að það er bara ótrúlegt. Ég held að það sé tilraun heilans míns til að hoppa yfir næsta ammæli og bara gleyma því. Djöfull er fríkað hvað ég er orðin gömul (afsakið orðbragðið), ég var næstum því búin að kaupa mér hrukkukrem um daginn! Hvenær byrjar maður annars að því? Er ég ekki alltof snemma í því?

En ég er búin að tala svo mikið um hrukkukrem síðustu daga og vikur að nú ég er orðin skíthrædd um að meistarakokkurinn haldi að ég sé að gefa vísbendingar og gefi mér slíkt á deginum stóra. Reyndar er ég líka búin að tala voða mikið um að kaupa ryksugu, sjitt! Það væri skilnaðarsök er það ekki?

Karlakvef

2008-10-08T10:22:00.002Z

Það er orðið brjálæðislega langt síðan ég skrifaði síðast, ég veit en það er bara vegna þess að hér rennur allt sinn vanagang. Það gerist ekkert merkilegt.

Í vinnunni minni þarf maður að taka að sér ýmis verkefni og fékk ég nokkur núna í síðustu viku. Ég á að sjá um að panta matinn, pínku skerí þar sem forveri minn var rekinn úr stöðunni fyrir að standa sig ekki. Held að þið getið alveg ímyndað ykkur hvað gerist ef maturinn fer í fokk, týpískt eitthvað til að verða brjálaður yfir. Ég verð því að standa mig og temja mér eitthvað sem heitir skipulagshæfni og á meðan ég man ætti ég að fletta því orði upp í orðabók. Mér hefur aldreiiii tekist að vera skipulögð og ég fékk meira að segja í magann þegar ég laug því í atvinnuviðtalinu að mér hafi tekist að temja mér skipulögð vinnubrögð í námi og starfi. Það var örugglega stærsta lygi lífs míns.

nú liggur meistarakokkurinn heima lasinn, hann er með svokallað karlakvef. Það er miklu verra en það kvef sem við konur fáum. Það þarf að annast karla með kvef og það hef ég gert með miklum sóma að mér finnst. Hjólaði út í apótek, bakarí og sjoppu, kom heim með hóstasaft, hálsbrjóstskykur, rúnnstykki og ís. Hann hefur allt það sem karlakvef krefst og nú situr hann hérna með húfu og trefil og aumkar sér við mömmu sína í gegnum msn. Ég veit ekki hvað hann gerir þegar ég fer í vinnuna eftir klukkutíma, vona bara að hann hafi það af.

Nú er amma örugglega farin að vorkenna stráknum því ég geri svo mikið grín að honum en þetta karlakvef er bara staðreynd og hann benti mér á það sjálfur. hér er heimild um slíkt:

ég er farin að finna bjöllu handa stráknum

Kastalinn hans Hamlets

2008-09-18T09:57:00.009Z

Hérna er eina myndin sem ég á af Kronborgarkastala en meistarakokkurinn var með í för og risastóra myndavélin hans. Ef þið veljið linkinn sem heitir ragnaldur (ekki heldur hans rétta nafn) hér við hlið þá getið þið fundið link sem heitir myndir og þar eru rosa fínar myndir líka.

Við fengum fyrirlestur um leið og við gengum í gegnum kastalann sem var voða fínt nema hvað athyglisbresturinn minn leyfir mér ekki að njóta slíks til fullnustu. Ég gerði mitt besta til að fylgjast með en maðurinn var svo skrítinn sem var að tala. Hann var með rakað hár nema hvað hann hafði augljóslega gert það sjálfur svo það voru blettir hér og þar sem hann hafði ekki náð til, svona helgidagar. Hann var í allt of stuttum buxum, sem voru þröngar líka og hann hafði troðið fullt af dóti í vasana. Það sem gerði mig alveg brjálaða var að hann lokaði alltaf augunum þegar hann talaði. En það var samt ekkert honum að kenna að ég gat ekki fylgst með ég verð bara svo þreytt þegar ég þarf að hlusta á fyrirlestra, finnst ég bara komin í barnaskóla aftur og langar helst að hvísla og senda miða með skilaboðum til sessunauta minna. En alla vega hér eru nokkrar myndir.

Okkur þótti gosbrunnurinn doldið unimpressiff þegar við komum fyrst en fengum svo að heyra að svíarnir hefðu stolið honum og að þetta hafi verið rosa smart. Bölvaðir Svíarnir!

Það voru svona ofsa fínar myndir í loftinu sums staðar. Þegar þarna var komið við sögu var ég orðin þreytt og alveg hætt að hlusta.

Þetta er hurð sem var pöntuð frá afríku eða eitthvers staðar langt í burtu sem ég man ekki alveg. En hún var svo lengi á leiðinni og á meðan brann kastalinn eða allt sem var inni í honum svo þetta er það upprunalegasta (er ég að tala doritísku núna?). Hurðin átti að vera á svefnherbergi drottingar en ákveðið var eftir brunann að hafa hana einhvers staðar þar sem hún sést eftir að allt annað hafði brunnið. Svo nú er hún í partísalnum.

Stráknum þótti rosa gaman í kirkjunni (not)

Eftir að hafa skoðað kastalann fína fengum við okkur nesti á pikknik ería sem er staðsett rétt hjá og eins og áður sagði var það sá hluti ferðarinnar sem stóð upp úr hjá mér. Ég vandaði mig líka svo við að búa til nestið. við vorum með svona lúksus nesti að hætti dana. Þegar við höfðum setið þarna í örskamma stund kom dönsk fjölskylda og þau voru með kaffi á brúsa og postulíns bolla. Þar klikkaði ég, man það bara næst.

Það voru epli á trjánum í garðinum!

Jeg (hjarta) Ama'r

2008-09-15T14:51:00.005Z

jæja, þá er komið að fréttum... ekkert merkilegt samt sko.

Í gær fórum við til Helsingör að skoða kastalann hans Hamlets. Það var voða fínt, fórum í lest og tókum með okkur nesti. Mér þótti mest gaman að nestinu undir berum himni (í september!) en það er nottla af því ég er matargat. Meistarkokkinum fannst mest gaman að skoða kjallarann þar sem var dimmt og Holger danski á heima. Hann er risi sem á að koma og bjarga málunum ef allt fer til fjandans í Kronborg (kastalinn hans Hamlets). Við tókum fullt af myndum sem kannski birtast hér síðar, veit ekki hvort þær eru nógu skemmtó.

En eftir að hafa skoðað kastalann röltum við aðeins um litla sæta bæinn og var hann rosa hljóðlátur og kósí. Settumst á útikaffihús (í september!) þar sem var fullt af ilmandi gróðri. En eftir að hafa rölt um og fengið okkur smá hressingu ákváðum við að taka bátinn yfir til Helsingborgar í Svíþjóð. Það var pínu stuð, tók aðeins 18 mínútur og það var fríhöfn og allt!

Mér fannst þetta svo gaman að mig langar bara í fleiri ferðalög.Ég hef samt komið þarna einu sinni áður með Hafdísi og Stulla 1991 (sirka) ég mundi ekkert eftir því að það hefði verið svona krúttlegt. Næst langar mig til Berlínar, ekki það að Helsingör og Berlín eigi nokkuð sameiginlegt.

Vinnan er aðeins farin að venjast þó mér finnist alveg óbærileg tilhugsun að vera þar þangað til ég fer í skóla. Nú er ég farin að keyra eins og meistari um allar götur í risastórum fatlaðrabíl. Það er svona lítil rúta með liftu að aftan. Alltaf þegar ég fer á rúntinn með fatlafólin sem þeim þykir rosa stuð þá veifa mér strætóbílstjórar og aðrir atvinnubílstjórar, svona eins og ég sé með þeim í liði eða eitthvað.

Áðan fórum við í kaffi og tebúð því okkur vantaði slíkt. Þar rákum við augun í amagerbaunina og að sjálfsögðu örkuðum við út með amagerkaffi undir hönd. Svona erum við orðin innfædd.

p.s. getur það verið að grænt te virki svæfandi á mig? einu sinni keypti ég mér grænar te töflur til að hjálpa við skólabókarlesturinn en sofnaði alltaf svona hálftíma eftir að ég gleypti þær. Núna var ég að vakna af værum blundi eftir að hafa drukkið japanska græna teið sem við keyptum í fínustu kaffi og te- búð amager.

don't look any further

2008-08-29T18:56:00.004Z

Einu sinni þegar ég var aðeins minni og ennþá í Kvennaskólanum fannst mér skemmtilegast í heimi að herma eftir fólki sem mér þótti fáránlegt eða fyndið. Ég var rétt í þessu að horfa á night fever á VH1 og sá þá gamalkunna söngkonu. Henni hermdi ég eftir í tíma og ótíma

Sem ég sit hérna ein í stofunni og söngla með heyri ég að ég hef þetta ennþá, ég hljóma alveg eins og þessi gella!

Spurning um að fara að brydda upp á þessu skemmtiatriði aftur það gerði alltaf mikla lukku í partýum!

Sjálfstæðisbrölt

2008-08-29T16:37:00.003Z

Við létum loks verða af því að kaupa rúm undir dýnuna sem við erum búin að sofa á síðustu þrjá mánuði. Meistarakokki þótti ekki sómi að því að láta tengdamóður sína sjá að stelpan svæfi á gólfinu. Mömmur okkar beggja verða hér um næstu helgi. Mér fundust þessar áhyggjur fyndnar og krúttlegar en á sama tíma rosa ánægð að við höfðum þetta af loksins.

Herlegheitin voru versluð í Ikea en auk þess að fjárfesta í rúmi voru kommóða, fataprestur og ýmislegt smálegt keypt. Þegar dótið var komið í hús tók við samsetning og þá rann upp fyrir mér helsti munur þess að vera einhleyp og vera farin að búa. Hann setti allt heila klabbið saman á meðan ég sat og rétti honum skrúfur. Hér áður fyrr gerði ég allt svona sjálf eða hringdi í mömmu til að biðja um hjálp. Jiii hvað þetta var skrítið, ég vissi ekkert hvað ég átti af mér að gera á meðan.

Í stað þess að vera létt og guðslifandi fegin að vera laus við þetta puð eins og ég hefði haldið að ég yrði fann ég til vanmáttarkenndar. Mér fannst ég ekki vera að leggja mitt af mörkum til heimilisins og ákvað því að elda (sem gerist mjög sjaldan) til að vera ekki alveg gagnslaus. Þegar meistarakokkurinn hafði lokið við að skrúfa saman rúmið heimtaði ég að setja saman fataprestinn bara til að friða samviskuna mína. Þegar það gekk svo ekki alveg sem skildi reyndi krúttið að hjálpa mér og þá gelti ég á hann og sagðist nú bara alveg geta þetta sko! En klemmdi mig svo og rétti stráksa bara skrúfjárnið gjörsamlega buguð.

Mikið ferlega þótti mér þetta skrítin tilfinning, mér fannst vegið að sjálfstæði mínu. Er þetta tilfinningin sem dr. Phil talar um þegar karlarnir í þættinum hans vilja ekki leyfa konunum sínum að vinna úti? Sjálfstæðið mitt var alla vega það sem mér þótti vænst um þegar ég var súper-einhleypingur. Það hefur samt ekkert horfið sko, ég þarf bara að minna mig á það stundum að ég get alveg sjálf þó að ég fái hjálp núna. Þetta heitir víst samvinna.

Annars flaug þessi tilfinning út um gluggann þegar ég lagðist til hvílu, þvílíkur munur! Eins og ég sagði þá erum við búin að sofa á dýnu síðan við fluttum á Valmúgann en ég var bara sátt. Þegar rúmið er komið uppgötva samt ég hvað dýnan var óþægileg ein og sér, ég svaf til hádegis í fyrsta sinn síðan ég kom hingað.

Til þess að rétta aðeins af jafnréttishallann sem varð hér í gær ákvað ég að eiga bláu inniskóna og gaf meistarakokknum þá bleiku.

Bolti og Borgarstjórn

2008-08-15T10:14:00.003Z

Heyri fréttir af borgarstjórninni og hef ákveðið að nenna bara ekki að setja mig inn í það. Ætla bara að bíða eftir nýju kjörtímabili og vona að lýðræðið virki í það skiptið. Mér finnst svona prívat og persónulega að það mætti breyta lögunum og gera okkur kleyft að kjósa að nýju þegar stjórnmálamennirnir hafa náð að skemma þetta svona fyrir okkur. Hvað ætlar 4. borgarstjórnarmeirihlutinn að gera til þess að laga það sem úrskeiðis hefur farið á þessu tímabili? hverju ætlar hann að ná í gegn? nei! sorrý ætlaði ekki að setja mig inn í þetta, verð bara pirruð á því.

Ég sá rétt bláendann á leik íslendinga og þjóðverja og mikið varð ég glöð. Hugsaði: já núna kemur þetta skoh! er enn á þeirri skoðun. Það var skrítið að horfa á leikinn með dönskum þuli (dönskum þul? vá hætt að kunna íslensku, hvað geri ég þá? kann ekki dönsku heldur) en hann var heldur lítið imponeraður yfir þessum stórglæsilega sigri fyrrum nýlendu þeirra. Reyndar var hann svo lige glad að ég beinlínis móðgaðist, puh eins og þeir geti ekki glaðst með okkur. Ég ætla að horfa á laugardaginn þegar við rústum baunum og mæta svo í vinnuna á mánudaginn í íslensku fánalitunum og syngja: danmark er et tegneseriehold, tegneseriehold! (þýðist: Danmörk er lið sem inniheldur teiknimyndafígúrur, teiknimyndafígúrur!). Það mun sýna þeim hvar Davíð keypti ölið.

Hef oft verið spurð hvort íslendingum líki ekki illa við dani og ég svara alltaf í hreinskilni að svo sé bara ekki, okkur er eiginlega alveg sama. En þessar spurningar vekja mig samt til umhugsunar og nú er ég eiginlega komin á þá skoðun að það sé frekar á hinn veginn. Við förum í taugarnar á þeim.

p.s. Er einhver að sjá hversu skáldleg ég er í titlasmíðum?

Nýhöfn og negulnaglar

2008-08-07T07:46:00.008Z

ég er búin að finna lausn á internetsvandamálinu. Eftir margar tilraunir til að hala niður og setja upp java var ég eiginlega búin að gefast upp. Ákvað að reyna að hala niður vírusleitarforriti og setja upp en það tókst ekki heldur, ég var orðin dauðþreytt og hundpirruð þegar ég tek tölvuna með mér í bælið. Viti menn! blíng! forritið installast með því sama. Ég hef sum sé fundið staðinn þar sem tölvan mín vill helst vera, upp í rúmi.

ég náði að setja inn myndirnar sem ég ætlaði að setja inn um daginn. Eftir svona mikið erfiði vil ég endilega hafa þær hérna þó að allt í einu virðist þær hundómerkilegar. En alla vega, um daginn fórum við á nyhavn í blíðskaparveðri, þennan dag ómaði jass um alla borg og var höfnin ekki undanskilin.

Við höfðum það einnig af að drífa okkur á listasafnið.

mér fannst þetta svo fínt hjól og er nú búin að setja það á afmælisgjafalistann. Meistarakokkurinn myndi ekki láta grípa sig dauðann á vespu sem þýðir bara eitt: Ég fæ að hafa hana í friði.

Aftur nyhavn, þetta var bara svo fínn dagur. Hér sátum við á bátabar eða barbát eða bárbat eða bleh veitiggi. Þetta er sem sagt skip sem er búið að breyta í bar og selur ökólógiskan bjór og spilar júróteknó.

Í dag er ég í helgarfríi þar sem ég á að vinna á laugardag og sunnudag. Í gær eldaði ég í vinnunni þann skrítnasta kjúkling sem ég hef á ævinni eldað. Hann var soðinn í potti með stjörnuanís, kanilstöngum, kardimommum og negulnöglum og aprikósum. Færeyska stelpan sem vinnur með mér labbar inn í eldhús, finnur matar"ilminn" og segir: mmmm þetta minnir mig á blóðmör. Í Færeyjum nota þau kanil og rúsínur í blóðmörina sína það fannst mér rosa spes en henni fannst líka spes að heyra að amma mín notar nagla til að loka þeim. Það finnst reyndar fleirum.

bölvuð nettengingin

2008-08-02T07:51:00.004Z

Heyrði í dönsku fréttunum að partýið væri búið og nú tæki kreppan við. Hvurslags, slepp ég þá ekki við kreppuna? puh! Nei annars var þetta ekki nein dómadagsspá en nú herðir samt að eða eitthvað svoleiðis. Ég skildi þetta nottla ekkert alveg en þjóðerniskenndin kraumaði í mér og ég hugsaði: hvað eru þessir andskotar að gagnrýna okkur og eru bara ekkert skárri sjálfir! En eins og ég segi þá skildi ég ekki alveg allt og það gæti vel verið að maðurinn hafi verið að tala um eitthvað annað partý. Einhver hafi drukkið of mikið í amalíuborg og þau séu komin í straff, hvað veit ég svo sem?

Ég hef tekið doldið af myndum þegar við erum að spóka okkur um bæinn eða bara að hanga heima, það þarf ekki mikið til að vélin sé tekin fram. En ég reyndi að setja nokkrar inn um daginn en ekkert gekk þar sem bölvuð tölvan mín fílar ekki nettenginguna hérna. Meistarakokkurinn svífur á öldum veraldarvefsins eins og enginn sé morgundagurinn en það virðist vera sem svo að ég sé undir álögum. Það er einhver þarna úti sem vill ekki að ég sé nettengd, ég er viss um það því þetta er ekki fyrsta netið sem er með leiðindi við mig. En alla vega nú ætla ég að reyna aftur, sjáum hvort það virkar.

Heyrðu, þetta tókst!
ég á það til að tala svo mikið og vilja svo mikið segja frá að ég gleymi alveg að gera ráð fyrir því að fólk hafi kannski öðrum hlutum að sinna. Meistarakokkurinn hefur fengið að finna fyrir því en tekur þessu með miklu jafnaðargeði. Hann kann nefnilega að sóna út og einangra sig frá umhverfinu sínu, röddin í mér verður bara suð og hann getur sinnt verkefnum sínum í friði. Hér má sjá þegar ég var komin inn á baðherbergi á eftir honum, það má glögglega sjá að athygli hans beinist eingöngu að rakstrinum og ég er ekki viss um að hann hafi vitað af mér þarna einu sinni. Er nokkuð viss um að þessi eiginleiki hans eigi eftir að verða okkur til góðs um ókomna tíð.

uuu neibb nó dæs, það koma ekki fleiri. búnað reyna í hálftíma og hef ákveðið að gefast upp. Þær koma kannski seinna.

Annars ekkert mikið að frétta: finnst vinnan mín ekkert spes, hlakka til að fá unu í heimsókn og veðrið ofsa gott.

leikur að orðum

2008-07-26T08:34:00.003Z

Vissuð þið að íslenska orðið hafurtask er sletta? Það er komið af enska orðinu haberdasj (sorrí veit ekki hvernig stafast á frummálinu) sem þýðir smáhlutir eða sá sem selur slíkt. Hann Karl Th. Birgisson segir að þetta hafi komið með enskum kaupmönnum til Íslands. Ég hlóð sem sagt niður uppáhaldsþættinum mínum á gömlu gufunni af netinu og er að hlusta núna. Alltaf þegar ég hlusta á þennan þátt uppgötva ég mér til mikillar mæðu hversu lítil íslenskumanneskja ég er. En ég get aldrei svarað einni einustu spurningu, Aldrei! En það er samt stuð að hlusta.

Fórum á ströndina í gær og tókum með okkur nesti í þetta skipti að hætti dana. Vá hvað ég hef litla eirð í mér til að liggja svona, næst tek ég með badmintonspaðann, fótboltann, taflborðið og sudokurnar. Meistarakokknum tókst þó að halda mér rólegri í tvo og hálfan tíma með plötusnúðstilþrifum. Hann tók ipoddinn nefnilega með og ofsalega fyndnu gettóblasterhátalarana sem ég fékk í jólagjöf frá mömmu fyrir tveimur árum. Það er hægt að hengja þá í beltið sitt, labba með það út um allt og dreyfa þannig gleðinni. Ég get ekkert hangið svona úti án þess að vera gera eitthvað magnað, þetta er ekki hægt. Hér eru engin fjöll svo ég þarf að læra að vera úti og gera ekkert.

Rétt hjá okkur er ofsa fínn garður þar sem fólk kemur og hangir heilu og hálfu dagana. Sumir drekka bjór, aðrir grilla á engangsgrillum og enn aðrir liggja í sólbaði. Þetta er eiginlega fullkomið tækifæri til þess að æfa sig í að gera ekkert. Þangað er hægt að fara tiltölulega fyrirhafnarlaust og að sjálfsögðu jafn auðvelt ef mann langar heim strax aftur sem er kostur. Ég er ein heima í dag og er að spá í að nota daginn í að æfa mig í að gera ekkert í hverfisgarðinum. Já vitiði, ég held ég geri það bara! smelli mér yfir með allt mitt haberdasj.

