Jæja þá erum við loksins komnar á leiðarenda, mér finnst eins og það sé hálfur mánuður síðan við flugum frá danmörku. Dúbai var fín voða flottar og fínar verslunarmiðstöðvar annars vegar og hins vegar markaðir og þröngar götur. En daginn áður en við flugum til Dakha fengum við póst frá gistiheimilinu sem við höfðum ætlað okkur að vera á og okkur sagt að það væri því miður ekki pláss fyrir okkur. Við þurftum því að finna okkur hótel kvöldið sem við lentum sem var hrikalega leiðinlegt og erfitt.
Á flugvellinum voru skrifstofur þar sem hægt var að panta leigubíl sem reyndist svo hreint ekki vera leigubíll en voða fyndinn bangladessi sem keyrði mjög gamlan og skítugan bíl. hann keyrði svo með okkur á milli hótela þar sem við fengum ýmist ógeðsherbergi eða hreinlega: nei því miður við megum ekki taka við gestum inn af götunni. Við enduðum svo á hótel Washington sem var frekar lélegt og frekar dýrt en stelpan var orðin þreytt og neitaði að fara lengra.
Í dag erum við svo búnar að eyða deginum í það að labba um "fína" hverfið og leita að hótelum þar sem við getum hugsað okkur að dveljast næstu fjórar vikurnar. Það gekk ágætlega og fengum við að sjá fullt af herbergjum og öll á: "very special price for you, because you my friend" verðinu. En við erum nú loksins komnar á lítið krúttlegt gistiheimili, mjög spes fyrir útlendinga. En það er nálægt öllum diplóplebbunum sem við ætlum að taka viðtal við og svo náttúrulega nordic club-inum þar sem tennisvöllurinn og sundlaugin er, afar mikilvægt!
Þetta hefur verið svona só far só gúdd, ég var ekki par hrifin og alls ekki í rónni þegar ég lenti hérna í gær en það hefur lagast í dag. Það er alveg hægt að rölta um í þessari geðveikistraffík en hávaðinn er svakalegur. Hér eru allir alltaf að flauta, allir sem keyra bíl flauta fyrir horn, flauta til að troðast og flauta þegar þeir sjá útlendinga. Semsagt mega mikið flaut út um allt og varla hægt að sofa fyrir þessu.
Það besta við herbergið er að hér er loftkæling og internet, við ættum því að geta unnið hérna eitthvað. Það eru líka svalir, lítið eldhús og setustofa, ægilega kósí allt saman.
við erum báðar frekar mikið þreyttar eftir erfiða tvo daga svo það verða vonandi bara rólegheit í kvöld og svo beint í fyrsta viðtalið á morgun. shjííí, vona að við finnum það.
ég mun svo væntanlega pósta myndum þegar ég er ekki svona þreytt.
fimmtudagur, 14. apríl 2011
Surf's up !
Jæja þá er nú aldeilis farið að líða að þessu, við leggjum af stað á þriðjudaginn. Þá munum við fara til Dubai og verðum á hóteli með sundlaug á þakinu, mjög mikilvægt atriði. Við höfum heyrt af eyðimerkur-surfi sem okkur langar að prófa. Þá rennir maður sér á brimbretti á sandöldum, ef það er ekki bara fullkomið tækifæri fyrir mig að prófa brimbretti þá er slíkt tækifæri ekki til. Við ætlum líka að fá okkur arabískan brönsj sem ég hlakka líka voða mikið til að smakka. Tilgangur Dubai stoppsins er doldið að leyfa sér lúksus áður en þróunarlands-ævintýrið tekur við, já og rétta af þotuþreytuna.
Ég er næstum búin að gera allt sem þarf að gera en það er eitt bólusetningarstopp eftir og þá verð ég varin fyrir lifrarbólgu A og B næstu 25 árin. Ég er búin að kaupa mjólkurgerlatöflurnar og imódíum, sólarvörn og stráhatt svo ég er nokkuð vel sett. Sólgleraugun ætla ég að kaupa í Dubai.