Pirripú

2008-07-12T09:57:00.003Z

Er ekki eitthvað pínu sérstakt að unglingum sem vinna í kirkjugörðunum sé boðið að kíkja á lík af bláókunnugum manni til þess að kenna þeim sitthvað um dauðann? Er ekki verið að taka fram fyrir hendur foreldranna í þessu tilfelli? Jú sjálfsagt er mikilvægt að fræða börn og unglinga um lífið, dauðann og það allt, en þarf það að gerast á vegum hins opinbera (unglinga- eða bæjarvinnan)? Stundum finnst mér eins og ábyrgð foreldranna farið æ minnkandi. Hvers á líka dáni maðurinn að gjalda? Samþykkti hann að vera til sýnis eftir dauða sinn? Æi ég veit það svo sem ekki en ég kynntist þessum hluta tilverunnar í faðmi fjölskyldu þar sem ég kvaddi ömmur og afa, það er líklegast þess vegna sem mér þykir þessi kennsluaðferð verkstjóra í kirkjugörðunum sérstök.

Annað sem fer í taugarnar á mér þessa dagana: Íslendingar taka ekki við hælisleytendum! Af hverju ekki? Jafn vel ekki þegar hælisleytandi á konu og barn á Íslandi, kommon! Af hverju í ósköpunum ættu Íslendingar ekki bjóða fólk velkomið? Dyflinnarsamningur smyflinarsamningur! við höfum pláss og getu til þess að taka á móti fólki sem til Íslands vilja koma. Ég las líka að útlendingastofnun hafi viðurkennt að hafa ekki skoðað aðstæður hælisleytenda á Ítalíu sem eru víst ofsalega slæmar og líklegt er að Herra Ramsey verði sendur til Kenýu aftur þar sem hann á sér ekki viðreisnar von (Davíð Þór Jónsson, Vita Facilis). Ég hef aðeins náð að fylgjast með þessu máli á mbl en geri mér grein fyrir því að ég er sjálfsagt ekki eins vel að mér í þessu máli og ég gæti.

En ég veit þó eitt, Dyflinnarsamningurinn er ekki gerður til þess að loka landamærum fyrir flóttamönnum og hælisleytendum. Samningurinn er hluti af Schengen samningnum sem við erum aðilar að (sem er bæ ðe vei kominn undir fyrstu stoð Evrópusambandsins og er því yfirþjóðlegur, ví ar ólreddí ðer pípúl væ not djóin) og átti að tryggja það að hælisleytendur væru ekki sendir heim aftur eða fram og til baka áður en mál þeirra væru tekin upp. Samningurinn er til verndar hælisleytendum og til þess að þeir verði ekki sendir beint heim aftur. Það er því skylda þess lands sem hælisleytandi kemur fyrst til innan schengen að taka upp málið svo að alla vega einhver geri það. Samningurinn er ekki til þess að fría önnur lönd ábyrgð því hann kemur ekki veg fyrir að önnur lönd taki upp málið. Nóta bene það er ekki hægt að fljúga beint til Íslands frá Kenýa svo það er líklegt að Herra Ramsey hafi þurft að millilenda einhvers staðar innan schengen áður en hann kom til Íslands (hjúkkitt fyrir Björn Bjarnason og Útlendingastofnun). Ef þið viljið lesa meira um þetta má lesa bloggið hans Eiríks Bergmanns eða bækurnar hans.

Og svo ekki sé minnst á bölvaða stóriðjustefnuna! oh ég er reiður Íslendingur.

Rólegheit á heitum sunnudegi

2008-07-06T19:22:00.004Z

Fórum á Jass í dag í bongóblíðu í garði konungsins, voða huggulegt á sunnudagseftirmiðdegi. Það var stappað af fólki en við virtumst toga meðalaldurinn örlítið niður á við. Það sem mér þótti skemmtilegast við þessa tónleika var alls ekki söngvarinn úff púff heldur að gestirnir voru atvinnupikknikkarar. Allt í kringum okkur voru hópar á teppum með heila búslóð í körfunum sínum og snæddu dýrindis nesti. Rauðvín var drukkið úr kristalsglösum og kökurnar snæddar af fínasta postulíni. Ég missti mig algjörlega í að glápa á kræsingarnar allt í kringum okkur á meðan ég japplaði á pizzunni minni og sötraði bjórinn ÚR DÓSINNI.

Síðast þegar ég fór á útitónleika í garði var það þegar Sigurrós spilaði um árið á Klambratúni (ekki núna um daginn) og bauð fólki að koma frítt. Þá vorum við Hjördís og Herdís með stóla með okkur og teppi, ofsalega pró. Við vorum komnar snemma og fundum okkur fínasta pláss til að hlamma okkur niður algjörlega búnar að gleyma því hvernig íslendingar haga sér. Eftir korter gáfumst við og hinir örfáu sem ætluðu að hafa það kósý upp og stóðum upp til að ekki yrði trampað á okkur. Mér varð hugsað til þessara tónleika í dag.

Eins varð mér hugsað til Kim Larsen tónleikanna sem við Sólveig og Snorri fórum á hér í köben þegar ég kláraði sálfræðina. Þegar tónleikarnir voru búnir gengu tónleikagestir rólega út og biðu í röð eftir yfirhöfnunum sínum. Það þótti mér magnað.

Ég er samt farin að hallast að því að við séum skemmtilegri

Ragnar Eiríksson rauði

2008-07-05T08:07:00.005Z

Ég er voðalega andlaus þessa dagana þegar kemur að blogginu, er voða hress og kát en hef frá litlu að segja. En nú kemur eitthvað smá!

Byrjuð að vinna og búin að vera á kvöldvöktum þessa viku og jeminn hvað það er alltaf erfitt að byrja aftur eftir skólasetu og almennt iðjuleysi. Mér líkar bara ágætlega en í gær var ég á síðustu vakt þessarar viku og orðin svo þreytt að ég gat varla talað, allavega ekki dönsku.

Við fórum á ströndina um daginn enda veðrið orðið eins og á majorka. Það er svo sem ekki í frásögur færandi nema hvað: Ég smyr á mig samviskusamlega sólarvörn sem keypt var í tiger (þó ég hafi ekki haft mikla trú á því gluði) og skipa meistarakokki að gera slíkt hið sama. Hann segist ekki brenna rétt eins og svo margir íslendingar: verð bara doldið rauður og svo brúnn! Ég er ekki mamma hans svo ég læt gott heita en hvísla nú samt að honum sjáum til í kvöld neneneneh!

Eftir ströndina fer ég að vinna og kokkur heim að þvo þvott og vaska upp. Þegar ég labba svo upp tröppurnar í íbúðinni eftir vaktina segir hann í uppgjafartón: okei það er bannað að dansa æ tóld jú só dansinn!

Þetta er afrakstur strandarferðar (ég veit ekki hvort myndin geri skaðbrunanum nógu góð skil). En núna fjórum dögum seinna lítur hann nákvæmlega eins út og í gær urðu vinnufélagarnir mjög stoltir þegar þeir sáu að nýji útlendingurinn var kominn í fánalitina. nota bene þegar hann fer úr buxunum fær maður ofbirtu í augun því lærin eru svo hvít.

Ég skemmti mér konunglega yfir þessu og hlæ að honum við hvert tækifæri. Sit og glápi á bumbuna á honum og pota í hann með reglulegu millibili við litla kátínu drengsins. Ég komst líka að því að sólaráburðurinn úr tíger svínvirkar því ég brann ekki nema á smá bletti á bakinu sem ég náði ekki til (það er pínu vont en ég get víst ekki kvartað). Ég er með ógeðslega fyndin puttaför á bakinu eftir sjálfa mig og áburðinn.

Hef heyrt svo marga karla (og konur reyndar líka) lýsa því yfir að þeir brenni bara aldrei, verð bara doldið rauður og svo brúnn seinna. Mig langar doldið að útskýra: Ef þú ert orðin/nn rauð/ur þá er orðinn skaði af völdum sólarinnar, brúnkan er líka skaði. Litabreytingin er viðbrögð húðarinnar við skaða. Húðkrabbamein er algengt á Íslandi og ekki bara af því sumir fara rosamikið í ljós, fólk notar ekki sólarvörn. Því það brennur ekki skiluru!

Þessa vísu hefur meistarakokkurinn fengið að heyra doldið síðustu daga og smyr hann sig nú í bak og fyrir þó hann sé fullklæddur og inni allan daginn í vinnunni. Mér þykir þetta voða gaman, alltaf gaman að hafa rétt fyrir sér nani nani búbú!

Inga, gaman að heyra að þú kíkir við hérna. vona að íslandsförin hafi verið skemmtó en heimboðið hingað stendur enn, það er svaka stuð hérna líka;)

Arna, já það væri gaman að plana eitthvað stuð í köben og groeningen (amma kolla sagði að Þetta væri líklega ekki rétt skrifað)

góðar stundir,

p.s. ég er með voða intelektjúal grein í smíðum (neh kannski ekki intellektjual en einhverjar hugleiðingar) sem ég pósta bráðum. mig er farið að hungra í að lesa fræði og hugsa aftur svo þið fáið að kenna á því.

sybbelíus

2008-06-26T08:17:00.002Z

Vá hvað ég er ógeðslega þreytt, ég á örugglega eftir að drekka marga lítra af kaffi í dag.

montímontmont

2008-06-23T11:29:00.003Z

Ég var að spjalla við Báru samnemanda minn og komst að því að ég hafi fengið verðlaun fyrir afbragðs námsárangur. Það finnst mér alveg magnað! Það voru nú ekkert margir að útskrifast úr nútímafræðinni en samt rosa flott fólk! Ég hef ekkert spáð í skólanum eða útskrift síðan ég fékk síðustu einkunnina svo þetta fór alveg framhjá mér. Ég skoðaði skólapóstinn minn eftir langa fjarveru og viti menn, þar liggja skilaboð frá skrifstofustjóra sem spyr mig hvert ég vilji fá bókarverðlaunin send.

jebb æm vei smart!

Íslendingar leynast víða

2008-06-20T14:21:00.004Z

Jæja fyrsti vinnudagurinn á enda runninn, líst bara ágætlega á þetta allt saman þó að betra væri að hafa tungumálið. Á vaktaskiptum hitti ég íslenska stelpu sem vinnur þarna líka og ég er ansi hrædd um að ég hafi kjaftað hana í hel eftir að hafa sagt aha og jeh í allan dag. Ég skil ágætlega en er ekkert sérstaklega góð í að spjalla á dönsku. Það kemur!

Nú þegar ég er komin á hjólið er voða auðvelt að flækjast um og nú sit ég á kaffihúsi oní bæ og sötra latte á meðan ég glápi út um gluggann. Það er alltaf jafn gaman og ég góní út í allar áttir og grandskoða fólkið hvar sem ég kem. Danir eru svo kurteisir að ef þeir halda að þeir eigi að þekkja mann þá bara brosa þeir svo ég hef uppskorið fjölmörg brosin frá ókunnugu fólki síðan ég kom. En um daginn sá ég mann út um gluggann á strætó sem mér fannst ég kannast við og núna áðan fékk ég grun minn staðfestan þegar ég hjólaði fram hjá honum. Sævar Síselskí býr í köben og ég er alltaf að rekast á hann.

nýja íbúðin

2008-06-19T12:40:00.004Z

En eins og ég sagði hér áður þá erum við búin að fá dótið okkar og íbúðin að verða heimilislegri með hverjum deginum. Ég geri ekki annað en að taka myndir af íbúðinni og meistarakokkinum, fyrsta máltíðin, fyrsta skipti að horfa á sjónvarpið í sófanum, fyrsta máltíðin eftir að við fengum dótið okkar, fyrsta skipti á klóinu og þar fram eftir götunum.

Nú þurfum við ekki lengur að húka á dýnu inn í herbergi heldur höfum við bæði stofu og skrifstofu:

Það má alveg koma fyrir fleiri húsgögnum en þetta dugir í bili og erum við hæstánægð með það sem komið er. Það mun svo bara bætast hægt og rólega við þegar fjárhagur leyfir.

dýragarðurinn

2008-06-19T12:25:00.002Z

Fórum í dýragarðinn í gær og sáum fullt af sætum apaköttum og fílum.

mér finnst eins og hann sé að brosa út í annað þessi tíhí
og svo var líka rosa sætur ungi.

Af flutningum

2008-06-16T13:13:00.003Z

mmmmm sit í eldhúsinu og sötra kaffi úr Bodum pressukönnunni sem ég gaf mömmu eftir einhverja danmerkurferðina. Kannan er semsagt komin heim aftur og verður á valmúgaveginum eitthvað áfram. Við fengum dótið okkar á brettinu loksins í dagn og nú bíður okkar verkefnið að púsla leirtauinu í skápana. En við byrjum á byrjuninni: alvöru kaffi!

Flutningar gengu vel og sófinn fíni flaug upp morðtröppurnar og kommóðan sömuleiðis. Það verður eins og hjá fólki hérna bráðum.

Skatturinn, Skadestuen og Tivolí

2008-06-10T09:36:00.003Z

Það er loksins farið að kólna! Það rigndi meira að segja smá í morgun. Ég er alls enginn sólardýrkandi, því hef ég svo sannarlega komist að síðustu vikur. Hitinn hefur farið stigvaxandi undanfarna viku og náði hámarki á sunnudaginn, Sjitt hvað það var heitt!! (afsakið orðbragðið). Ég er skaðbrunnin á öxlum og baki, mér tekst þetta alltaf þó ég noti sólarvörn puh!

Ég er búin að fá tvö dönsk símtöl í dag, geri aðrir betur. Hann Rasmus nýji yfirmaðurinn minn hringdi klukkan 9 (danska í morgunsárið svíkur engan) til að segja mér hvenær ég byrja og svona. Hann er greinilega vanur að tala við útlendinga og þau öll sem töluðu við mig í viðtalinu því ég skil allt sem þau segja. Hann Erik hjá skatta-eitthvað hringdi líka og hann skildi ég bara alls ekki! gvuðð hvað þetta var fyndið símtal. Fyrst hélt ég að hann væri að bjóða mér vinnu, svo hélt ég að hann ætlaði að senda mér skattkort en svo komumst við að þeirri niðurstöðu að ég myndi bara hringja þegar ég vissi meira um þessa vinnu sem ég er búin að fá. Hann vildi fá einhverja prósentu og dagsetningu, svona eftir á að hyggja get ég alveg ímyndað mér að hann hafi viljað vita hvenær ég ætlaði að byrja og hversu stórt starfshlutfall mitt yrði en það bara gerðist allt svo hratt. Við vorum bæði farin að flissa í lok símtals.

Helgin var fín, foreldrar kokksins komu með frænkur til að versla og fara í tívolí. Það er ekki hægt að segja annað en að markmiðin hafi verið uppfyllt með sóma. Ég missti af verslunaræðinu sem greip stelpurnar í HM þar sem ég beið á skadestuen eftir að fá pensilín. Náði mér í smá sýkingu í fótinn, panikkaði og hljóp á slysó (ég meina það var komin rauð lína þvert yfir ristina á mér og eins og allir vita er það merki um yfirvofandi dauða). En við hittum þau öll í tívolíinu á laugardaginn og þar voru tækin prófuð hvert á fætur öðru. Stelpan sem þetta ritar lét að sjálfsögðu ekkert stöðva sig í að prófa öll hættulegustu tækin frekar en venjulega (iiiii glætan!).

Djöfull hafa tækin stækkað síðan ég var þarna síðast maður! Ég sá töfrateppið gamla sem amma fór í á meðan ég geymdi veskið hennar hérna í denn. Það leit út eins og smábarna-tæki við hliðina á þessum hrikalega fallturni, rússíbana og himnaskipi (sem eru bara rólur sem hífðar eru upp í hæð sem ekki er ætluð mannfólki og svo danglar fólk þarna í heillangan tíma og snýst í hringi). Síðast þegar ég fór í Tívolí var það með Hafdísi, Stulla og Ömmu Kollu (og einhverjum fleirum ég man ekki hverjum) og ég lýg því ekki Amma fór í fleiri tæki en ég. Þá lét ég klessubílana og parísarhjólið nægja, þá uppgötvaði ég líka lofthræðslu mína svo núna lét ég tækin bara alveg eiga sig. Meistarakokksmóðir fór í litla rússibanann og ráðlagði mér að vera bara ekkert að þessu, ég tók þeim ráðlagningum enda hlýðin stelpa.

Vinna Vinna

2008-06-05T07:59:00.002Z

Jæja, vinnan sem ég sagði frá í gær er í höfn. Ég greinilega sjarmaði liðið upp úr skónum. Ég tók bara vinnuna, hef ekki alveg kjark í að segja nei og enda þá kannski bara atvinnulaus. Ef þetta verður leiðinlegt þá bara fer ég að leita að einhverju öðru.

Í dag ætla ég að smella mér til Lundar þar sem Robert rigafari býr. Það verður stuð! Kannski rifjast upp fyrir mér vikurnar hjá Hafdísi og Stulla 1991, best að fara dánlóda roxette og setja á æpoddinn. Þá kemst ég örugglega í fíling.

dókúmentasjón

2008-06-04T09:43:00.002Z

baðið fína, það þarf samt að halda á sturtuhausnum þegar maður baðar sig og helst að sitja því annars sullast vatn út um allt. En það lúkkar vel!

eldhúsið fína og eldavélin, það virkar bara önnur hellan en það er allt í lagi við eigum bara eina pönnu og engan pott.

Fyrsta kvöldmáltíðin, borðbúnaður er á bretti á leiðinni yfir hafið svo við notumst við viðhaldsfrítt leirtau á meðan. Kertið alveg gerði máltíðina!

Til hvers að deita meistarakokk ef hann getur ekki eldað oní mann endrum og eins?

En hann er til fleiri hluta nýtur, strákurinn! Hér er hann að stilla spánýja sjónbartið okkar og ég dókumentera, það þarf einhver að vera í því (hér má sjá ef vel er rýnt skaða sólarinnar á nefi húsfreyju)

Annars eigum við tvær auka dýnur og sófinn kemur á brettinu svo það er hægt að hýsa hér með góðu móti þrjá gesti og jafnvel fleiri ef viljinn er fyrir hendi. Um að gera að panta og mæta svo bara.

fréttir af amager

2008-06-04T08:57:00.004Z

Jæja þá erum við flutt inn og voða ánægð með þetta allt saman. Íbúðin er björt og falleg en helvítis stiginn er doldið pein. Við verðum komin með rasskinnar úr stáli áður en líður á löngu.

Dótið okkar er á leiðinni og það verður fjör að koma því þarna upp.

Þegar inn er komið blasir þó við bjart og skandinavískt himnaríki. Með tveimur rúmgóðum herbergjum, sætu eldhúsi og rúmgóðu baðherbergi með baðkari og alles (það er víst sjaldséð sjón hér í köben).

Ég fór í atvinnuviðtal í morgun og fór það fram á dönsku. shííís hvað maður er orðinn fær! Ég fæ að heyra seinna í dag hvernig fer en ég er beggja blands sjálf. Veit ekki hvort ég nenni meira sambýli en þetta virkaði allt voða faglegt og fínt.

Hvítruslahjónin á Valmuevej

2008-05-29T14:30:00.005Z

Meistarakokkurinn fór í klippingu hjá arabanum á horninu og sportar nú klippingu í ætt við amerískra hermanna. Ég fór í dag að versla í matinn og rakst á þessar líka fínu sólbrillur í tiger (tuígah á dönsku). Svo nú getum við skötuhjúin verið aldeilis í stíl.

Í dag dembdi ég mér á ströndina og komst að því að ég bara verð að kaupa einhverjar töflur, ég gjörsamlega soðna í þessum íslandsvetrarskóm, svona fyrir utan hvað ég er púkó innan um alla frjálslegu og líbó danina í pilsunum og sandölunum.

Nú fer að líða að helginni og við förum að flytja á Valmúaveginn þar sem ég hef ákveðið að rækta kryddjurtir í glugganum og baka allt brauð. Nei djók, myndi aldrei nenna því en ég hlakka samt til að geta farið að elda aftur.

þar til næst, Barbara Anne (eða eitthvað annað álíka hvítruslanafn) og Billy Bob biður að heilsa

Bölvuð verðbólgan

2008-05-27T12:46:00.005Z

Ég hef tekið eftir því að það er allt mun þægilegra hér í Kaupmannahöfn heldur en það var í Riga. Fólk virðist vingjarnlegra og sýnir útlendingum aðeins meiri þolinmæði. Það gæti nottla verið vegna þess að hér talar fólk ensku og ég kann pínu dönsku. Tungumálið skiptir náttúrulega heilmiklu máli og ég verð ekki eins stressuð þegar ég geri mistök í búðunum eins og ég varð í Riga. Þar fannst mér bara eins og fólk væri beinlínis öskureitt út í mig fyrir að setja peninginn á vitlausan stað á búðarkassann (það mátti sko ekki rétta afgreiðsludömunni péninginn).

Hérna er ég búin að fara tvisvar í búð og gera pínu mistök, í annað skiptið setti ég körfuna á bandvitlausan stað en maðurinn sem afgreiddi útskýrði rólega fyrir mér hvar hún átti að vera (voða vinalegur í framan). Núna þegar ég fór í Apótekið þurfti ég að skila eiginlega öllu aftur því það var ekki hægt að nota kort nema það væri Dankort og ég var ekki með nógu mikinn péning með mér. Ég hefði panikkað ef ég hefði verið í Riga enda hefði ég ekki getað sagt á lettnesku afsakið ég er ekki með meiri pening og hélt að ég gæti notað kortið. Það gat ég á DÖNSKU og svo brosti ég bara og konan brosti á móti og í sameiningu tókum við úr pokanum og reiknuðum hversu mikið ég gat keypt. Ég gekk heim ógisslega stolt því þessi samskipti fóru algerlega fram á dönsku, ég þurfti líka að biðja um hjálp við að velja sjampó á dönsku. Mér finnst ég ótrúlega klár í dag.

En talandi um pééninga, vá hvað reikningurinn minn er að tæmast hratt. Nú má verðbólgan aðeins taka pásu. Allir mínir peningar eru íslenskir og sjííís hvað þeir hverfa í ekki neitt. Ég hef í alvöru eiginlega ekkert keypt nema handa mér og kokkinum að borða (fyrir utan kjólinn sem kostaði ekkert) og ég er orðin blönk! Held að það sé best að geyma stórinnkaupin (skó, sængur og svoliss) þangað til íslenska krónan hefur jafnað sig einhvern tíma á næsta ári.

komin til köben

2008-05-26T12:58:00.002Z

jæja þá er ég komin til Kaupmannahafnar eftir langa bið. Lenti klukkan 12 í gær í blíðskaparveðri. Meistarakokkurinn tók á móti mér á vellinum og auðvitað fór ég að skæla (maður verður svo væminn með aldrinum) en þurrkaði tárin strax og við héldum af stað heim. Þegar ég var aðeins búin að koma mér fyrir fórum við í leiðangur.

Fórum í kristjaníu (hef aldrei komið þangað) og síðan kíktum við á hverfið þar sem við ætlum að eiga heima. Það er voða huggulegt bara með blómum og trjám í massavís, voða rólegt og bara sætt. Ég hlakka voða til að sjá íbúðina sjálfa en hverfið lofar góðu. Við erum aðeins út úr en ef maður á hjól skiptir það engu máli. Við gengum úr kristjaníu í hverfið, mér fannst það langt en ég hafði líka bara sofið í þrjá tíma svo það er ekkert að marka.

Í dag er hellirigning og bara kalt, uss ég sem var komin í sumarfílinginn. En ég lét mig nú hafa það og fór í búðir. Nennti ekki niður í miðbæ en tók metróið í næstu kringlu þar heyrði ég tvær stelpur tala íslensku en það voru einu útlendingarnir sem ég tók eftir. Ég lét rigninguna ekki á mig fá og keypti sumarkjól og appelsínugulan bol. Ég tók nefnilega eftir því í góða veðrinu í gær að ég á engin föt sem hægt er að njóta sólar í. Ætlaði nú samt bara að kaupa skó sem eru ekki lokaðir en fann ekkert svoleiðis, ég neyðist víst til þess að fara aftur á morgun.

Friðbert, sérlegur verndari fegrunarnefndar

2008-05-14T18:38:00.006Z

Þegar ég var aðeins yngri en ég er núna eða þegar ég var enn í Kvennó fékk ég vinnu hjá Garðyrkjudeild Reykjavíkurborgar. Amma var að vinna á skrifstofunni og sagði mér frá æðislega kósý vinnu þar. Starfið fól í sér að hjóla um allan bæ og skoða hús og garða í þeim tilgangi að halda borginni fallegri. Við áttum nefnilega að setja miða í lúguna hjá hverjum þeim sem hafði trassað garðinn sinn eða viðhald á húsi. Þetta er pínu spes ég veit, en þetta var á einhvern hátt undir sama apparati borgarinnar sem velur fegurstu götu borgarinnar á ári hverju (Fegrunarnefnd).

Sólveig bættist í lið Fegrunarnefndar eftir að ég hafði verið þar eitt sumar. Við hjóluðum saman um allan bæ með sérhönnuðu Fegrunarnefndarblokkirnar og skrifuðum athugasemdir sem féllu í misgóðan jarðveg húseigenda. Það var svo símatími í hádeginu þar sem fólkið gat hringt inn og kvartað undan þessum miðum eða komið með hvers konar athugasemdir. Fólk hringdi nú ekki mikið en hjartað tók kipp í hvert sinn þar sem við máttum búast við allskyns reiðilestri og lái nú hver sem vill húseiganda sem fær miða þar sem honum er sagt að slá garðinn sinn að hann verði reiður. Einhver talaði um stalinisma en aðrir bentu nú á að nágranninn væri miklu verri.

Þó að símtölin væru óþægileg fannst okkur erfiðari tilhugsun ef við myndum mæta íbúa í þann mund sem við vorum að setja miða inn um lúguna. Við vorum satt best að segja mjög kvíðnar því og hlupum yfirleitt eins hratt og við gátum og fleygðum okkur á hjólin í svona gettavei eins og sjá má í bíómyndunum. Til þess að róa taugarnar örlítið bjuggum við til plan, maður þarf alltaf að hafa plan. Þetta var kannski í meira gríni en alvöru en samt sem áður hjálpaði okkur að vita að við gætum þóst vera að heimsækja einhvern í húsinu ef við yrðum gripnar glóðvolgar. Þá myndum við bara spyrja er blabla heima? þá fengjum við svarið nei hann býr ekki hér og gætum lagt á flótta. Mjög gott plan.

En við sáum samt strax fyrir ákveðið vandamál... hvað ef það býr einhver í húsinu með að nafni blabla ? (ekki í alvöru blabla heldur eitthvað nafn sem við værum búnar að ákveða skiluru) þá fengjum við svarið: já augnablik. Þetta var ekki mjög aðlaðandi tilhugsun og þá værum við lentar í enn meiri bobba en ef við hefðum bara rétt bölvaðan miðann og sagt viðkomandi að reita arfann. Það var ljóst að hér var aðeins eitt í stöðunni...við urðum að finna nógu helvíti (afsakið orðbragðið) óalgengt nafn, bara nafn sem enginn heitir í alvörunni en er samt alveg til. Eftir miklar bollaleggingar komumst við að niðurstöðu með nafn og vorum þá til í slaginn.

Nú rétt í þessu var ég að lesa grein á mbl (sorrý kann ekki að setja svona linka inn) en þar kom fram að hann Friðbert Traustason sem er framkvæmdastjóri samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja er alveg steinhissa á öllum uppsögnunum hjá Glitni. Ég las fyrstu setninguna og hugsaði með mér: sjúkk að ég var ekki á tröppunum heima hjá honum þegar ég fékk tækifæri til þess að framkvæma planið mikla (mætti gamalli konu þegar ég var í þann mund að troða svona snepli í lúguna, hún horfði á mig eins og ég væri þroskaheft þegar ég spurði eftir Friðberti).

Þegar við Sólveig hlupum 10 kílómetrana í sumar...

2008-05-12T10:05:00.002Z

ég vaknaði klukkan 7.45 í morgun eftir að hafa vaknað þrisvar í nótt með sama kvíðahnútinn í maganum og ég hef haft síðustu vikur. Mig dreymdi meira að segja verkefni sem ég fór svo yfir í huganum í þessi skipti sem ég vaknaði. Það þarf kannski að taka það fram fyrir einhverja lesendur að ég vakna ekkert 7.45 svona bara að gamni mínu. Þetta er í hæsta máta óvenjulegt, allt í lagi að vakna snemma en þetta vakna á nóttunni dót er ekkert spes. Vaknaði líka síðustu nótt, ætli þetta sé svona áfallastreita (post traumatic stress). Best að fara tjekka á áfallahjálp.

Það er samt notalegt að vakna á morgnana og þurfa ekkert að fara á fætur frekar en ég vil. Það er ekkert sem liggur á og ég get bara ákveðið hvað mig langar að gera ekki hvað ég þarf að gera fyrst.

Við meistarakokkurinn erum aðeins farin að plana húsgagnamál, ótrúlegt en satt þá erum við bara sammála. Við ætlum að kaupa dýnu og svo bara stela rest (jújú þannig er það gert í köben hann hefur séð það gert) en til þess að tie the room together kaupi ég sætt og dúllulegt smádót. Svo bara allir panta tíma í heimsókn á Valmúganum.

Það getur bara vel verið að ég fari í sund í dag en ég er samt ekki alveg búin að ákveða það. Út að hlaupa? það er langt síðan ég hef gert það. Fékk smá nostalgíukast þegar ég útskýrði fyrir Hjördísi um helgina hvernig við Sólveig mössuðum 10 kílómetrana í Reykjavíkurmaraþoninu í fyrra. Fjandinn hafi það, önnur eins tilþrif hafa nú bara ekki sést fyrr eða síðar.

það snjóar enn norðan heiða

2008-05-09T13:31:00.005Z

Fór og skilaði áðan...JÚHÚÚÚÚÚÚÚ!
Á eftir að skrifa eitt verkefni sem á að skila í dag en það verður létt og löðurmannlegt verk (hvað þýðir orðið löðurmaður?).

Ég er að skrifa um fjölskylduna mína og gera á þeim eigindlega mannfræðirannsókn. Þau hafa ekki hugmynd um það múahaha. En ég fékk þessa hugmynd þegar þau ákváðu að koma norður um páskana annað árið í röð. Það flugu póstar á milli í skipulagsferlinu og mikil tilhlökkun að sjálfsögðu. Það nefnilega rann upp fyrir mér að páskaskíðaferðir eru ekki nýjar af nálinni hjá þessari hrikalega stóru fjölskyldu. Þær voru bara lagðar niður um hríð en mínar sterkustu bernskuminningar eru tengdar páskum og Valsskála. Það var alltaf farið á skíði á víkingssvæðinu og svo haldnar kvöldvökur. Ég skil ekki ennþá hvernig foreldrar héldu sönsum í þessu brjálæði, en það voru skrilljón krakkar og bara eitt svefnloft, matsalur og arinstofa. En þetta var ótrúlega skemmtilegt eins og svo margt annað sem gert var í þessari biluðu fjölskyldu þegar ég var yngri. þau voru öll yngri þá líka svo það var kannski aðeins meiri kraftur í liðinu en þau eru að koma sterk til baka. Nú bíð ég bara spennt eftir því að áramótafjörið snúi aftur, vinir mínir öfunduðu mig mikið af partýstandi fjölskyldunnar á þeim árum þegar haldin var stórveisla á gamlárskvöld. Systkinin eru 8 og barnabörnin eru 16, allt þetta hrúgast á ótrúlega lítið svæði og allir ofan í öllum. Bara stuð!

Veturinn ætlar ekki að fara...verð að viðurkenna að mig er farið að lengja soldið eftir sumrinu, það snjóar í dag svo sumarið lætur bíða eftir sér.

Fjúh!

2008-05-08T14:14:00.002Z

Jæja, þá er ritgerðin komin í prentun og ég búin að klóra mig í gegnum rafrænu skilin. Ég þarf að skila inn þremur eintökum á prentuðu formi, einu í hina svokölluðu skemmu sem er rafræn geymsla og svo eitt á diski held ég. Til hvers í ósköpunum þarf að skila svona mörgum asskotash eintökum? Eitt fer til leiðbeinanda, eitt til yfirlesara og eitt til geymslu á bókasafninu. Eitt til geymslu á bókasafninu? til hvers? ég er búin að skila einu rafrænt í rafræna geymslu! og til hvers í ósköpunum er eintakið á geisladiskinum?

jæja skiptir svo sem ekki máli, síðan ég sendi pdf skjalið í prentun og í skemmuna hef ég ekki getað setið kyrr. Ég ráfa bara eins og geðsjúklingur um alla íbúðina og sest í 5 sekúndur en þá stend ég aftur upp og ráfið tekur við á ný. Ég ákvað að blogga bara svo ég hefði eitthvað að gera því ég er satt best að segja farin að hafa áhyggjur af þessu geðsjúklingsráfi. Nú hef ég setið í nokkrar mínútur og er farið að syfja, það er svo sem ekkert skrýtið miðað við svefnmynstrið sem ég hef komið mér upp síðustu vikur.

Vá hvað ég er ánægð og mér er létt, ég var bara alls ekkert viss um að þetta myndi sleppa. Það gekk töluvert á til þess að ég næði að klára þetta og þó ég sé ekki fullkomlega ánægð með efnið þá er ég fegin að hafa klárað.

issss ég tala bara eins og þetta sé búið. Ég á eftir að fá eintökin úr prentun og leita uppi kennarann minn sem er eins og búálfur (hverfur þegar þú ferð að leita að honum) til þess að hann geti skrifað undir verkefnið mitt. jújú hann þarf að kvitta til staðfestingar um það að ritgerðin að hans dómi uppfylli kröfur til lokaverkefnis. kommonn! ef verkefnið mitt gerði það ekki á þessu stigi á að reka hann fyrir að hafa ekki stöðvað mig fyrr. Leiðbeinandi er með í öllu ferlinu og ef verkefnið uppfyllir ekki kröfurnar má að einhverju leiti kenna honum um, hann á allavega að benda á það einhvers staðar í ferlinu. Fullt af fólki er með leiðbeinanda sem er ekki einu sinn staddur á Akureyri, það þarf þá að senda honum standard blaðið sem hann á að kvitta á sem hann síðan faxar til Akureyrar og nemandi þarf að biðja prentstofuna um að troða þessu blaði inn á milli í ritgerðina því það þarf að vera með ritgerðinni. Ritgerðin fer í pdf skjali á prentstofuna. Finnst einhverjum öðrum en mér þetta vera óþarfa vesen?

Jeminn hvað ég vona að ég finni leiðbeinandann minn á morgun!

úbs

2008-05-06T21:54:00.003Z

Þú veist að það er árið 2008 ef.....

1. Þú ferð í partý og byrjar að taka myndir fyrir bloggið þitt.
2. Þú hefur ekki spilað kapal með alvöru spilastokk í nokkur ár.
3. Ástæðan fyrir því að þú ert ekki í sambandi við suma vini þína er af því þeir eru ekki að blogga, ekki á MySpace og eða á MinnSirkus .
4. Þú leitar frekar um alla íbúð af fjarstýringunni í stað þess að ýta bara á takkann á sjónvarpinu.
6. Kvöldstundir þínar snúast um að setjast niður fyrir framan tölvuna.
7. Þú lest þennan lista kinkandi kolli og brosandi.
8. Þú hugsar um hvað það er mikil vitleysa að lesa þennan lista.
9. Þú ert of upptekin/nn að taka eftir númer fimm.
10. Þú virkilega leist tilbaka til að athuga hvort þar væri númer
fimm.
11. Svo hlærðu af heimsku þinni.
12. Sendu þetta á vini þina, settu þetta á bloggið þitt eða komdu þessu á framfæri einhverstaðar. EF þú féllst fyrir þessu ...

ég fékk þetta í pósti frá svilkonunni og fékk eiginlega bara pínu sjokk, það er einhver þarna úti sem þekkir mig svo vel!

nei annars án gríns þá er þessi listi fullyrðinga mjög lýsandi fyrir mitt líf síðustu vikurnar. ég hef sáralítið haft samskipti við fólk án þess að það sé á tölvutæku formi. Ég fékk nú heimsókn að sunnan um daginn jújú, en svo hringdi nanna í gær í gegnum skype og við töluðum um allt og ekkert í 3 klukkutíma. jú þið lásuð rétt ÞRJÁ klukkutíma eftir það rifjaðist upp fyrir mér að ég hef einungis átt samskipti við örfáa útvalda á meðan þessari törn stendur og maður lifandi hvað það verður bætt upp þegar ég skila. Passið ykkur bara!

Listinn góði hér að ofan er eins og ég sagði mjög kunnuglegur en það sem situr mest í mér eftir lestur hans er: hvað er þetta minn sirkus? er ég að missa af einhverju?

stund milli stríða

2008-05-05T15:43:00.004Z

Ég er með harðsperrur í rassinum og mjóbaki, hvað finnst ykkur um það? Ég hef ekki fært mig spönn frá rassi alla síðustu viku að undanskildum fimmtudegi þegar ég tók viðtal hérna út hverfi. Ég vissi ekki að það væri hægt að fá harðsperrur í algjöru hreyfingaleysi, kannski er ég bara að jafna mig eftir göngutúrinn út í Síðuhverfi þar sem viðtalið var fyrir fimm dögum síðan...gæti verið.

Ég sendi kennaranum mínum einhvern slatta núna í hádeginu og þó að þetta hafi ekki verið lokauppkast þá er lítið eftir. Bara umræðukafli og heimildaskrá en það kemur í ljós vonandi á morgun hversu miklu þarf að breyta af því sem búið er.

Núna er æðislegt veður á Akureyri, ég rölti til svilkonunar og mágs áðan með bakarísgúmmelaði og soðnaði í bakgarðinum. Svei mér þá ef ég brann bara ekki á bringunni og allt. Nú þarf að fara að draga fram sólarvörnina góðu. En kannski ekki alveg strax þar sem spáð er slyddu um helgina aftur, jújú það verður kominn miður maí.

En þar sem ég bíð bara eftir svari frá kennara hef ég smá tíma til að anda og gera græjur ætla ég að gera hvað? jújú klára hin verkefnin sem eftir eru.

baráttukveðjur af Akureyri

Usssss pirri pú

2008-05-03T16:20:00.003Z

Ég rembast við að flokka mitt sorp svona upp að því marki að hægt er. Meistarakokkurinn skilur ekki alveg af hverju ég er alveg til í að safna dagblöðum í tonnavís undir eldhúsinnréttinguna en það er enginn blaðagámur hérna. Hef satt að segja ekki séð neinn blaðagám á akureyri fyrir utan þann sem er í sorpu, það þýðir náttúrulega ekki að hann sé ekki til staðar en ég bara veit ekki hvar hann er og á meðan safnast blöðin upp. Ég ætla að dobbla mömmu í endurvinnsluferð á sorpu þegar hún kemur. Hef heldur ekki rekist á dósagáma annars staðar en í endurvinnslunni en hér í blokkinni minni er endurunnið af miklum móð svo ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því og fer bara með dósirnar mínar niður í kjallara.

Ég losaði mig við bílinn fyrir nokkrum árum og hef því ekki mengað með útblæstri síðan (nema náttúrulega þegar ég fæ bíl lánaðan sem gerist stundum). Ég væri eiturhress með að ferðast á hjóli og menga ekkert ef það væri alltaf hægt. En snjóþunginn hér á Akureyri hefur ekki gefið tilefni til þess svo ég geng eða fæ far (car-pool er nú skárra en að menga fyrir einn farþega).

Ég er alveg til í að ganga töluvert langt í umhverfisvernd og geri svona það sem ég get. En til hvers? Ef eitthvað sjálfstæðispakk á vestfjörðum ætlar bara að planta niður ógeðslegri olíuhreinsistöð og síðasta ríkisstjórn gekk svo langt að sökkva böns af landi til að búa til ógeðslegt álver.

Já já minni mengun ef álver eru rekin á endurnýjanlegri orku. meiri mengun hér ef við byggjum álver! Þessi áhersla á þungaiðnað minnir á áætlanagerð kennd við fimm ár. Hún virkaði ekki í Sovét og mun ekki bæta nokkuð hér.

Lægra olíuverð ef þeir byggja olíuhreinsistöð? glætan! er einhver annar en ég sem efast um það? Getur verið að það sé PR trikk til að fá fólk með sér í lið þar sem fólk er að verða vitlaust á háu eldsneytisverði. Fáið ykkur hjól, takið strætó eða fyllið bílana af fólki í stað þess að keyra einn í hverjum bíl!

prófastuð

2008-05-02T11:11:00.003Z

Þið sem lesið meistarakokkinn sem ég er með hlekk á hér til vinstri vitið sjálfsagt að við erum komin með íbúð í köööööben. Ég er orðin svo leið á skólanum og ritgerðarveseni að nú sit ég bara og læt mig dreyma um fallegu og rjómantísku risíbúðina MÍNA. Eftir mánuð verð ég komin til kaupmannahafnar og að flytja inn í þriggja herbergja risíbúð með bjálkum og baðkari á fótum en stiginn er víst eitthvað mörder. Meistarkokkurinn kvíðir því að burðast upp með búslóð en hann veit náttúrulega ekki hvurslags atvinnu-flutningakona ég er, við mössum þetta bara!

já Inga ég hef aldrei skilið þetta antipat á verkalýðsfélögum, ef þú ert launamaður/kona viltu þá ekki að passað sé upp á réttindi þín? öss þessir úglendingar! En sorakjafturinn á írunum, maður bara roðnar;)

Það er próf á morgun, fæ þá smá frí frá BA ritgerðinni hvort sem ég á það skilið eða ekki. Það er fínt. Verst að það er próf í Eigindlegum aðferðum og tímarnir voru klukkan 8 á mánudagsmorgnum, kommonn!