Það sem hefur breyst síðan síðast er að plebbarnir hjá Sameinuðu Þjóðunum eru búnir að svara og við komnar með einn fund með þeim, það gerðist bara í dag. Almennt er fólk voða varkárt gagnvart því að lofa okkur fundum og viðtölum vegna þess að viðfangsefnið okkar er víst viðkvæmt og Bangladessar almennt ekki hrifnir af því að það sé rætt. Það gerir okkur örlítið stressaðar og gerir okkur erfitt fyrir þar sem við erum að sækja um styrki líka. Við þurfum nefnilega að fá staðfestingu frá að minnsta kosti einum viðtalanda um að við séum að fara gera rannsókn og taka viðtöl, hingað til hafa þeir sem við höfum spurt neitað okkur um það. En það fer nú bara eins og það fer, maður er svo vel haldinn á námslánum að ég set þetta bara á kortið.
Ég veit að ég lofaði hérna að ég myndi ekki skrifa mikið um verkefnið sjálft en er löngu búin að svíkja það en þetta er það sem er að gerast núna. Eftir nokkra daga get ég skrifað tískublogg um vegfarendur í dubæsku verslunarmiðstöðinni og það nýjasta í sandbrimbrettasportinu.
En það allra nýjasta er að ég er komin með nýjan síma og ef ég sendi ykkur ekki nýtt númer í vikunni þá er ég að gleyma ykkur, sorrí. Þeir sem vilja geta látið mig vita og ég sendi skeyti. Ég ætlaði nefnilega að skipta úr talfrelsi yfir í áskrift en ekki fór betur en svo að ég gekk út með nýjan bleikan smartphone og nýtt símanúmer, þetta var víst það ódýrasta í stöðunni... það á svo eftir að koma í ljós hversu hræbillegt þetta verður.
ég á sjálfsagt ekki eftir að skrifa meira fyrr en ég er lögð af stað svo þangað til...
bestu kveðjur
Ég er næstum búin að gera allt sem þarf að gera en það er eitt bólusetningarstopp eftir og þá verð ég varin fyrir lifrarbólgu A og B næstu 25 árin. Ég er búin að kaupa mjólkurgerlatöflurnar og imódíum, sólarvörn og stráhatt svo ég er nokkuð vel sett. Sólgleraugun ætla ég að kaupa í Dubai.
Það sem hefur breyst síðan síðast er að plebbarnir hjá Sameinuðu Þjóðunum eru búnir að svara og við komnar með einn fund með þeim, það gerðist bara í dag. Almennt er fólk voða varkárt gagnvart því að lofa okkur fundum og viðtölum vegna þess að viðfangsefnið okkar er víst viðkvæmt og Bangladessar almennt ekki hrifnir af því að það sé rætt. Það gerir okkur örlítið stressaðar og gerir okkur erfitt fyrir þar sem við erum að sækja um styrki líka. Við þurfum nefnilega að fá staðfestingu frá að minnsta kosti einum viðtalanda um að við séum að fara gera rannsókn og taka viðtöl, hingað til hafa þeir sem við höfum spurt neitað okkur um það. En það fer nú bara eins og það fer, maður er svo vel haldinn á námslánum að ég set þetta bara á kortið.
Ég veit að ég lofaði hérna að ég myndi ekki skrifa mikið um verkefnið sjálft en er löngu búin að svíkja það en þetta er það sem er að gerast núna. Eftir nokkra daga get ég skrifað tískublogg um vegfarendur í dubæsku verslunarmiðstöðinni og það nýjasta í sandbrimbrettasportinu.
En það allra nýjasta er að ég er komin með nýjan síma og ef ég sendi ykkur ekki nýtt númer í vikunni þá er ég að gleyma ykkur, sorrí. Þeir sem vilja geta látið mig vita og ég sendi skeyti. Ég ætlaði nefnilega að skipta úr talfrelsi yfir í áskrift en ekki fór betur en svo að ég gekk út með nýjan bleikan smartphone og nýtt símanúmer, þetta var víst það ódýrasta í stöðunni... það á svo eftir að koma í ljós hversu hræbillegt þetta verður.