111 represents

2008-04-30T14:18:00.004Z

Vissuð þið að í Breiðholti búa 20.942 manns og þar af 2010 með erlent ríkisfang?

Vissuð þið að í Austurbæ búa 19.161 manns og þar af 2457 með erlent ríkisfang?

Vissuð þið að í Vesturbæ búa 16.156 manns og þar af 1520 með erlent ríkisfang?

hlutfallið er þá í Breiðholti 9,6% íbúa með erlent ríkisfang
12,8% íbúa í Austurbæ eru með erlent ríkisfang og 9,4% íbúa í Vesturbæ hafa erlent ríkisfang*.

Af hverju er mesta innflytjendavandamálið þá í Breiðholtinu?

er gettóstelpan ég bara eitthvað viðkvæm?

*allar tölfræðiupplýsingar eru fengnar af vef Hagstofunnar: hagstofan.is

Æ heit tú sei Æ tóld jú só!

2008-04-29T12:56:00.003Z

Jæja gott fólk það er loksins komið að því, ég hef beðið eftir þessu í nokkurn tíma þó ekki með eftirvæntingu.

Æ am góing nöts! eins og maður segir á vondri íslensku.

Ég er alltaf að standa mig að því að vera segja sömu hlutina aftur og aftur, ekki bara sömu atvikin en ég jafnvel gef sömu ráðleggingar með nákvæmlega sama orðalagi. Ég hef blaðrað soldið á msn og hef tekið upp á því að segja sömu hluti aftur og aftur. Einhvern tíma röflaði ég í Líffræðingnum um það að hún ætti nú ekki að hafa áhyggjur þó að hlutir væru að gerast hratt. ,,Það er alltaf hægt að flytja aftur heim" er setning sem hún hefur fengið að heyra ansi oft undanfarnar vikur, Heimspekingurinn fær að heyra af æsispennandi iðju minni sem felst í því að kíkja hérna inn á nokkurra tíma fresti til að skoða teljarann hér neðst á síðunni.

En það sem gjörsamlega fór með það er þegar það tók mig 30 mínútur sirka að standa upp og ná í gleraugun mín í töskuna. Ég stóð upp svona fimm sinnum áður en ég mundi af hverju ég stóð upp til að byrja með. Hellti upp á kaffi, vaskaði upp og sitthvað fleira þegar ég mundi loksins að ég væri með höfuðverk af því ég var að lesa af skjánum gleraugnalaus.

Amma Gústa leitaði alltaf að gleraugunum sínum á 10 mínútna fresti en var yfirleitt með þau um hálsinn. Ég er farin að leita að símanum mínum í hvert sinn sem ég kem eitthvert í heimsókn. Amma var með Altzheimer...ég hinsvegar em góing nöts!

Það er byrjað að snjóa á Akureyri aftur...hvað sagði ég?

röfl

2008-04-26T19:38:00.002Z

Ég horfi iðulega á sjónvarpið þegar ég er að læra og finnst ég bara oft koma meira í verk ef kveikt er á því. En það er háð því að ég sé að vinna verkefni eða skrifa ritgerð því ég get svo sem ekki lesið ef það er mikið að gerast í kringum mig. En sjónvarpið er næstum því nauðsynlegt til þess að ég geti setið kyrr og skrifað. Það þýðir þó það að ég veit ekkert alveg hvað er að gerast í sjónvarpinu og fylgist með söguþræðinum með öðru auganu. Ef ekki er kveikt á sjónvarpinu fer ég að góna út í loftið og tapa mér gjörsamlega í einhverjum dagdraumum.

Ég þekki samt fólk sem ég ímynda mér að gætu þetta alls ekki. Meistarakokkurinn gæti þetta líklegast ekki og leikhúsfræðingurinn ætti mjög bágt með þetta líka. Þau eru svona fólk sem dettur inn í sjónvarpið þegar þau horfa. Þau gleyma gjörsamlega stað og stund og bara gleypa í sig fróðleikinn úr heimildamyndunum eða söguþráðinn í kvikmyndunum. Ég öfunda þau pínu af þessum hæfileika til þess að einbeita sér að einu í einu. Ég held svei mér þá að mér hafi bara aldrei tekist að einbeita mér svona að einu verkefni í einu. Þetta er mjög eftirsóknarverður eiginleiki og myndi nýtast mér ofsalega vel þessa dagana.

Veit ekki alveg af hverju ég ákvað að fjalla um þetta hér og nú en ætli ég sé ekki bara að segja ykkur að ég nenni ekki að skrifa ritgerðina mína.

koddu og kysstu mig eskan... já þú sleppur ekki

2008-04-22T18:23:00.003Z

Jæja þá er að komast einhver mynd á BA ritgerðina, hún verður dálítið öðruvísi en upphaflega var ætlað. Mikil teoría og lítið af viðtölum, ég er pínu fúl en jafna mig fjótt þar sem sumarið er að koma. Það verður líka djöfull gott að klára þetta og komast til úglanda til að hitta meistarakokkinn minn eftir langa bið.

Ég ætla að vera svo dugleg að kaupa mér eitthvað fallegt í landi þar sem hægt er að kaupa skó án þess að fara á hausinn. Ég er búin að vera að reyna smita svilkonuna á þessu kaupæði sem er að grípa mig eins og svo oft áður á vorin. Ég veit þið trúið mér ekki en ég er bara orðin doldil sjoppaholikk eftir Rigadvölina. Mig vantar sumarskó og sundföt, ætli ég byrji ekki á því.

Hafið þið horft á barnaefni gott fólk? jeminn hvað það er leiðinlegt! Var þetta svona hrikalega leiðinlegt þegar ég var lítil? ha? Brakúla greifi, strumparnir og folinn minn litli? var það virkilega svona grautfúlt sjónvarpsefni eins og ég hef verið að horfa á undanfarna daga rétt fyrir fréttir? Það er ein svona japanskt dót og um daginn var lítil stelpa að berjast við einhverja hlaupabólu sem hægt var að hræða í burt með fjöður af útdauðum fugli. Einhverra hluta vegna hoppaði hlaupabólan ekki á hana heldur bara ALLA aðra í þorpinu og þar á meðal strákinn sem stelpan er svo ofsalega skotin í. Hún fer út um allar trissur til að finna lausnina og tekst það á endanum, læknar strákinn og getur þá farið að kyssa hann bak og fyrir honum til mikillar armæðu... HONUM TIL MIKILLAR ARMÆÐU!!!! Auðvitað er litla stelpan ofsalega mikil hetja og alltaf að bjarga málunum en við skulum ekki gleyma því eitt andartak að hún er ástsjúk og eins og allar litlar stelpur dreymir hana um að eignast kærasta.

Ég er voða ánægð að stelpurnar í barnaefninu eru ekki lengur passívar og óvirkir þátttakendur í dramanu en andskotinn hafi það (afsakið orðbragðið) er ekki hægt að ganga alla leið?

jæja þetta var reiðipistill vikunnar,

góðar stundir

mont

2008-04-21T23:03:00.003Z

ég þekki einn gaur sem ætlar að fara að vinna á 10. besta veitingastað í heimi.

Úti er alltaf að snjóa

2008-04-21T14:51:00.003Z

jæja þá er það ítölskupróf á eftir, parla italiano eh? ég er búin að reyna klambra saman einhverjum setningum til þess að leggja á minnið fyrir þetta munnlega lokapróf. Valentinu er hvergi að finna svo ég varð að notast við venjulega orðabók í þetta skiptið. Það er að saxast á þessi blessuðu verkefni þó að það stærsta sé enn þá á frumstigi.

Kennarinn minn vill endilega að ég rumpi þessu bara af þó að hún verði ekkert spes og ætli ég sé ekki bara sammála. Illu er best af lokið.

Sólin hættir ekkert að skína, þetta er ótrúlegt. En ég var að rifja það upp með svilkonu minni (já maður, ég á svilkonu!) að vorin hér norðan heiða byrja oft í lok apríl og hætta svo við. Mig minnir að tvö síðustu ár hafi snjóað rétt áður en ég hafi horfið suður á bóginn. Ég er ekkert að reyna að vera svartsýn eða eitthvað svoleiðis... bara raunsæ.

Herdís ætlar að bruna norður um næstu helgi og hafa dúndurgaman í stuðbænum. Það verður stuð að hitta þau (já maður, hún er orðin þau!). Ég ætla að reyna að vera búin með allt áður en þau koma (ræææt!) svo ég geti gert eitthvað með þeim.

góðar stundir

Io mi chiamo þóra, sono ..... veitiggi

2008-04-18T12:20:00.004Z

Mikið er veðrið orðið gott hérna á Akureyri, ég hélt hreinlega að mig væri að misminna þegar ég var að rifja upp góðviðrisdaga í fyrra eða hittífyrra. Neibb, þeir eiga þetta til...alltaf þegar ég er í prófum fer sólin að skína. Það er fínt, þá léttist lundin.

ég er að krafsa fram úr verkefnum og búin að temja mér heilbrigðt/heilbrigt kæruleysi. Ef þetta klárast þá klárast þetta ... annars ekki(hallast að því síðar nefnda). Ég kláraði tvö ítölsku verkefni með dyggri hjálp Valentinu sem ég kynntist í Lettlandi. Þegar ég var búin að senda þau inn birtist það þriðja. úff svona er lífið mitt soldið þessa dagana ánægjan af því að klára verkefni er svo skammvinn því það bíða önnur 23 og eitt af þeim er BA ritgerðin. En ég nenni ekki að tuða... var ég ekki að tala um nýtilfundið kæruleysi hér að ofan, kommonn!

Allt í einu í dag fór ég að hugsa um svakalega leiðinlegt leikrit sem leiklistarhópur Kvennaskólans setti upp þegar ég var á fyrsta eða öðru ári. Það heitir Grænjaxlar og ástæða þess að ég fór að hugsa um það í dag er sú að mig minnir einhvern veginn að lagið sem Valgeir Guðjónsson er alltaf að syngja í auglýsingatímum á rás 2 (næ ekki bölvaðri gufunni á fyndnu næntís græjunum mínum...en þær taka samt 6 diska í einu svo ég kvarta ekki) hafi verið í sýningunni. Lagið er svona: ,,Grænaaaaaa, græna byltingin" og svo aftur ,,grænaaaa, græna byltingin". Nú er ég ekki alveg viss um að ég hafi rétt fyrir mér og að þetta lag hafi verið í þessari sýningu en mig minnir það samt.

Leikritið var leiðinlegt og á meðan ég sat yfir því man ég að ég hugsaði að þetta ætti bara ekki erindi til okkar í dag (fyrir meira en 10 árum, þegar ég var í menntó). Það átti kannski betur við á áttunda áratugnum þegar verðbólgan var að plaga fólk og ríkisstjórnin vissi ekkert hvernig hún átti að sporna við henni. Það mátti jafnvel kenna ríkisstjórninni um að verðbólgan varð eins mikil og hún varð. Minnir líka að leikritið hafi verið að segja það, þetta var nefnilega hárbeitt ádeila sem fór gjörsamlega fyrir ofan garð og neðan hjá mennaskólanemum fyrir 10 árum. Við hreinlega blésum á þetta og sögðum: en þetta var í gamla daga mar!

Ætli menntaskólanemendur í dag myndu bregðast eins við þessu leikriti?

2008-04-16T11:56:00.002Z

sæl veriði,

ég ákvað að starta þessu bloggi mínu aftur bara svona af því ég á að vera gera eitthvað annað. Nú fer að styttast í það að ég klári þennan skóla þó að ég sjái það ekki alveg gerast eins og er. En hlutirnir eiga það til að fara einhvern veginn.

Hef svo sem ekkert að segja þannig, vorið er komið á Akureyri og grundirnar gróa... og það allt.

puh nú þegar ég loksins lét verða af því að fara inn á þessa síðu hef ég bara ekkert að segja, hvurslags?!

mér dettur eitthvað í hug

Hvítlaukur hressir, bætir og kætir

2007-12-12T14:27:00.000Z

Jibbý!!!

ég er búin með hundleiðinlegu ritgerðirnar en á eftir að fara í próf á föstudaginn. Þarf að undirbúa spurningar fyrir það. Svo er ein ritgerð eftir og svo tvö próf og svoooooooo víííííííííi koma heim.

Það eru allir að týnast heim einn af öðrum hér og í gær fórum við á veitingastað til að kveðja Valentínu. Þessi staður er merkilegur fyrir þær sakir að allt á matseðlinum inniheldur hvítlauk. Meira að segja eftirréttirnir innihalda hvítlauk. Dagmar fékk sér súkkulaði parfait og í því voru hráir hvítlauksbitar, djöfuls viðbjóður! Hvítlaukur og súkkulaði eiga ekki saman! En ofnbakaði hvítlaukurinn í forrétt var æðislega fínn og aðalrétturinn líka. Eftir þetta allt saman fengum við stærðarinnar búnt af steinselju til að drepa lyktina því guð minn góður hún var rosaleg. Ég var að kafna úr eigin andfýlu, steinseljan virkaði en bara tímabundið því svo þegar ég fór að sofa fann ég hana aftur.

Ég er alveg að verða búin með jólagjafakaup svo ef það eru einhverjar séróskir þá fer hver að verða síðastur. Það er hægt að fá svona prittí vúman stígvél sem eru glansandi og ná upp á mitt lærið. Vínrauðir karlmanns pelsar eru á sanngjörnu verði og litlu karlmannshliðartöskurnar sívinsælu vaxa á trjánum. Áhugasamir láti mig bara vita og ég geng í málið.

prófatíð

2007-12-09T16:03:00.000Z

Nú er törnin aldeilis byrjuð og ritgerðasmíð í fullum gangi. Er búin með þrjár og á eftir að skila fjórum. Stjórnendur þessa skóla eru brjálaðir í ritgerðir og finnst ekkert skemmtilegra en að lesa ritgerðir. Þær sem ég er búin að skila nú þegar eru huuund leiðinlegar og hinar sem ég á eftir að skila verða huuuundleiðinlegar! En svona er lífið.

Nú þegar jólin nálgast er fátt sem minnir á jólin alla á minn mælikvarða. Engin jólaljós svo heitið geta og enginn snjór. Það er þó búið að setja upp skautasvell í miðbænum og nokkra jólamarkaði. Kannski er ég bara ekki komin í jólaskapið enn þá.

Á föstudaginn fór ég á litlu jólin og áttum við að mæta með einn rétt hver. Ég kom með ægilega fínt kjúklingasalat. Það var líka svona pakkaleikur þar sem maður þurfti að kasta tening til að fá pakka. Svo þegar það var búið að dreyfa öllum pökkunum hélt teningakastið áfram og stelikeppni tók við þar sem maður gat tekið pakka af einhverjum öðrum ef maður fékk 6. Jii hvað mér þótti þetta spes leikur og sko ekki í anda jólanna.

Eftir mikið át og pakkafjör var dansað og farið í limbó. Það er orðin fastur liður eins og venjulega að dansa limbó og það er rosa stuð. Gæti bara ekki hugsað mér betri jólaleik en limbó svona ef ég hugsa út í það. Ekki voru allir til í limbófjörið en við hressa fólkið létum það ekki á okkur fá. Hef ég nú ákveðið að innleiða þennan skemmtilega leik í íslenskt partýlíf.

Good morning sunshine

2007-12-05T15:57:00.000Z

hæ,

Ég er að upplifa svo ægilega fínan dag eitthvað og varð að deila því með einhverjum.

Í gær fór ég að sjá Hnotubrjótinn í óperunni og ég verð bara að vera hreinskilin og segja að ballet virðist ekki vera sterkasta hlið letta. Það voru nokkrir færir dansarar inn á milli en þeir voru útlendingar. Það skal tekið fram að ef ég sé að einhver er ekkert spes ballet dansari þá hlýtur hann að vera ansi slakur greyið. Eftir ballettinn fór ég heim en hinir fóru á pöbbinn. Ég þurfti nefnilega að skrifa ritgerð fyrir daginn í dag. Um klukkan 2 í nótt var ég enn að bisa við ritgerð og að spjalla smá á msn þegar meðleigjandinn og vinur okkar hann Róbert frá Svíþjóð birtust ofsa hressir á stofugólfinu hjá mér. Þeir stóðu þarna brosandi út að eyrum og buðu mér bjór sem ég þáði. Þó að þetta hafi orðið til þess að ég skrifaði ekki staf í viðbót og er þess vegna að fara að skila ritgerðinni alltof seint þá gat ég ekki látið þetta fara í taugarnar á mér. Þeir voru bara svo fyndnir og krúttlegir.

Okei og nú koma allir litlu hlutirnir sem eru að gera daginn minn svona fínan. Ég náði að vakna í tíma fyrir tíma! haha! orðadjók! En hann byrjaði klukkan 10.15 og ég mætti bara 10 mínútum of seint þrátt fyrir að hafa vakað til 4 af fyrrgreindum ástæðum. Þá kom í ljós að það var umræðutími og í hann er mætingaskylda. jiiiiii ég var svo fegin að hafa verið hörð við sjálfa mig og dröslast af stað. Hafði ekki hugmynd um að það væri umræðutími í dag, þvílík heppni!

Þegar ég spjallaði svo við samnemendur mína kom í ljós að tíminn sem ég skrópaði í til að fara á Hnotubrjótinn féll niður og ég fæ því ekkert skróp í kladdann. Þvílík heppni!

Ég var rosa svöng eftir tíma þar sem morgunverður fær að víkja fyrir smá snúsi. Ég fór þess vegna í uppáhaldsmatvörubúðina mína, Stockman. Mig grunaði nefnilega að þar væri til alvöru smjör en í hverfisbúllunni minni er bara til margarín. Það er ekki hægt að borða harðfisk án þess að hafa smjör og viti menn ég hafði rétt fyrir mér. Í þessari dýru og fensí búð var til alvöru smjör, þvílík heppni!

Ég lagði mig eftir hádegismatinn minn sem varð mjög fjölbreyttur eftir vel heppnaða ferð í Stockman. Dreymdi alveg ótrúlega vel og vaknaði í enn betra skapi. Núna var ég að enda við að borða ótrúlega vel heppnað hakk og spaghetti á la Rigastelpan. Ætli matur bragðist betur af því maður er kátur þegar maður borðar hann eða af því maður er kátur þegar maður býr hann til?

Það er alveg ótrúlegt hvað það þarf stundum lítið til að gleðja mann :)

bæ

Ég er svo aldeilis skelfingar óskaplega hissa

2007-12-03T15:40:00.000Z

Ég veit ekki af hverju þetta er að koma mér á óvart en svona er ég bara bjartsýn eða eitthvað. Mamma sendi mér afmælisgjöf og gerði það sirkabát viku fyrir afmælisdaginn, hún setti hana líka í forgang svona til þess að þetta kæmist örugglega til skila. Fyrir um það bil 5 dögum fékk ég tilkynningu um böggul á pósthúsinu. Ekki í frásögur færandi fyrir utan það hversu seint þessi tilkynning barst, mamma var meira að segja búin að kjafta í mig hvað ég fengi. Ég dembi mér í að sækja gjöfina fínu en pósthúsið mitt segir mér að ég verði að fara á flugvöllinn til að sækja pakkann.

Svolítið langt að fara en Valentina ætlaði að sækja hann fyrir mig þegar hún fór að sækja mömmu sína á flugvöllinn. En þá var pósthúsið lokað svo ég þurfti bara að drífa mig í dag. Mér fannst þetta nú nógu mikið vesen fyrir en óraði ekki fyrir því hversu rosalega mikið vesen þetta yrði. Ég hendist út á völl og var komin á mettíma eða um 30 mínutum en þá kemst ég að því að þetta var vitlaust pósthús. Ekki að örvænta rölti ég af stað á það rétta og tók það 20 mínútur, allt í góðu ennþá. Ég kem inn og sé að það er bara einn í röðinni á undan mér og hrósa happi yfir því. Það tók hálftíma að afgreiða manninn. Hinar konurnar voru voða uppteknar við að lesa blaðið og borða köku. Svo tekur konan við sneplinum mínum og byrjar þá yfirheyrslan: er þetta Pora einkaaðili eða fyrirtæki? Nei Pora er ég. Já já og þetta asdis er manneskja líka? já það er mamma. Augnablik segir hún og ég bíð á meðan hún tekur 3 kúnna fram fyrir mig.

Þegar konan loksins stendur upp til að ná í kassann byrjar önnur yfirheyrsla. Hvað er í pakkanum? og hvað kostaði það? Ég náttúrulega veit það ekkert alveg því þetta er afmælisgjöf, Kommonn!!! En ég held ró minni ótrúlegt en satt. Konan opnar pakkann minn og veit þá á undan mér hvað ég er að fá í afmælisgjöf. Hún útskýrir þá á endanum af hverju þetta er svona mikið maus. Það gleymdist að setja upphæð á pakkann og vegna þess að það má ekki flytja vörur sem kosta meira en 45 evrur frá íslandi til Lettlands. Hún sagði þetta nákvæmlega svona (nema náttúrulega á ensku með rosalega rússneskum hreim)frá Íslandi til lettlands má ekki senda dýrari hluti en 45 evrur án þess að borga toll.

Þegar hér er komið við sögu er konan farin að brosa og leggja sig fram við að vera kurteis sem gerist yfirleitt á endanum þar sem ég er farin að leggja það í vana minn að brosa breitt og vera ofurkurteis. Jæja nú er búið að staðfesta innihald pakkans, þegar hún lyfti upp harðfiskinum innpökkuðum kyrfilega í plastpoka og ég sagði mjög ákveðið: Þetta er pottþétt fiskur hló konan dátt. Við urðum barasta vinkonur held ég.
Ég þurfti næst að fylla út einhvert eyðublað á hinu borðinu hjá konunni sem ekki talaði ensku. Það var pínu erfitt því allt var á lettnesku á þessu eyðublaði en konan var voða næs líka og tók bara stúdentaskirteinið mitt og skrifaði allt fyrir mig. Ég var reyndar búin að standa eins og illa gerður hlutur fyrir framan skrifborðið hennar í dágóða stund þangað til að hún áttaði sig á því að eyðublaðið væri mér gjörsamlega ofviða. Ég verð að viðurkenna að ég var við það að bugast því það litla sem ég skildi var að ég átti að fylla út upplýsingar af vegabréfinu mínu. Ég beið eftir afgreiðslu skíthrædd um að verða skömmuð og send heim eftir réttum skilríkjum en mér til mikillar undrunar og ánægju dugði skólaskírteinið.

Nú er ég komin á netkaffi með pakkann góða að kæfa alla úr fýlu af harðfiskinum, að dást að nýju vettlingunum mínum og kjammsa á íslensku súkkulaði. Veiveivei allt erfiðið borgaði sig svo sannarlega. Takk fyrir mig mamma!

Tallinn

2007-11-27T00:30:00.000Z

jæja gott fólk,

nú á ég að vera að skrifa fyrirlestur en finnst enginn tími betri en nú til að blogga smá. Fyrirlesturinn fjallar um samvinnu eystrasaltsríkjanna þriggja og fyrr mega nú aldeilis vera leiðindin maður! Hinar og þessar bölvuðu nefndir og allar skyldar evrópusambandinu sem er náttúrulega ekki beint skemmtilegt battarí. Svona ef maður þarf að setjast niður og lesa um allar þessar nefndir og ráð.

Á þeim tíma sem ég skrifa þetta blogg er kominn 27.nóvember og þá á Afi ammæli. Til hamingju Afi stebbi!!! Hann er 79 ára í dag, í megrun og á leiðinni í skíðaferð. Ég frétti í dag að nú drekkur hann bara grænt te og ekkert kaffisull.

Tallinn var frábær, við fórum þrjár stelpur að heimsækja þá fjórðu og skemmtum okkur konunglega. Borgin er falleg og fólkið vinalegt sem kemur á óvart í þessum heimshluta verð ég að segja. Við fórum á listasafn, skoðuðum höll forsetans, versluðum og drukkum bjór. Allt sem gert er í stelpuferð! Valentína vinkona mín frá ítalíu sem ekki alveg vön norrænum drykkjuhefðum, hrópaði upp yfir sig á laugardagskvöldið með yndislega ítölskum hreim: Fakkuh! æ ema drönk dúnæt againah.

Ég held að þetta verði einkunnarorð rigadvalar okkar allra. Ég er að minnsta kosti komin með smá bjórvömb.

skuldbindingarfælni

2007-11-22T10:41:00.000Z

jæja lesendur góðir, er að blogga í annað sinn á stuttum tíma. Hvað finnst ykkur um það?

Á morgun fer ég til Tallinn í skemmtiferð sem virðist ætla að verða stelpuferð og ekkert nema gott um það að segja. Við ætlum að heimsækja hana Isabel sem er lærlingur í Goethe-institute í Tallinn en hún var lærlingur hér fyrst. Tallinn ku vera fínasta borg og hlakka ég bara svolítið til að sjá. Marie-louise segir að hægt sé að gera góð jólagjafakaup þar, veit ekkert um það en við sjáum til.

Á eftir fer ég í einhvern skóla í einhverjum bæ sem heitir Ogre og held fyrirlestur um Ísland og íslensku. Ég samþykkti í einhverju meðvirkniskasti að gera þetta fyrir nokkrum mánuðum og er að sjá aðeins eftir því núna. Ég á nefnilega að vera að læra! Veit ekki alveg hvar þetta endar allt með skólann.

En í dag borgaði ég inn á leiguíbúð fyrir norðan og hef þar með gert skuldbindingu um að búa ein og borga fullt í leigu. Mér er bæði létt og er pínu stressuð yfir þessu öllu. Æðislegt að vera komin með samastað og það ein í fyrsta skipti á ævinni. En jeminn hvað þetta er dýrt maður, þetta reddast allt saman. Ég fæ alltaf smá köfnunartilfinningu þegar ég þarf að ákveða eitthvað svona langtíma...eitthvað. En það eru allir velkomnir í heimsókn á Klettastíg eftir áramót. Mig vantar líka rúm, húsgögn og sjónvarp. Gæti samt verið komin með eldhúsborð og stóla.

góðar stundir

p.s. um daginn fór ég í dýragarð og tók myndir sem nú eru komnar á myndasíðuna mína.

Gleðilega þjóðhátið

2007-11-18T12:09:00.001Z

Í gær fór ég í rosa fyndið matarboð. Kennarinn minn og kona hans buðu mér í mat ásamt lækni sem þau kynntust nýverið. Markús (kennarinn minn) þurfti nefnilega að fara í botnlangaskurð og þótti læknirinn svo fyndinn týpa að hann ákvað að bjóða honum í mat. Ég man ekkert hvað læknirinn heitir en hann hafði mikinn áhuga á að flytja til Íslands og ætlar Markus að reyna að hjálpa honum. Gaurinn átti rosa fensí Ipod sem var svona snertiIpod og eyddi hann góðum 20 mínútum í að sýna mér allt sem þessi æðislega græja inniheldur. Hann talaði voða mikið um fensí læknatól sem spítalinn hans hefur ekki efni á að kaupa og reyndi að fá okkur öll til að skipta yfir í apple-tölvur. Sem sagt algjör græjukarl og mun hann passa ágætlega inn í íslenskt samfélag hvað það varðar.

Í dag er þjóðhátíðardagur Letta og nú er í gangi skrúðganga sem ég ætti að vera að horfa á en er svo asskoti slöpp eitthvað (nei ég er ekki þunn). Ég heyri í sprengingum og efast ég um að það séu flugeldar þar sem ekki er farið að dimma enn. Skrúðgangan á að vera skipuð hermönnum, mér þykir allt þetta hermanna dót hérna svo spes. En auðvitað ef maður hugsar um sögu þessa lands þá er mikið um baráttu fyrir sjálfstæði og sjálfsmynd þjóðarinnar. Her er alltaf fínt tól til að þjappa saman þjóð, Björn Bjarnason meira að segja veit það. Um daginn var Lacplesis dagur sem er sérstakur dagur til minningar um fallna hermenn og til heiðurs hermanna almennt. Það var mikið húllumhæ í tengslum við þennan dag og áberandi meiri ölvun en aðra sunnudaga. Herinn virðist vera ansi tengdur sjálfsmynd Letta og minnir mig ósjálfrátt á Bandaríkjamenn.

Almenn ölvun er annað sem slær mig soldið hérna. Um helgar, bæði dag og nótt má sjá mikið af dauðadrukknu fólki. Aðallega karlmenn og eru þeir á öllum aldri. Það er ekkert vesen á þeim en bara sjáanlega ölvaðir og það finnst mér bara svo furðulegt. Þetta pirrar mig meira að segja pínu. Ég er að reyna að sjá menningarlega þáttinn í þessu og bera saman við furðulega hegðun annarra þjóða en ég kann samt ekki við þetta. Markús sagði mér að hér sé AA eiginlega óþekkt og hugmyndin um alkahólisma mjög fjarlæg ef ekki óþekkt. Fólk er bara fullt og sumir fullir soldið oft og mikið en alkahólistar eiginlega ekki til hér í landi. Fyrir mér er þetta bara ömurlegt en það gæti verið meðvirknin í mér ;). Við eigum svo mikið af fínum hugtökum til að útskýra allan fjandann kannski er það ekkert betra.

aðstoð óskast

2007-11-06T15:37:00.000Z

jæja þá held ég að veturinn sé barasta kominn. Mér er alla vega skítkalt og finn engar sokkabuxur sem ekki eru gerðar úr nyloni. Það er svo skrítið hvað það er erfitt að finna hlý föt í þessu landi svona miðað við hvað það verður kalt hérna.

En ég er byrjuð að skrifa túristagrein fyrir bissnessblaðið hérna í Lettlandi og gengur ágætlega. Ég á samt að skrifa útfrá eigin reynslu og forðast túristaauglýsingatungumálið en muna að markhópur blaðsins eru auðugir viðskiptajöfrar. Hvurn andskotann hef ég gert á íslandi sem ég get mælt með við svoleiðis fólk? Ég verð að ljúga býst ég við. En ég hef nú samt ákveðið að segja frá uppáhaldsstöðunum mínum, landmannalaugum, jökulsárlóni og svo fram eftir götunum. En það sem ég er að biðja ykkur um kæru lesendur eru ljósmyndir. Ef ykkur er sama um að myndirnar ykkar birtist í lettnesku dagblaði fyrir ríka karla þá þætti mér ofsa vænt um að geta myndskreytt greinina mína. Þá er ég sérstaklega að tala um landslagsmyndir en meiga svo sem alveg vera djamm-myndir líka ef fólk vill. Dagblaðið mun borga fyrir myndirnar sem birtar eru svo þetta gæti verið bissness fyrir ykkur. Ég get þó ekki lofað að ágóðinn verði mikill þar sem launakjör hér eru fyrir neðan allar hellur. En þið væruð að gera mér ofsalega mikinn greiða og kannski fengjuð súkkulaði að launum frá mér.

Annars er ekkert nýtt að frétta af mér. Þessi dvöl er nú aldeilis að styttast í annan endann og rétt rúmar 6 vikur þar til ég kem heim. Ég verð að fara að drífa mig að gera allt dótið sem ég ætlaði að gera, úff!

vídjófjör

2007-11-01T12:24:00.000Z

Við sólveig fundum rosa fyndinn áfengismæli á bar nálægt heimili mínu. Við urðum náttúrulega að prófa. Ef allt gengur að óskum þá ætti að vera einhverskonar linkur hér fyrir neðan

vélin talaði með rosa fyndnum hreim ég vona að það heyrist.
myndir af ævintýrum okkar koma von bráðar en ég er samt að fara í ferðalag á morgun svo ég veit ekki hvernig fer.

Haustið búið?

2007-10-31T11:54:00.000Z

Litháenski strákurinn hélt fyrirlestur í kúrsinum saga og stjórnmál Eystrasaltsríkjanna. Þessi fyrirlestur var voða fínn og fjallaði hann um fall Sovíetríkjanna og upprisu Eystrasaltsríkjanna, aðallega Litháens. Þessi þrjú ríki vilja voða lítið með hvort annað hafa og er samvinna þeirra miklu minni en maður hefði haldið. En í baráttunni fyrir sjálfstæði unnu þau saman og börðust friðsamlega, það var kallað the Baltic way eða leið Eystrasaltsríkjanna. Eftir fyrirlesturinn sýndi hann stutt myndband sem var tekið upp þegar íbúar landanna þriggja tóku sig saman og mynduðu röð þvert yfir öll löndin. Fólk hélst hönd í hönd á þjóðveginum frá Vilnius til Tallinn , þetta var einstaklega fallegt og táknrænt. Sérstaklega ef maður hefur í huga að samskipti þessara ríkja hafa verið stirð. Tvær milljónir manna héldust hönd í hönd í 600 kílómetra langri röð 23. ágúst 1989. Þessi dagur markaði 50 afmæli molotov-ribbentrop samningsins milli þjóðverja og rússa sem leiddi til yfirráða Sovétríkjanna í þessum löndum. Þetta gátu Eystrasaltsmenn sameinast um og ég heyrði fljótlega eftir að ég kom hingað að það eina sem þeir eru sammála um í dag er að samkynhneigð er viðbjóður og gyðingar líka. Allt annað rífast þeir um.

Nú sit ég inni á kaffihúsi að stikna úr hita í skammdegissólinni, hún skín eins og lög gera ráð fyrir beint í andlitið á mér og ég sé varla á skjáinn. Þetta er eitthvað sem ég þarf ekki að sakna að heiman, en það er samt alltaf sól þegar ég vakna. En talandi um haustið þá eru bæjarstarfsmenn hér fyrir utan að saga greinarnar af trjánum. Laufin eru að miklu leiti fallin en þessir gaurar eru að bæta um betur og saga bara allt heila klabbið af. Svo eftir verða bara svartir drumbar með greinastubba út í loftið, mjög í anda draugamynda. Skil samt ekkert af hverju þetta er gert.

Í kvöld er mér boðið í hrekkjavökumatarboð þar verður boðið upp á graskerspasta og graskersböku í eftirrétt. Ég hlakka mikið til að smakka herlegheitin en ég hjálpaði aðeins við undirbúninginn í gær og lítur þetta voða vel út. Alltaf þegar kemur að heimilisstörfum hér í Riga man ég að ég er elst í hópnum. Það er eins og stelpurnar hafi aldrei eldað áður á ævi sinni og hringdu þær í mæður sínar milli landa til að spyrja ýmissa spurninga. Ég gat leiðbeint þeim aðeins þó að ég hafi ekki viljað skipta mér of mikið af og þá létu þær eins og ég væri matreiðslusnillingur. Ég ákvað að skera til dæmis graskerið og kartöflurnar smátt svo það yrði fljótlegra að sjóða og það var eins og ég hefði gefið þeim uppskriftina að gulli. Fleiri svona yndisleg atvik áttu sér stað í gær en þrátt fyrir reynsluleysið þá tókst þeim bara ágætlega upp og hlakka ég til að borða í kvöld. Það verður einnig keppni í að skera út í grasker...ég ætla að vinna.

Heimsókn

2007-10-28T11:51:00.000Z

Þá er helgin að líða og Sólveig á leiðinni heim. Við skemmtum okkur konunglega eins og við var að búast. Við fórum þó ekki í spa...það varð að víkja fyrir bjórdrykkju. Heimsóknin byrjaði ekki vel reyndar því þegar við komum út úr strætónum sem keyrði okkur frá flugvellinum gengum við fram á dáinn mann. Það var fólk þarna hjá svo við bara gengum fram hjá en þetta var rosa óhuggulegt. Ég get ekki sagt til um hvað hafði komið fyrir en mér sýndist hann vera róni. Þetta er náttúrulega ekki eitthvað sem maður sér á hverjum degi hérna og ekki alveg draumabyrjun á ferðinni hennar sólveigar.

En við fórum beint á Pizzastaðinn hinum megin við götuna sem er líka sushistaður. Finnst það svo ótrúlega póst-módernískt og fyndið. En heimsóknin hennar Sólveigar einkenndist af fyndnum veitingastöðum. Við fórum á írska staðinn í morgunmat fyrsta morguninn og fengum fyndnasta morgunmat í heimi, þar voru teknar myndir. Á indverska staðnum var maturinn skrítinn á litinn en bragðaðist ágætlega.

Við fórum líka á markaðinn og þar lenti ég á sjéns. Það var mjög fyndið líka. Sólveig var að kaupa eitthvað (einhvern ávöxt, hún er voða mikið í því núna) en ég rétti gaurnum peninginn og fékk afganginn með rosa fyndnum tilþrifum. Hann var búinn að vera tiltölulega eðlilegur fram að þessu en svo rétti hann mér klinkið rosa hægt og kom við höndina á mér. Við gengum í burtu og ég var enn með pínu hroll af þessum viðreynslutilburðum þá kallar hann á eftir mér ah bjúúdíífúll görrrl með rosalega rúshky hreim. Svo brosti hann tannlausu brosi og við hlupum flissandi í burtu.

Ég afrekaði að fara loksins inn í rússnesku rétttrúnaðarkirkjuna sem ég geng framhjá annan hvern dag. Fínt að nota gestina til að gera eitthvað sem maður ætlar alltaf að gera en gerir svo ekki. En það var líka svolítil upplifun að fara þangað inn, rosalega íburðarmikil kirkja með íkonum og öll sett gulli. Það eru engir bekkir heldur kemur fólk bara og stendur á meðan presturinn sönglar. Virðist ekki vera neinar eiginlegar messur heldur bara svona drop in. Eftir smá söngl byrjar presturinn að svefla reykelsi af miklu offorsi, þetta var svona rjúkandi gullkúla í keðju. Þetta gerir hann á meðan hann gengur um alla kirkjuna og fólk beygði sig og signdi þegar hann nálgaðist. En þá urðum við náttúrulega pínu skelkaðar og upplifuðum okkur svolítið sem óboðna gesti þar sem við kunnum ekkert þessa signingu. Þannig við læddumst með veggjum og með mikilli útsjónarsemi forðuðum okkur frá blessun.

Við náðum líka að versla smá og þurfti Sólveig að setjast á töskuna sína til að loka henni í morgun. En svo röltum við í strætóinn aftur og heimsóknin á enda. Við sáum engan dáinn mann á leiðinni til baka, það var gott.

Are you british?

2007-10-22T15:04:00.001Z

jæja þá er ég loksins búin að ræða við fólkið á þessu dagblaði sem ég fæ að skrifa fyrir. Við eigum að finna eitthvað tengt okkar landi og lettlandi helst viðskiptatengt. Veit ekki alveg með það svo sem. En ég má líka skrifa túristagrein fyrir ríka Letta og ætli það endi ekki bara með því.

Ég er búin að hitta kennarann minn hann Markus og það var rosa fínt. Við spjölluðum yfir kaffibolla og hann sýndi mér uppáhaldsgormei búðina sína. Hreimurinn hans er bara æðislegur. En ég hitti hann aftur uppí skóla alveg óvænt en þá var ég með þýska bekkjarbróður mínum honum Tobias. Ég var búin að spjalla við Markus í smástund þegar Tobias spurði hann hvort hann væri breskur. Ég dó næstum úr hlátri en náði að halda aftur af mér. Tobiasi fannst hann tala svo fína ensku með svo góðum hreim, jeminn mér fannst þetta svo fyndið. Þeir tala næstum alveg eins og að hlusta á þessar samræður var bara skemmtilegast í heimi. Markus er ofsa hress og skemmtilegur og ætlar hann að bjóða mér í mat eftir að hann kemur frá Þýskalandi.

En nú er ég að fá heimsókn á miðvikudaginn. Sólveig ætlar að heimsækja mig en eins og kom fram í kommentari hér framar þá verður Nanna fjarri góðu gamni vegna veikinda. Rosa leiðinlegt en svona gerist víst og við höfum hana bara með í anda. Veit ekkert hvað verður gert en það verður eitthvað brjálað. Versla, drekka bjór, borða góðan mat, versla og drekka bjór býst ég fastlega við. Ó já og kannski spa! Þetta verður stuð og ég get ekki beðið þó að eftirvæntingin litist óneitanlega af pínu svekkelsi þar sem Nanna kemur ekki. En Nanna mín ef þú ert að lesa þá vona ég bara að þér batni sem fyrst og við gerum bara eitthvað skemmtó seinna.

Ég sit á kaffihúsi og á að vera að læra, fór nefnilega út til að fá frið til að skrifa ritgerð. Ég er með svo mikla frestunaráráttu að ég get ekki stöðvað mig í að skrifa nokkur orð hér fyrst og blaðra aðeins á msn áður en ég byrja. Veit ekki alveg hvar þetta endar, hef svei mér þá aldrei verið eins löt. Útum gluggann sé ég iðandi mannlífið; inni í búðinni á móti eru afgreiðsludömur að æfa salsasveiflurnar sínar, drengur með risa stóran tölustafinn fjóra í fanginu hefur gengið framhjá tvisvar og hefðbundin umferðarteppa á annatíma. Mér er bara farið að líka vel við þessa borg.

leifar af sovíet

2007-10-16T15:49:00.000Z

Er búin að vera á röltinu í næstum allan dag. Veðrið er svo indælt og fínt að ég bara gat ekki hugsað mér að fara inn. Ég rölti alltaf bara í gamla bænum þar sem fallegu húsin eru, skítt með að hann sé fullur af túristum. Kíki alltaf í búðir og heimsæki flíkurnar sem mig langar svo að kaupa en eru of dýrar. Langar svo í nýja skó en þeir eru strigaskór og kosta 13.000 krónur, já það er alveg hægt að finna dýra og fallega hluti hérna þó að ódýra ljóta dótið sé yfirgnæfandi.

Í gær heimsótti ég bókasafnið hér á horninu í fyrsta sinn. Þetta er aðalbókasafnið og bjóst ég við að geta hangið þar og kíkt í einhverjar skræður. Ég veit ekki hvað það á eftir að taka mig langan tíma að læra að hér er ekkert eins þægilegt og það gæti verið. Þegar ég kom inn á safnið gekk ég í gegnum einskonar skrifstofu og leit til beggja hliða en sá engar bækur svo ég gekk áfram. Eftir nokkrar sekúndur var kominn vörður á eftir mér og spurði hann mig hvað ég væri að gera. Ég sagði eins og var að ég væri komin til að kíkja á nokkrar bækur. Hann benti mér þá á að tala við konu sem sat við skrifborð en hún vildi ekkert við mig tala og benti mér á aðra konu. Sú kona spurði mig hvaða bækur ég vildi skoða. Ég vissi það ekkert því ég ætlaði bara að litast um í sögudeildinni og kannski félagsfræðideildinni. Nei það var ekki svo auðvelt. Ég þurfti að setjast niður við tölvu og leita að bókum þar og ef ég finn einhverja þá verð ég að skrifa titil og höfund niður á þar til gerðan snepil og rétta konunni. Hún myndi þá finna bókina fyrir mig og ég fengi líkast til að setjast einhvers staðar og lesa hana. Það er líka bannað að koma með töskur og yfirhafnir inn á bókasafnið og er kona niðri í bás sem geymir það fyrir mann. Ég á voðalega erfitt með svona kerfi en settist nú samt við tölvuna og reyndi að finna eitthvað en það var bara hægt að leita að titlum en ekki efni. Þessu verð ég að venjast líklega eins og öðru, bara eitt af mörgum póst-sovíetskum einkennum borgarinnar.

Í gær fór ég í bíó og sá Foreldra loksins. Ég fór ein og var það í fyrsta sinn sem ég geri það. Það var ótrúlega fínt og myndin var æðislega fín, ég veit ekki hvort það er vegna þess að ég var að horfa á íslenska mynd eða hvað. En ég skemmti mér mjög vel. Seinna um kvöldið fór ég á aðra mynd en hún var norsk og alls ekkert síðri.

Ég hafði loksins samband við kennara sem kenndi fyrir norðan en er fluttur til Riga og var hann voða ánægður að heyra í mér. Ég var nefnilega að biðja um hjálp við að finna efni fyrir skólann þar sem bókasafnskerfið er ekki alveg að vinna með mér eða öðrum útlendingum. Hann ætlar að bjóða mér í mat karlinn og væntanlega getur hjálpað mér þar sem hann er sagnfræðingur og ætti að vita ýmislegt um sögu eystrasaltsríkjanna. Hann er samt örugglega fyndasti kennari sem ég hef nokkurn tíma hitt, hann er þýskur og talar með rosalega miklum hreim. Ég hef ofsalega gaman að honum og hlakka mikið til að hitta hann og fjölskylduna hans. Hann heldur eins og margir aðrir kennarar á Akureyri að ég sé iðnasti nemandi í heimi svo ég verð aðeins að halda uppi ímyndinni. Það verður lítið mál!

Ísland - Lettland 2-4

2007-10-14T14:44:00.000Z

Ég virðist alltaf vera að plata hér á þessu bloggi. Alltaf að segjast vera að fara gera eitthvað en svo verður mér aldrei neitt úr verki einhvern veginn. Við fórum semsagt ekki á Gus Gus tónleikana. Mér er svo sem alveg sama þar sem ég er ekkert mikil Gus Gus manneskja og enn með smá ógeð eftir tónleikana sem við fórum á fyrir nokkrum árum í Perlunni. Það er rosalega langt síðan og ekki sama fólkið í bandinu en þetta voru bara svo spes tónleikar.

Danirnir buðu okkur meðleigjandanum heim að horfa á Ísland - Lettland. Það var fínt að fara í heimsókn og meira að segja pínu stuð að sjá Laugardalsvöllinn. Ég fékk svona "ahhh heima" tilfinningu og kannaðist meira að segja við einn af áhorfendunum. Það þótti þeim fyndið. Rasmus spurði mig upp úr þurru hvort það væru kýr á Íslandi, ég var viss um að ég væri að misskilja eitthvað en nei nei honum fannst alveg líklegt að við ræktuðum ekki kýr. Hann hafði nefnilega lesið að það væru engar kýr á Grænlandi því þeir hafa ekki græn svæði til að geyma þær. Í hans huga erum við dáldið eins og Grænland og Færeyjar, það pirrar mig pínu en ekkert mikið.

Það er norræn kvikmyndahátíð í gangi hér núna og ætlum við að reyna að kíkja á nokkrar. Ég missti af Foreldrum sem var sýnd á frumsýningarkvöldið og frétti seinna að einn leikaranna var þar og sat fyrir svörum eftir sýningu. Það hefði verið áhugavert en ég sé hana bara seinna í vikunni. Við vorum nefnilega að kveðja hana Isabel sem er nú að flytja til Tallinn og ætlar að vera lærlingur í Goethe-stöfnuninni þar. Við ætlum að heimsækja hana í vetur svo þetta var ekki endanleg kveðja. Ég hef nú tekið við þeim vafasama heiðri að vera aldursforsetinn í hópnum og veit ég ekki alveg hvað mér finnst um það. Hún Isabel er nefnilega tveimur mánuðum eldri en ég og þótti mér það bara fínt.

Haustið komið í Riga

2007-10-09T21:13:00.000Z

Hér rignir enn og inn á milli má greina haglél. Mér var svo kalt í morgun að ég setti upp vettlinga sem hafa ekki verið notaðir síðan á Akureyri. En talandi um þann ágæta bæ þá hitti ég nokkra Akureyringa um helgina sem komu í skemmtiferð beint frá Akureyrarflugvelli. Fyndið hvað það er auðvelt að þekkja Íslendinga alltaf, ég var búin að glápa á þau í smá stund fyrir framan lyftuna upp á 26. hæð á fínasta hótelinu hér í bæ þegar ég heyrði að þau voru íslensk. Þau þekktu auðvitað hana Herdísi mína sem við var að búast þar sem hún virðist þekkja alla fyrir norðan.

Helgin var æðisleg þrátt fyrir að plönin hafi farið fyrir lítið. Við fórum ekki til Sigulda á bobsleða, ekki í dýragarðinn og occupational safninu var lokað áður en við náðum að finna bréfið hans Jóns Baldvins. Við náðum ekki einu sinni markaðnum áður en honum var lokað. Þetta var letilíf og líkaði okkur vel. Gesturinn minn kom víst til að hitta mig en ekki Riga sem er náttúrulega mjög skiljanlegt...ekki satt?

Í kvöld var ákveðið að storma á Gus Gus tónleika sem verða haldnir næstu helgi og vona ég bara að þau standi undir nafni. Á spjallvefum hér í borg eru fjöllistahópurinn lofaður í hástert og mætti halda að um konunga elektróniskrar tónlistar væri að ræða. Vinir mínir þekkja bandið ekkert fyrir utan Hauke en eru samt sem áður rosa spennt.

Félagslífið er soldið að trufla námið en ég hef ákveðið að snúa við blaðinu og fara að taka þetta föstum tökum. Kúrsarnir eru ekki alveg það sem ég hefði valið heima en ágætir samt sem áður. Ég er orðin dálítið leið á því að vera alltaf úti að aka og skila lélegum ritgerðum jafnvel degi of seint. Á bara svolítið erfitt með að finna mótívasjón þar sem ég er í frekar fáum og auðveldum kúrsum. Ritgerðirnar eru skrifaðar á handahlaupum en ég er samt að fá fínustu einkunnir fyrir þær. Fólk er að fá 3 og 4 svo það virðist ekkert sjálfgefið að fá góðar einkunnir (ég kíkti á nokkrar þegar ég var að leita að mínum í dag). En það er leiðinlegt að lulla hugsunarlaust í gegnum þetta svo ég ætla núna að verða fyrirmyndarnemandi á ný, mér tókst það fyrir norðan svo ég hlýt að geta það hér líka.

Í dag keypti ég eriku í eldhúsið svo nú er orðið örlítið heimilislegra um að litast. Ég held að ég muni reyna að finna fleiri plöntur og jafnvel plaköt eða myndir á veggina til að gera íbúðina aðeins Þórulegri. Hún er svolítið eins og skandinavískt farfuglaheimili núna. En ég verð að taka myndir af ljósakrónunum bráðum og sýna ykkur því þær eru svo fyndnar, engin eins og hver annarri ljótari.

bless

Heimsóknir

2007-10-04T08:34:00.000Z

Nú var meðleigjandinn að bjóða mér að koma með sér til Ogre að halda ræðu um íslensku. Hann ætlar að tala um norsku og spurði mig hvort ég hefði áhuga á að tala líka. Þetta er náttúrulega bara gott tækifæri fyrir mig að æfa mig í að blaðra fyrir framan fólk svo ég bara sló til. En nú er ég enginn sérfræðingur í íslenskri tungu svo ég verð bara að bulla, ekki satt? Þetta kemur allt í ljós síðar, fyrirlesturinn er ekki fyrr en seinni part nóvember.

Það hefur rignt alveg ógurlega síðustu daga og er ekki annað hægt en að vorkenna foreldrum meðleigjandans þar sem þau hafa ekki fengið gott veður. Þau fara á morgun, Ofsalega indælt fólk sem hefur boðið mér með í ferðir og út að borða...Magnus gerir þetta líka; býður mér alltaf með hvert sem hann fer. Voða næs. Hint, hint foreldrar þegar þið komið, haha.

En talandi um heimsóknir þá er ég líka að taka á móti gestum (gesti öllu heldur) yfir helgina svo að ég mun líklega ekkert láta í mér heyra fyrr en á þriðjudag. Ég veit að ég á eftir að skemmta mér konunglega á meðan og vona að þið gerið það sömuleiðis. Förum til Sigulda sem er bær í klukkutíma fjarlægð en þar er opinber pólisía að halda öllu náttúrulegu og stuðla að útivist í fallegu umhverfi. Þar er líka hægt að fara í bobsleða en ég efast stórlega um að ég muni gera það, læt ferðafélagann um slíkt glæfraspil!

Erasmus fólkið er að fara til Sigulda á laugardag sem þýðir að við munum fara á sunnudag. Ég er ofsalegur félagsskítur en líkar það bara ágætlega.

Er að spá í að fara í dýragarðinn líka og jafnvel occupational safnið (get ekki fyrir mitt litla líf munað hvað occupation er á íslensku, herseta? finnst eins og sovíet hafi nú verið eitthvað meira og annað en bara herseta) En þar ku vera bréf frá honum Jóni Baldvini frekar en Dabba konungi til Eystrasaltsríkjanna. Erasmusarnir sem hafa farið tala alltaf um bréf frá Bush eldri en mér þykir nú ekkert til þess koma ef hægt er að finna okkar bréf í staðinn. Það hlýtur nú bara að þykja merkilegra, ekki satt?

jæja farin að röfla og þá er best að hætta bara,

heyrumst eftir helgi

Ferðalög og myndir

2007-10-03T13:23:00.000Z

Um síðustu helgi fór ég ásamt nokkrum öðrum til Cesis (lesist tjesis). Það er indælis smábær sem er gullfallegur í haustlitunum. Við skoðuðum þar kastala og fleira skemmtilegt. Ég lærði fullt af sögustaðreyndum í þessari ferð en er að sjálfsögðu búin að gleyma þeim öllum núna.

Kóramenningin hér í landi er mikil og er það skylda í flestum grunnskólum að ganga í skólakórinn. Við sáum einn slíkan í Cesis sem var skipaður af krökkum sem virtust ekki eldri en 15 eða 16. Þeim virtist líka ofsalega vel að syngja og hljómuðu mjög fullorðinslega (þetta hljómaði ekkert eins og hólabrekkuskólakórinn sem ég fékk ekki aðgang að sökum lagleysis).

En í gær fór ég ásamt meðleigjandanum og foreldrum hans til Litháen en þar skoðuðum við hæð krossanna. Þar eru skrilljón krossar þar sem fólk getur sett niður til minningar um nákomna. Æðislega fallegur staður og gaman að koma þangað. Ég man að ég sá myndir frá þessari hæð og las um hana fyrir örugglega 10 til 15 árum og ákvað ég þá að þangað þyrfti ég að koma. Ég var því ótrúlega ánægð þegar ég heyrði af þessari ferð.

Krossinn er auðvitað trúartákn hér en hefur einnig fleiri tilvísanir. Ég sá í heimildamynd um daginn að hann er einnig tákn fyrir baráttu hér í Eystrasaltsríkjunum. Þegar Rússar réðu hér lögum og lofum á tímum sovíetríkjanna tóku þeir krossana oft og mörgum sinnum niður en Litháar reistu þá upp jafn óðum þangað til að þeir fengu að vera.

Ég tók út texta sem var ekki mjög sanngjarn gagnvart fólki sem mér þykir orðið ansi vænt um svo að kommentin sem komið hafa eru dáldið út úr kú ef þið hafið ekki séð það sem hér áður stóð.

góðar stundir

p.s. setti myndir af ferðalögum mínum inná myndasíðuna

Póst-sovíetskir tímar

2007-09-28T11:46:00.000Z

Riga er voða hrein borg og hvergi rusl að sjá á götunum, þetta er ekki vegna þess að fólk sé svo snyrtilegt hérna og hendi aldrei rusli á göturnar. Nei, hér starfa um 10.000 götusóparar sem sjá um að halda borginni hreinni. Nú sjáiði ef til vill fyrir ykkur appelsínugula og hávaðasama vélknúna götusópara en því fer fjarri hér í Póst-sovíet, götusópararnir fá strákúst til verksins. Kústarnir eru eins og þeir sem nornir nota til að fljúga á. Ég veit svo sem ekki alveg hvað þeir eru margir en meðleigjandinn sem er mín helsta upplýsingauppspretta fleygði þessari tölu fram í gær. Flestir þessara starfsmanna eru konur og eru líklega ekki að fá mikið borgað en þær standa sig ofsalega vel sérstaklega ef haft er í huga verkfærið sem þær fá.

Sporvagnarnir hér í borg fara flestir á 5 mínútna fresti og alltaf sömu leið en það eru nokkir sem fara sjaldnar og fara þá einhverja leið sem spannar nokkur hverfi. Til að þessir sporvagnar komist sína leið þarf að breyta sporinu svo þeir geti beygt þar sem annars er ekki beygt. Vagnstjórinn breytir ekki sporinu sjálfur og ekki er það sjálfvirkt. Það eru starfsmenn settir í þetta verkefni eins og önnur, þeir mæta þá nokkrum sinnum á þessa tilteknu staði og toga í stöng til að breyta sporinu. Þetta er þeirra vinna og gætu þeir því kallast sporbreytingastjórar eða eitthvað þvíumlíkt.

Á bókasafninu í skólanum er hægt að prenta og er reyndar allt námsefni skannað inn í tölvur eins og ég hef kannski sagt ykkur áður. En til þess að prenta námsefnið út þarf maður að vera í skólanum það er ekki hægt að komast inn á skólavefinn utan skólans. Þegar maður prentar finnur maður bara skjalið og ýtir á print eins og venjulega en svo fer maður og bíður við prentarann. Hann tekur sér sinn tíma í þetta eins og annað þjónustufólk hér í landi. Þegar prentið er tilbúið fer ég með það til konunnar sem situr við hliðina á prentaranum og hún telur blaðsíðurnar. Ykkur missást ekki hún TELUR blaðsíðurnar, ég hef þurft að bíða á meðan hún taldi 75 blaðsíður og sleikti puttana á milli. Þegar hún er búin að telja skrifar hún upphæð á blað og ég tek blaðið og fer með það til konunnar sem situr í búri frammi á gangi, þar borga ég téða upphæð. Konan í búrinu kvittar á blaðið að ég hafi borgað, síðan fer ég aftur inn á bókasafn og næ í blöðin.

Þetta eru bara örfá dæmi um furðulega skilvirkni hér í Riga, ég gæti setið og talið upp fleiri slík í allan dag. Við sem köllum okkur vesturlandabúa, sem pirrar austantjaldsþjóðir soldið, höfum komist að þeirri niðurstöðu að þetta eins og raðirnar séu leifar af kommúnismanum. Þá þurfti að finna vinnu fyrir alla og ef þær voru ekki til þá varð að finna þær upp. Með því að skipta mannafli ekki út fyrir vélar má halda atvinnuleysi í skefjum. Nú eiga Lettar reyndar ekki í vandræðum með atvinnuleysi því þeir eiga í svipuðum vandræðum og við, þá vantar fólk. En skilvirknin hefur ekki alveg náð fótfestu enn og þarf maður bara að lifa með því.

Hvur veit? kannski læri ég bara þolinmæði á meðan ég er hérna.

Beðmál í borginni

2007-09-26T10:38:00.000Z

Ég er svoddan partýstelpa að ég er með gesti nánast á hverju kvöldi hér í Riga. Neii djóóóók. En samt er ég að fá gesti í kvöld aftur og ætlum við að reyna að elda eitthvað ætilegt í þetta skipti. En við ætlum líka að vígja sánuna fínu upp á 11. hæð og það verður rosa fínt held ég. Meðleigjandinn þarf reyndar að kenna mér á hana fyrst en hann þorir ekki að vera með því þetta verða bara stelpur. Ég er reyndar enginn sérstakur sánuáðdáandi en þetta verður fínt, herbergið fyrir framan er ægilega fínt líka svo þar má sitja og sötra sjampanietis og borða jarðaber.

Það eru allir að kvarta undan því að dagarnir séu orðnir svo stuttir hérna en ég norðurhjarabúinn hef ekki einu sinni tekið eftir því. Ég bjóst reyndar ekki við því að þessi fídus væri hér í Lettlandi líka. Ég komst að því í gær að í júní verður einungis dimmt í sirka 4 tíma. Dagarnir verða örugglega ekki eins stuttir og heima og það er ekki einu sinni orðið dimmt á morgnana svo ég veit ekki alveg hvað þetta fólk er að kvarta. Vinir mínir halda að Íslendingar hljóti að vera voða þunglynt fólk en mig minnir endilega að ég hafi lesið einhverjar rannsóknir í sálfræðinni þarna um árið að það væri enginn munur á okkur og öðrum. Hins vegar verðum við úber hress þegar við flytjum til heitu landanna samkvæmt þessum rannsóknum...ef ég man þetta rétt. Það er svo ashkoti langt síðan ég lufsaðist í gegnum þetta nám svo ég er kannski ekki áræðanlegasta heimildin.

Í morgun fór ég á fund með alþjóðafulltrúanum og einhverri konu sem ég man ekki hvað heitir en hún á að finna fyrir mig eitthvert verknám innan fjölmiðlanna hér í Riga. Hún tók einu sinni viðtal við Frú Vigdísi og bað ofsa vel að heilsa henni. En það sem mér þótti skemmtilegast við þessa konu er að hún þekkir ritstjóra lettneska Cosmopolitan og ætlar að spyrja hana hvort ég megi vinna hjá henni í vetur. Ég er rosalega spennt fyrir þessu og vona að ég fái verknám þar, það á víst ekki að vera mikið mál fyrir þau að þýða greinar eftir mig á lettnesku. Ég verð þá að sjálfsögðu lettnesk/íslensk útgáfa af henni Carrie Bradshaw og þarf þá að fjárfesta í háum hælum og stuttum pilsum sem nóg er af í þessari borg. Ég mun héðan í frá aðeins drekka cosmopolitan kokteila og hanga með þotuliðinu.

En það kemur í ljós síðar hvort þetta gangi upp og ég geti farið að lifa lífi kvennanna í Sex and the City.

Helgin er leið

2007-09-23T17:36:00.000Z

Helgin hefur verið ansi viðburðarík og er ég bara nokkuð ánægð með það. Við fórum nokkrar á ströndina sem staðsett er í Júrmala og er bara ægilega fín. Lestin frá Riga tekur hálftíma þangað svo þetta var pínu ferðalag. Alltaf er ég jafn hissa á því hvað sveitin er fín hérna í kring. En það var fullt af fólki á ströndinni þó að ég og Johanna værum þær einu sem skelltum okkur í sjóinn. Hann var bara 10 gráðu heitur og var sundferðin ansi hressandi. Fólk horfði náttúrulega á okkur eins og við værum fæðingarhálfvitar en við skeyttum því engu. Það var búið að taka niður alla búningsklefana og læsa flestum klósettum, það virðist ekki vera gert ráð fyrir því að fólk sé að baða sig í sjónum á haustin. Skil ekkert í því!

Fólk var á ströndinni í úlpum með húfur þó að það væri 18 stiga hiti, þetta eru voðalegar kuldaskræfur hérna.

Partýið í gær fór einstaklega vel fram og þarf ég alveg að fara að venjast því að vinir mínir hér eru ofsalega settlegir þegar kemur að drykkju. Ég er alltaf svo viss um að þeim leiðist en svo er ekki, þau eru bara svona róleg. Lummurnar slógu í gegn en maturinn sem Dagmar frá hollandi eldaði varð svo rótsterkur að varla var hægt að koma honum niður. Við tvær fórum saman í búðina og tók það 20 mínútur að finna einhverja bolognese sósu sem átti að passa en þetta fór ekki betur en svo að við svitnuðum öll við kvöldverðar borðið. Janis (vatnstankurinn víðfrægi) hafði ekki undan við að svala þorsta gestanna eftir matinn svo við verðum að panta meira vatn á morgun.

Í dag fór ég svo ásamt tveimur öðrum í open air museum sem var bara ofsalega fínt. Veðrið var æðislegt og röltum við innan um æfagömul timburhús í skóginum. Þar var fólk í þjóðbúningum að vinna við hefðbundin sveitastörf frá því í gamla daga. Þetta var ofsalega fínt og tók ég fullt af myndum sem ég mun setja á síðuna von bráðar. Við fengum okkur líka að borða og stóðum í hefðbundinni Lettneskri röð.

Ég veit ekki hvort ég hef sagt ykkur frá því fyrr en hér er öll þjónusta með því allra hægasta sem ég hef nokkurn tíma upplifað. Fólk í afgreiðslustörfum virðist bara með engu móti geta hreyft sig á eðlilegum hraða. Alls staðar sem maður fer lendir maður í röð og hún gengur alltaf ótrúlega hægt. Þetta er eitthvað sem þarf bara að venjast en mikið rosalega getur þetta farið í taugarnar á mér. Innfæddir virðast ekkert pirra sig á því þó að afgreiðslumanneskjan stoppi andartak til að spjalla við vini sem koma í heimsókn. Okkar kenning er sú að þetta sé eitt af póst-sovíetskum einkennum Eystrasaltslandanna, allir séu bara vanir því að þurfa að bíða í klukkutíma röðum eftir brauði.

Bölvaðar moskítóflugurnar hafa látið á sér kræla á ný og vaknaði ég með 11 bit í andlitinu í morgun. Já þið lásuð rétt ELLEFU bit í andlitinu. Ég lít út eins og fílamaðurinn þar sem flest bitanna eru í kringum vinstra augað. ÉG er að verða brjáluð á þessu satt best að segja, fór og keypti meira smyrsl til að bera á þetta þar sem hitt sem ég keypti er búin. Ég reyndi að finna einhverjar fælur en það virðist vera ómögulegt. Ég fann eitthvað dót sem ég er að prófa núna en sýnist á myndunum þetta vera kakkalakka-eitur, sjáum til. Ég á fullt af spreyjum og b-vítamíni en ekkert dugar...aaaaarrrrrrgggh! Bitið á augnlokinu er mest pirrandi!

Vinir okkar í Eystrasaltslöndunum

2007-09-20T19:53:00.000Z

Jæja ég er aldeilis búin að koma mér í hann krappan, ég er að fara að halda partý fyrir fullt af fólki og búin að taka að mér að elda líka. Það verða hér líka gestir frá Tallinn sem ég hef aldrei hitt en þau eru lærlingar í sendiráðum þar. Meðleigjandinn verður eins og áður kom fram fjarri góðu gamni en virðist vera sama um allt þetta vesen á mér svo það er allt í góðu.

Ég veit ekkert hvað ég á að elda en ég veit að þau búast jafnvel við lummum líka, úff púff. Ég hlýt að geta hrist eitthvað snjallt fram úr erminni. Þetta verður bara stuð!

Ég fór í tíma í dag sem átti að fjalla um innanríkismál í Eystrasaltslöndunum en fjallaði einhvern veginn um eitthvað allt annað. Stelpan sem kennir þennan kúrs hefur tekið ástfóstri við mig því hún heldur að ég viti ekki neitt. Hún grillar alla hina nemendurna um sögukunnáttu og hvað þau viti um Eistland, Lettland og Litháen og þau standa á gati greyin. Ég á víst ekki að vita neitt því ég er frá Íslandi og við lærum ekki sögu þar...eða eitthvað. Mér er alveg sama því hún lætur mig fá fullt af einhverju efni sem hún vill að hinir leiti að sjálfir. Vitleysingurinn frá Íslandi kann nefnilega ekki að leita á bókasafni eða á netinu.

Hún taldi líka upp tengsl landa bekkjafélaganna við Eystrasaltsríkin og þau voru flest í formi einhvers konar yfirráðum nema náttúrulega ÍSLAND. Við erum góðu gæjarnir! Ég skemmti mér konunglega yfir þessu og vona bara að hún fatti ekki að ég á að þekkja evrópska sögu rétt eins og aðrir í bekknum. Hún meira að segja skammaði finnann fyrir að tala ekki...Ég sagði ekki orð heldur.

Ég er að spá í að flagga þjóðerni mínu á fleiri stöðum og sjá hvað gerist. Ætli ég gæti reddað mér fríum bjór eða fram fyrir í röð í súpermarkaðnum? Ég læt ykkur vita.

Vinir í Riga

2007-09-18T20:05:00.000Z

Ég er núna búin að breyta öllum kúrsunum mínum. Ég þarf að taka fleiri einingar en venjulegur nemandi hér því skólinn heima vill ekki meta annirnar jafnt einhverra hluta vegna. En ég er ansi háð námslánum svo ég verð bara að bíta í það súra. En ég er rosa spennt fyrir vettvangsnáminu sem ég er búin að skrá mig í, þá fæ ég að fara á einhvern vinnustað og gera eitthvað stuð. Þetta er innan fjölmiðlafræðinnar hér svo það gæti farið svo að ég skrifi í einhvern ferðamannabækling eða eitthvað annað sem er gefið út á ensku. Þetta þykir mér frábært tækifæri til að kynnast venjulegu lífi hér í borg og get varla beðið. Nú þarf ég bara að sannfæra kennarana mína heima um að þetta sé rosalega nútímafræðilegt allt saman. En ég er í pínu fýlu út í þá núna svo að ég ætla að bíða aðeins með bréfið svo ég segi ekki eitthvað sem ég mun sjá eftir.

Í kvöld fór ég á bar sem heitir Bars I love you! pínu fyndið nafn en stórskemmtilegur og huggulegur staður. Þeir spila voða mikið af skandinavískri tónlist, ekkert Roxette bull þó. Ég heyrði meira að segja ammæli með sykurmolunum um daginn og núna áðan fattaði ég af hverju ég kannaðist svo við myndirnar á veggjunum...þær voru allar af SigurRós! Kannski ekkert skrýtið þó okkur norðurlandabúunum líki vel þarna. Þetta var samt svo óvart, við vorum ekkert að leita að skandinavískum bar þetta gerðist bara. Það eru samt engir íslendingar þarna eða fólk af hinum norðurlöndunum svo þetta sleppur.

Allt í karlkyni í lettnesku endar á -s eins og sést hér að ofan þá er bar ekki bar heldur bars og verslunarmiðstöðvarnar heita centrs. Mér finnst þetta svo fyndið að nú tek ég bara hvaða enska orð sem er og set -s aftan við.

Næstu helgi mun ég að öllum líkindum halda partý hér heima og ég á meira að segja vini sem vilja mæta. Ég er voða hress með þetta en þori ekki alveg að segja meðleigjandanum en hann er bara svo akkúrat eitthvað. Voða fínn en ofsalega akkúrat! Hann fer til noregs um næstu helgi svo að hann þarf ekkert að vita. Ég er meira að segja að spá í að elda fyrir fólkið. Hann Hauke frá Þýskalandi vill endilega að ég steiki lummur handa sér og ég er að spá í að verða bara við því. Ég auglýsi hérmeð eftir Lummu uppskrift, amma Edda gerir bestu lummur í heimi og ég vona að það sé genatískt. Ég varð útundan þegar prjónageninu var úthlutað, hef líklega verið bakvið tré en hlýt að hafa lummugenið. Annað væri bara ósanngjarnt.

Lífið í Riga er að komast í einhverjar skorður og ég er komin í rosa fínan vinahóp sem er alltaf til í að gera eitthvað. Komin með rosaplön fyrir helgina, Tallinn ferð einhvern tíma og jafnvel Sankti Pétursborg. Mér líkar þetta vel.

myndir!

2007-09-17T18:54:00.000Z

Heyrðu svo voru myndirnar bara þarna. Ég mun víst seint vinna til verðlauna fyrir færni í tölvum. En hérna eru þær þó með stórskemmtilegum lýsingum mínum.

njótið

Vilnius er fín

2007-09-17T11:42:00.000Z

Jæja þá er ég komin frá vilnius. Það var voða fínt hjá þeim þarna niðurfrá en þeir virðast leggja meira í að gera upp byggingarnar sínar en þeir gera hér. Borgin er því mjög falleg á að líta og hrein. Hún er líka mjög róleg og friðsæl ólíkt Riga sem er bara doldið eins og stórborg þó að hún sé lítil. Ég er svoddan smábæjarmanneskja og þess vegna líkar mér miklu betur við Vilnius en Riga. Auðvitað á ég eftir að venjast röðunum og hávaðanum hér en mér þótti ofsalega gott að komast út úr borginni. Sveitin er bara býsna falleg hér þó hún sé alveg flöt. Hér eru skógar og sveitahúsin eru voða sæt og fín.

Krakkarnir sem tóku á móti okkur voru mjög dugleg að draga okkur hingað og þangað en við fórum til dæmis hingað í Sjónvarpsturninn sem er rosa hár. Hann er 326 metrar en veitingahúsið þar fólk fær að njóta útsýnisins er í 160 metra hæð. Í frelsisbaráttunni 1991 dóu 14 Litháar og 700 slösuðust þegar þeir voru að mótmæla því að Sovíetríkin hefðu hertekið turninn.

Við fórum líka á KGB safnið sem er staðsett í gömlu herstöðvunum Í Vilnius. Þar var fangelsi í kjallaranum og hefur það fengið að standa í upprunalegu ástandi. Það var mjög óhugnalegt að litast um þar.

Lithaár komust ansi langt í Evrópukeppninni í körfubolta og kvöldið sem við komum komust þeir í undanúrslit sem þeir reyndar töpuðu svo fyrir Rússlandi. En stemmningin var gríðarleg fólk dansaði úti á götu og bílar skreyttir fánum bibuðu og keyrðu í hringi. Þetta var mjög skemmtilegt að sjá en það hefði verið gaman ef þeir hefðu unnið leikinn gegn Rússum líka. En við fréttum svo að Litháen endaði í 3. sæti svo það er fínasti árangur.

myndirnar koma bráðum. var búin að setja inn rosa fína möppu en svo hvarf hún og ég nenni ekki að byrja upp á nýtt alveg strax

Farin í frí

2007-09-14T13:04:00.000Z

Ég er að fara til Vilnius eftir hálftíma, jibbý hlakka rosa til. Ætla að taka fullt af myndum og skoða fullt af dóti. Skandinavísku lærlingarnir í Riga buðu bara öllum lærlingunum í Eystrasaltslöndunum að mæta og eru með rosa plan og allt. Ég fæ að koma með þó að ég sé ekki lærlingur og er mjög þakklát fyrir það. Héðan fara Magnus, Ég, Rasmus (danmörk) og Dagmar (holland).

En ég heyri örugglega ekki í ykkur fyrr en eftir helgi svo hafið það gott í rigningunni. Við höldum bara áfram að sleikja sólina hér eystra, nani nani búú búú!

myndir!

2007-09-13T18:13:00.000Z

það er kominn linkur hér til hægri sem vísar ykkur á myndasíðuna mína. þær eru ekki margar og ekki kannski þær mest spennandi en það mun vonandi breytast.

njótið

Labdien

2007-09-12T08:22:00.001Z

Ég náði að afreka ýmislegt í gær sem hefur verið í deiglunni síðan ég kom. Í fyrsta lagi keypti ég myndavélina sem ég reyndi að kaupa um daginn. Hafði farið í einhverja risabúð og fundið þessa fínu myndavél en þegar ég kom að kassanum þurfti ég að framvísa vegabréfinu mínu. Þegar í ljós kom að ég gæti það ekki snéri kassadaman sér orðalaust að næsta kúnna og neitaði að útskýra nokkuð fyrir mér. Ég mátti ekki kaupa myndavélina!

Ég fór auðvitað í fýlu en seinna sá ég sömu vél í annarri búð. Ég þorði ekki að reyna að versla myndavél aftur án þess að hafa vegabréf en gleymi því alltaf heima. En í gær fór ég í seinni búðina og keypti þessa fínu fínu vél án þess að framvísa vegabréfi. Hún er voða nett og með einhverjum fídusum en ég þekki þá ekki enn. Ég kann ekkert á digital en ég læri bara.

Í öðru lagi smellti ég mér í búðir og verslaði. Ég er búin að skoða voða mikið en aldrei fundið búðir þar sem ég vildi kaupa eitthvað. Erasmus-buddýinn minn sýndi mér búðirnar sem ég hafði verið að leita að um helgina svo ég gat aldeilis notað vísakortið mitt í gær.

Lífið mitt er orðið svo áhyggjulaust eftir að ég ákvað að hætta í leiðindakúrsinum að nú veit ég ekkert hvað ég á að gera. Fara í bæinn og eyða meiru á vísa kortið eða á ég að smella mér í gymmið niðri, hmm. Ég þarf líka að læra að setja myndir inn á bloggið, eitthvað segir mér að það muni taka töluverðan tíma.

Í gær sagði mannfræði kennarinn okkur frá því að í Litháen var öllum Lenín styttunum safnað saman og þær settar í eins konar gúlag. Inni í einhverjum skógi þar í landi er hrúga af Lenínum og í kringum hrúguna er skurður með vatni í og þar fyrir utan er gaddavírsgirðing. Þetta er mjög symbólískt og fær Lenín borgað fyrir allt það sem kommúnistar lögðu á Litháen.

Í Lettlandi er ein Lenín stytta eftir og er hún á safni einhvers staðar. En hún liggur í kistu og sést ekki. Á kistunni er platti og á honum stendur: í þessari kistu er stytta af Lenín.

Ég er nú búin að læra nokkur lettnesk orð:

Labdien = Góðan dag
Paldies (pínu mjúkt P og svo bara rosa rúskhý)= takk
Lúdzu= gjörðu svo vel (notast eins og please í ensku)
chao=hæ og bæ (eins og ítalska)
Ka tevi sauc? (c lesist eins og ts) = hvað heitir þú?
Mani sauc...= ég heiti...

lettneska er borin fram eins og hún er skrifuð. Málfræðin er ekkert svo brjáluð, nokkur föll og þau sjást á endingunum og tvö kyn. Orðaröðin er víst pínu spes hef ég heyrt en hef ekki orðið vör við það. Það sem er erfiðast er að orðin eru bara ekkert lík neinu sem ég hef lært áður svo að ég man bara ekki hvað er hvað. Ég get til dæmis ekki fyrir mitt litla líf munað hvernig maður á að segja kurteist bless.

Chao

Uppáhaldsbúðin fundin

2007-09-10T16:11:00.000Z

Ég hætti bara í pró-ameríku kúrsinum. Kláraði nú samt ritgerðina og mætti í málstofu sem var svo skrítin að ég bara sat bara og þagði. Við vorum svona 40 talsins og allir áttu að rétta upp hendi til fá að tala og svo bunuðu þau út úr sér einhverri þvælu sem þau lásu í textanum. Eins og við hefðum ekki öll lesið hann og svo biðu bara allir þangað til að það kæmi að þeim. Það svaraði enginn neinum, bara staðhæfingar út í loftið um það hvað Ameríka er hræðileg. Vá spes, ég þurfti að stoppa mig tvisvar af í að grípa frammí og svara einhverju bullinu.
Ég kann ekki að bulla svona út í loftið svo ég rétti ekki upp hendi, eftir tímann fattaði ég af hverju allir voru svona áfjáðir í að tala þó þeir hefðu ekkert að segja. Ég var skömmuð fyrir að tala ekki! Mér þykir nú bara best að þegja ef ég hef ekkert gáfulegt að segja! Karluglan skráði hjá sér hverjir töluðu og hverjir ekki, það er ekkert skrítið þó að þetta hafi orðið að einhverju kapphlaupi í að bulla. Ég er hætt!

Ég er skráð í of marga kúrsa svo ég þarf að hætta í einhverju og ég tel best að þetta verði það!

Ég var svo pirruð á leiðinni heim að ég ákvað að kíkja í stóru matvörubúðina hjá lestarstöðinni minni. Hún er svo fín að mér fannst ég komin heim, það er allt til. Það er meira að segja hægt að kaupa kaffibaunir ómalaðar og lífrænt ræktað grænmeti. Þetta er alveg nýja uppáhaldsbúðin. Ég keypti meira að segja ís sem ég borðaði á leiðinni heim og svo gúffaði ég súkkulaðistykki þegar heim var komið. Núna er ég með magaverk, það er allt of langt síðan ég hef borðað gúmmelaði. En ég er syngjandi sæl því nú get ég farið að elda, veivei. Hef ekki borðað góðan heimatilbúinn mat síðan ég kom, bara einhvern piparsveinsviðbjóð sem meðleigjandinn býður upp á.

Ég er farin að rata hér um eins og herforingi þegar ég er ódrukkin en það er dálítið erfiðara að komast heim af skrallinu. Ég tók að mér að fylgja stelpu heim úr partýi á föstudaginn sem hafði bara verið hér í tvo daga, það endaði með þvi að hún hringdi á leigubíl. Ég var mjög fegin að hún vissi númerið því ekki gerði ég það.

af heimsóknum og öðru

2007-09-10T08:26:00.000Z

Ég er að verða búin að jafna mig af óperunni en hef verið að skrifa ritgerð síðan í gær. Að sjálfsögðu er ég á síðustu stundu og ætti jafnvel að vera að skrifa niðurlagið núna í stað þess að blogga um ekki neitt. En svona er þetta bara! Ég á að skila eftir þrjá tíma og á eftir að fara í sturtu, klæða mig og taka sporvagninn í skólann. uss nægur tími!

En nú hef ég fengið staðfestingu á því að stelpurnar munu heimsækja mig í lok október, júbbí. Ég segi stelpurnar því það er ekki alveg ráðið hverjar koma en Nanna og Sólveig eru búnar að kaupa miðann dadarara. Svo gæti farið svo að ég fái heimsókn fyrstu helgina i október líka, það fer því hver að verða síðastur að bóka tíma. Ég verð bara fram að jólum...sem minnir mig á það ég þarf að breyta miðanum mínum.

Það eru iðnaðarmenn í nærliggjandi íbúðum með hávaða, þeir eru búnir að vera hér í ár og þegar meðleigjandinn spurði hvenær þeir yrðu búnir: á næsta ári! Þetta er að taka djöfuls tíma og þeir vinna frá 8 til 6 alla daga nema sunnudaga. Hvurn fjárann eru þeir að gera þarna? Þeir eru venju samkvæmt Rússar, Lettarnir eru farnir annað í vinnu. Vestur-evrópa flytur inn svo mikið af vinnuafli að nú þurfa Eystrasaltsríkin að flytja inn vinnuafl líka. Fyndið!

Óperan

2007-09-08T20:09:00.000Z

Ég fór í óperuna og jeminn eini einasti hvað það var leiðinlegt. Það ætti að sekta fólk fyrir að bjóða manni upp á þetta. Sýningin heitir Operation: Orpheus og fór fram á dönsku, hún er módern klassík heyrði ég í eftirpartýinu. Ég var ekki sú eina sem var að tapa sér úr leiðindum því meðleigjandinn og hinir lærlingarnir hefðu alveg viljað eyða kvöldinu í annað. En norski sendiherrann var í stuði og vildi ræða sögu íslands. Þetta er þá í annað sinn á mjög stuttum tíma sem ég hitti eldri norskan mann sem þykir sopinn fínn og saga íslands svo merkileg. Ég get svona slumpað á flestar þessar spurningar og frætt um sitt hvað en svo bara bullar maður inn á milli, ha? er þaggi bara!

Óperuhúsið var samt voða smart þó að sýningin hafi verið grautfúl. Veggirnir voru allir settir gulli og allskonar mynstri. Ég sat á svölunum og sá bara alveg ágætlega þó að það hafi ekki gert neitt gagn. Í lok sýningar var rosa fínt laser-show og leit út fyrir að við værum á hafsbotni. En eftir sýninguna og eftirpartýið fórum við meðleigjandinn samferða sendiherranum heim þar sem hann býr í sama húsi og við. Á leiðinni keypti sendiherrann rós af konu sem sat nálægt óperunni og gaf mér. Haldiði að það sé sjarmör!

Ég hef tekið eftir því að fólkið sem situr á götuhornum og betlar eða reynir að selja smáhluti eru eiginlega í öllum tilfellum konur. Meðleigjandinn sagði mér að ellilífeyriskerfið hérna væri meingallað og margir þurfa að framfleyta sér með því að selja grænmeti eða rósir. Mér þykir það sorglegt hvað stór hluti betlara hér í borg eru konur, ekki að ég vilji fjölga karlkynsbetlurum. Þetta er bara soldið dæmigert, ekki satt?

Á morgun þarf ég að byrja á og klára fyrstu ritgerð annarinnar, hún á að vera 6 til 8 blaðsíður og skilum við ritgerð í hverri viku í flestum kúrsunum. Ég á að fjalla um utanríkisstefnu Bandaríkjanna í þessari viku og eru allar greinarnar sem við eigum að lesa brjálæðislega hliðhollar Bandaríkjunum. Í undirtitli einnar kemur fram að ef við hefðum ekki Bandaríkin til að halda öllu á réttum kili þá myndum við fljótt stefna í anarkí-óreiðu miðaldanna. Úff hvað mér á eftir að finnast þetta spes áfangi.

bíó

2007-09-06T09:00:00.000Z

Klórar sér pirruð í bitunum, hress og kát það er hún Þóra...
ræræræræræræræræræræ rararæræræ
(soda,1999)

Þegar ég varð tvítug fékk ég frumsamið lag um mig í afmælisgjöf. Þetta lag er að poppa upp í kollinn á mér alltaf öðru hverju þessa dagana. Helvítis flugukvikindið hefur ekki hætt enn, hún er svo lævís að hún bíður þangað til að ég er sofnuð og fer þá á stjá. Ég hélt mig væri farið að dreyma flugur þegar ég vaknaði en svo varð ég vör við þrjú ný bit. Mig rámar nefnilega mjög óljóst í að ég hafi heyrt eitthvað suð í gærkveldi. Ég gæti verið að rugla textanum eitthvað hér að ofan en þá bið ég höfund innilegrar afsökunar, frumheimildin varð eftir í Safamýrinni.

Í gær fór ég á baltneska heimildamyndahátíð og sá þar tvær fínar myndir. Sú fyrri var um Litvinenko, KGB manninn sem fékk geislavirkt eitur. Myndin heitir My friend Sasha og er eftir hann Andrei Nekrasov sem kom og svaraði spurningum eftir sýningu. Það hafði allt farið fram á ensku, kynningin, eftirmálinn og Andrei kynnti sig á ensku líka. En svo fór fólk að spyrja og þá allt í einu fór allt fram á rússnesku, ekki lettnesku nei rússnesku. Það hefði ekki hjálpað mér neitt þó þau hefðu talað hið opinbera tungumál Lettlands en þá hefði hálfur salurinn líklega ekki látið sig hverfa. Ég var svo ofsalega svekkt þegar fyrsta spurningin kom því mig langaði svo að heyra hvað maðurinn hefur að segja um ástandið í Rússlandi. En þurfti að hlusta á rúshky babúshký í hálftíma áður en við þorðum að laumast út. Maðurinn talaði svo fína ensku!

Hin myndin var um sjálfstæðisbaráttu Eistlands, Lettlands og Litháens. Hún var að sjálfsögðu hádramatísk en léttir sprettir inn á milli. Veit ekki alveg hvort ég mæli með henni en hún heitir Homeland. Áhugaverð en ekki beint skemmtileg.

Í dag á að sýna heimildamynd um danska skopmyndafíaskóið sem ég væri til í að sjá en ég þarf að fara í skólann klukkan fjögur og verð ekki komin heim fyrr en 7. Bölvaður dónaskapur að hafa tímana svona seint. En vitiði hvað? Ég og Jóhanna fengum miðana frítt af því við vorum með skólaskírteini, FRÍTT! Það sem meira er þá á Jóhanna bara þýskt skólaskírteini því hún er ekki í skóla hér. Þetta finnst mér til fyrirmyndar og legg til að íslensk kvikmyndahús hætti þessu rugli og bjóði okkur í bíó.

bless,

p.s. Sólveig Lilja, ég ýkti aðeins við hann Magnus þegar ég var að monta mig af 10 kílómetrunum í gær, þú samþykkir bara allt þegar þú kemur. Ég veit ekkert af hverju ég gerði það en áður en ég vissi af þá komu orðin bara út úr mér. Hann hljóp hálft maraþon í sumar en ég veit ekki hvað hann var lengi.

Jibbý kóla!

2007-09-04T09:58:00.000Z

Ég vona að þeir fylkismenn sem lesa þetta blogg séu búnir að jafna sig...neneneneneeeeee!

en að öðru:
Þá er dagur númer tvö í skólanum liðinn og mér líst bara voða vel á þetta allt saman. Ég er loksins komin í umhverfi þar sem ég kann reglurnar og það er ósköp þægilegt. Kennararnir eru mjög týpískir allir klæddir í flauelsjakka og gallabuxur, svona kasjúal en virðulegir. Það er létt andrúmsloft í fyrirlestrunum og allt eins og heima bara.

Það er samt einn kennari sem kom mér pínu á óvart en hann er mjög Ameríkuseraður og var fylgjandi innrásinni í Írak. Þetta viðurkenndi hann bara sisvona og án þess að skammast sín en sagðist þó vera viss um að vera í minnihluta í salnum. Hann í raun er viss um að heimurinn færi bara fjandans til ef væri ekki fyrir stöku inngrip Bandaríkjanna. Skrítið, flestir minna kennara eru svo vinstrisinnaðir að þeir gagnrýna Bandaríkin frekar en að tala þeirra máli. Reyndar var Magnus búinn að vara mig við þessu og sagði að þetta væri alls ekkert óalgengt. Þessi sami kennari lítur á sjálfan sig sem mjög mið-evrópskan því hann hefur bæði lært og kennt í Póllandi, Rússlandi og Lettlandi. Fyrir mér er mið-evrópa meira Þýskaland og Holland eða þar einhvers staðar en ég er kannski soldið gamaldags, járntjaldið er víst fallið.

Það er ákveðið að ég mun fara í óperuna á sunnudaginn að sjá eitthvað sem ég man ekki alveg hvað heitir. Magnus þarf að fara með sendiherranum því konan hans er veik eða í útlöndum og danski lærlingurinn er í svipuðum sporum. Þeir fara því sem eiginkonur sendiherranna sinna og þykir þeim það ofsa sniðugt. Ég hlakka mikið til og ætla að fara í mitt fínasta púss, ég fer jafnvel í háu hælana.

Bækur eru mjög ódýrar hér í borg og ég komst að því í gær að bókabúðin við hliðina á mér selur líka útlenskar bækur. Ég keypti ensk-lettneska, lettnesk-enska orðabók á 5.30 lats sem er 670 kall og sá fullt af fíneríis ljósmyndabókum sem mig langar að kaupa seinna.

Núna sit ég í kaffisölu stúdenta þar sem má kaupa kaffi og mat fyrir lítinn pening. Það er nefnilega nýtísku þráðlaust net hér í skólanum, ég bjóst alls ekki við því. Það þarf að stilla upp myndvarpa fyrir hvern tíma í stofunum og það kemur gaur til að gera það á milli allra tímanna. Ég skil ekki alveg af hverju þetta er svona mikið vesen en kennarinn bað okkur erasmusana afsökunar og sagði að við værum enn á póst-sovíeskum tímum.

Ég er að bíða eftir buddýinum sem mér var úthlutað sem erasmus nemanda. Hún á að hjálpa mér ef ég lendi í vandræðum og ég bað hana um að hjálpa mér að ná í námsefnið. Allar bækurnar eru nefnilega skannaðar inn og við eigum að sækja pdf skjölin í tölvurnar uppi á bókasafninu en það er náttúrulega ómögulegt ef maður talar ekki lettnesku. Ég reyndi í gær en starði síðan bara á skjáinn tómum augum gjörsamlega buguð. Pínu spes sýstem.

bless

p.s. Sólveig og Kolbrún, ég bið ofsa vel að heilsa og vona að skólinn ykkar sé eins skemmtilegur og minn. Í gær sá ég fullt af krökkum á ykkar aldri á leiðinni í skólann á fyrsta daginn og þau voru öll með blóm til að gefa kennaranum sínum. Til þess að komast í skólann þurfa þau að taka sporvagn eða strætó því það er svo langt að fara.

Menning og listir

2007-09-02T14:49:00.001Z

Nú hef ég verið að hlusta á rússneska útvarpstöð sem meðleigjandinn minn valdi og hún er algjört æði. Í Lettlandi búa bæði Rússar og Lettar muniði og þeir tala ekki saman. Það eru því útvarpstöðvar, dagblöð og sjónvarpstöðvar á báðum tungumálum svo enginn verði út undan. En tónlistin sem er spiluð hér í landi er mikið til frá 9. og 10. áratug síðustu aldar. Þetta er poppmúsík oftar en ekki frá skandinavíu einhverra hluta vegna. Ég hef ekki heyrt eins mikið af Roxette lögum á jafn stuttum tíma síðan ég var í heimsókn hjá Hafdísi og Stulla í Lundi árið 1990. En Leonard Cohen og Susanne Vega slæðast þó inn á milli og þá syng ég með.

En talandi um músík þá er víst algjört möst að mæta í óperuna hér í Riga, húsið sjálft sem er kallað í daglegu tali hvíta húsið er stórfenglegt að utan sem innan. Það var byggt á árunum 1860 til 1863 og er prýtt grískum súlum (jónískum, hah þetta man ég úr kvennó) og guðum. En að innan er það víst ekki síðra. Þeir útlendingar sem ég þekki sem hafa farið eru voða ánægðir með óperuna þó svo þeir séu ekki aðdáendur klassískrar tónlistar. Ég ætla að mæta og þeir sem vilja koma með eru velkomnir.

Það er eitthvert flugukvikindi búið að finna sér samastað í herberginu mínu svo nú er ég öll útbitin og ógeðsleg. Komin með 10 bit hvorki meira né minna og þar af þrjú í andlitið. Þetta þykir mér hinn argasti dónaskapur og hef ég sagt kvikindinu stríð á hendur. Ég verð ekkert voða sæt á fyrsta skóladeginum mínum með þrjú flugnabit og frunsu.

Ég fór í apótekið til að fá mér B-vítamín til að koma í veg fyrir að vera étin lifandi en fann ekkert slíkt. Þar voru multivit og C-vítamín og allskyns megrunarpillur en ekkert B-vítamín, er það ekkert skrítið? Mér þótti það alla vega en kom samt sem áður heim með Gingko Biloba svo ég verð til í skólaslaginn von bráðar.

Á morgun verður fyrsti skóladagur hjá öllum skólum, bæði menntaskólum og háskólum svo það má búast við traffík í fyrramálið. Það verður stuð að komast í sporvagninn. Ég er líka skráð í tvo kúrsa á sama tíma á morgun og það er bannað að skrópa svo ég veit ekki alveg hvað ég á að gera. Gáfulegast væri að mæta snemma og spyrjast fyrir en þá þarf ég að vakna fyrr...ég nenni því ekkert. Sjáum hvað setur.

kveðjur

Heima

2007-08-31T10:28:00.000Z

Mér tókst að ljúka öllum verkefnunum mínum í gær sem mér finnst bara nokkuð vel að verki staðið. Regnhlífin er alveg uppáhalds, ég veit ekki hvort ég þori að nota hana hún er svo fyndin á litinn. Hún er appelsínugul með með rauðu, fjólubláu og brúnu mynstri og er rosa tæknileg. Maður ýtir á einn takka og hún skýst út svo ýtir maður aftur á takkann og þá lokast hún. Það þarf náttúrulega ekki að taka það fram að síðan regnhlífin var keypt hefur ekki rignt.

Bankakonan var ágæt alveg og meira að segja farin að brosa í lok samtalsins en vá hvað ég var hrædd við hana fyrst. Þegar maður opnar bankareikning þá þarf maður að svara allskonar skrítnum spurningum. Hvað gerirðu? hvað ertu með há laun? hversu mikið ætlar þú að leggja inn? hvað ætlarðu að taka mikið út? hversu margar færslur? Skrítnast fannst mér þó að útskýra af hverju ég þarf bankareikning! AF HVERJU? kemur þér ekki við! hahaha

En ég fór og hitti gamlan norskan karl sem meðleigjandinn minn þekkir og við drukkum öll bjór saman. Þessi gamli maður var voða ánægður með mig og sögukunnáttu mína en hann var pínu pervert. Eftir það fór ég á Skyline barinn sem er á 26. hæð og ég drakk meiri bjór. Þar hitti ég strák sem á íslenskan stjúpföður sem vinnur fyrir Eimskip, hann var hress. Ég var landi og þjóð til sóma og yfirgaf barinn síðust allra en missti þess vegna af skoðunarferðinni sem hófst klukkan 9 í morgun. Ég gríp næstu bara.

Ég er að fara í lítið eftir vinnu partý til hennar Isabel (fyrir nönnu, lærlingur í Goethe stofnun) og ég veit ekki alveg hvað ég á að gera. Á ég að koma með áfengi? er þetta svona drykkju partý? eða á ég að koma með köku? það komu allir með köku í afmælið hans Magnusar sem var fylleríis partý. Ég gæti keypt blóm en mér finnst þetta svolítið flókið allt saman, hver býður fólki í partý eftir vinnu? Ég verð að spyrja Magnus hvað honum finnst.

Verkefni dagsins

2007-08-30T11:53:00.000Z

já ég fer alveg að eignast líf og hætta að blogga á hverjum degi!

Þar sem skipulagt fjör er ekki alveg minn tebolli ákvað ég að skrópa í dag, það er einhver bátsferð á dagskrá en það er rigning og ég nenni ekki alveg kurteisishjali. Ég hitti þau kannski á barnum í kvöld...eða ekki. Fúll á móti? Já ég hef alltaf verið það!

Ég lofa að mæta á morgun en þá eru skoðunarferðir og ég skal vera búin að kaupa regnhlíf fjandinn hafi það. Ég fór í búð áðan til að kaupa í matinn og það var glampandi sól og blíða svo ég fór bara á bolnum. Þegar ég kom svo út úr búðinni var auðvitað komin grenjandi rigning...ég verð, verð, verð bara að kaupa regnhlíf í dag.

En ég er með nokkur verkefni til þess að leysa í dag svo að mér þarf ekki að leiðast. Eftir að ég hef keypt regnhlíf mun ég stofna bankareikning og ég er sérstaklega spennt fyrir þessu verkefni. Það er mjög misjafnt hvort fólk tali ensku hér í landi og það verður gaman að sjá hvort bankastarfsmenn búi yfir þeirri getu. Þegar ég fer í banka á Íslandi fæ ég yfirleitt spurningar sem ég get ekki svarað og mæti þá þessum íslenska bankahroka. Unglingar þurfa að eiga við þennan hroka allan daginn. Fólk fattar almennt ekki að ég er ekki 18 og sérstaklega ekki bankafólk sem er mjög skrítið þar sem það hefur kennitöluna mína fyrir framan sig. Nú er ég farin að röfla, best að hætta því.

Það verður sem sagt spennandi að sjá hvort lettneskir bankastarfsmenn fari á sama hrokanámskeiðið og þeir íslensku. Þriðja verkefnið verður að fara í bókabúðina sem ég sá um daginn sem ég held að selji útlenskar bækur. Þar ætla ég að finna einhverja stórsniðuga bók því ég gleymdi öllu slíku heima. Ég skil ekki hvernig mér tókst að vera með svona mikla yfirvigt og mér finnst ég hafa gleymt öllu. Ég ætla líka að kaupa lonely planet, enn eitt sem ég gleymdi.

Nú er komin sól aftur og buxurnar þornaðar svo nú er tími drífa sig út og takast á við verkefni dagsins.

bæ

heimför flýtt

2007-08-29T20:30:00.000Z

jæja ég hef komist að því að önnin mín endar 21.desember en ekki í janúar eins og ég hélt fyrst. Svo það gæti verið að ég komi heim fyrir jól. Verð að skoða þetta eitthvað nánar en ég er svo sem ekkert ósátt því þá missi ég ekki úr næstu önn fyrir norðan.

En það var farið út að borða með Erasmusum í kvöld á fínan stað sem heitir Lido þar sem bæði Rússar og Lettar koma til að borða og dansa. ofsa fínt.

Ég komst að því að Kúka er lettneska orðið yfir köku...mér þótti það fyndið!

Ég er voða þreytt og ætla ekki að þreyta ykkur með lýsingum á deginum mínum því hann var ekkert spes.

heyrumst síðar,

Erasmus fólk

2007-08-28T20:11:00.000Z

Í dag fór ég í skólann loksins og hitti hina erasmusana. Ég fann réttan sporvagn en mér tókst að fara út á vitlausum stað svo það var 50% árangur í verkefnum dagsins. Ég tók reyndar bara næsta sporvagn og komst þannig alla leið.

En hinir skiptinemarnir eru ofsalega ung greyin og mig langaði soldið að láta mig bara hverfa þarna í smá stund. En komst reyndar seinna að því að tveir aðrir eru á mínum aldri og þeir voru voða ánægðir að uppgötva að þeir væru ekki elstir. Ég er sem sagt elst en ekki laaaannnng elst.

Ég komst líka að því að hópefli er alþjóðlegur andskoti... mikið þykja mér þessir leikir leiðinlegir! Við þurftum að hlusta á fullt af fólki segja okkur að skólinn Riga Stradins er rosa fínn og góður skóli, hér þarf að lesa voða mikið og skrifa fullt af ritgerðum. Ég er svo sem vön því úr HA en sjáum til hvort þetta verði óyfirstíganlegt.

En eftir hópeflisfjörið og fyrirlestrana fórum við á kaffihús sem ku vera vinsæll meðal nemenda en hann er ekki svo langt frá heimili mínu. Þar er setið á púðum eins og á testofunni fínu en þar er einnig hægt að panta vatnspípu með allskyns ávaxtabragði. Litlu spænsku stelpurnar voru voða feimnar við þetta þrátt fyrir að hafa reykt sígarettur frá unga aldri sem er pínu skrítið. En kannski finnst þeim bara tilgangslaust að reykja eitthvað ávaxtadrasl með engri tjöru og engu nikótíni.

Ég þurfti ekki að ganga mjög langt heim en fékk engu að síður fylgd heim að dyrum því litháenski strákurinn lét allan hópinn fylgja mér heim. Þau þurftu að taka á sig pínu krók til þess að ég kæmist heim heil á höldnu. Ég virðist laða að mér fólk sem vill passa upp á mig...það er allt í lagi svo sem...ég hef ákveðið að vera ekkert móðguð yfir því.

Andrea, Riga er barasta mjög kúl borg spurðu bara Steina! En ég er hér bara í eina önn sem skiptinemi og fer svo aftur norður til að klára.

sæl að sinni,

stelpuhangs

2007-08-27T19:21:00.000Z

Í dag fór ég og hitti þrjár stelpur sem komu í partýið á föstudaginn og fórum við á mjög skemmtilegan te stað. Það er svona lítið hringlaga glerhús á tveimur hæðum og uppi eru dýnur og koddar og allir flatmaga þar með teið sitt á bökkum. Þarna sátum við fjórar og drukkum hver sína te-tegund umkringdar ástföngnum pörum í sleik. Það kom svo sem ekkert að sök þar sem við blöðruðum mestan tíman en ég get svarið það þegar ég leit í kringum mig roðnaði ég bara pínu. Ég var satt best að segja að því komin að biðja ,,þetta fólk'' um að fara bara eitthvert annað (ég er ekkert bitur eða neitt svoleiðis!).

En þetta var samt voða sætur og skemmtilegur staður með fullt fullt af tegundum að tei og ég var í alvöru ekkert pirruð yfir ástföngnu pörunum. Eftir teið fórum við og borðuðum þannig að þetta var heljarinnar hangs. Mjög kærkomið breik frá hangsi ein og líka bara allt öðruvísi en að hanga með strák. Það var talað um stráka, föt og svoleiðis.

Á morgun fer ég í undirbúningsvikuna í skólanum og vonandi eignast fleiri vini þar. Ég er að uppgötva að ég þarf dáldið að hafa fólk í kringum mig. Það verður líka spennandi að sjá hvernig gengur að taka tramm í skólann... skildi ég fara út á réttum stað? finn ég stöðina þar sem tramminn stoppar? kemur í ljós!

heyrumst