ég á sjálfsagt ekki eftir að skrifa meira fyrr en ég er lögð af stað svo þangað til...
bestu kveðjur
miðvikudagur, 23. mars 2011
Það vinna plebbar hjá sameinuðu þjóðunum
Jæja þá eru línur aðeins farnar að skýrast. Við erum komnar með herbergi á meðan við verðum í Bangladesh, það var tekið sérstaklega fram við okkur að herberginu fylgdi internet 24 tíma sólarhrings og dadada rennandi vatn! í alla 24 tíma sólarhringsins. Við erum ofsa kátar með þetta þar sem verðið er töluvert undir bödjetti eða um 2000 kr danskar mánuðurinn, fyrir okkur báðar. Við erum líka búnar að hafa samband við hina og þessa aðila sem við viljum endilega tala við þarna niður frá, suma er ferlega erfitt að ná sambandi við en aðrir voða hressir.
Erum nú þegar komnar með einn prófessor, einn gaur hjá rauða krossinum, einn hjá IOM og svo eina konu sem er reyndar í Tælandi landi töfra (eins og hemmi kallaði það hér i denn). Þeir sem hafa verið lítið fyrir að svara tölvupóstum eða í símann eru þeir hjá sameinuðu þjóðunum. En það er pínu fyndið að allir þeir sem hafa nennt að tala við okkur hinga til vilja endilega að við tölum við gaurana hjá SÞ og láta okkur fá endalaust af netföngum og símanúmerum. Við höldum að kannski finnist hjálparstarfsfólki þessir plebbar geta brotið odd af oflæti sínu og talað við litlu stelpurnar um ritgerðina þeirra.
Við höfðum sumsé samband við Bangladesh í dag í gegnum skype og í allra fyrsta símtalinu heyrðm við í símsvara og það tók okkur örfá andartök að átta okkur á að manneskjan var að tala ensku. Þessi hreimur er náttúrulega algjörlega iiiindislegur, allir þeir sem við töluðum við í dag hljómuðu eins og búðareigandinn Apu Nahasapimapetalon í Simpson... í 16. veldi. Hann Jakaria þurfti greyið að endurtaka netfangið sitt svona sirka 3svar og vinur hans sem gaf okkur símanumerið hjá téðum Jakaría þurfti að endurtaka það svona 10 sinnum. Það dugði ekkert að biðja hann um að tala aðeins hægar... hann hækkaði þá bara róminn.
Á morgun sækjum við um vegabréfsáritun en til þess þarf að senda eyðublað, tvær passamyndir og vegabréfið til Svíþjóðar... já vegabréfið í póst! pinu skerí en það vonandi skilar sér. Á morgun förum við líka í sprauturnar: Barnaveiki, taugaveiki, lifrarbólga A og stífkrampa... það er nú ekki svo mikið.
Þetta er allt að verða voða raunverulegt eitthvað, við erum bara að æða í þetta híhí. Ég sá veðurfréttir á Al jazeera í gær og þar sagði að hitinn í Dhaka væri 34 gráður, það á bara eftir að hækka næsta mánuðinn úff púff... var ég búin að segja ykkur að við verðum með loftkælingu 24 tíma á dag, uuu hjúkk! svo er reyndar að sjá hvort loftkælingin verði í formi viftu og rennandi sturtan úr fötu og internetið úr ... nei, dettur ekkert sniðugt í hug.
Annars eru líka tveir styrkir komnir í hús og beðið svara frá einum, tveir af þremur er ekki svo slæmt. Þannig að þetta er allt að smella bara ha! haldið að það sé ?
Erum nú þegar komnar með einn prófessor, einn gaur hjá rauða krossinum, einn hjá IOM og svo eina konu sem er reyndar í Tælandi landi töfra (eins og hemmi kallaði það hér i denn). Þeir sem hafa verið lítið fyrir að svara tölvupóstum eða í símann eru þeir hjá sameinuðu þjóðunum. En það er pínu fyndið að allir þeir sem hafa nennt að tala við okkur hinga til vilja endilega að við tölum við gaurana hjá SÞ og láta okkur fá endalaust af netföngum og símanúmerum. Við höldum að kannski finnist hjálparstarfsfólki þessir plebbar geta brotið odd af oflæti sínu og talað við litlu stelpurnar um ritgerðina þeirra.
Við höfðum sumsé samband við Bangladesh í dag í gegnum skype og í allra fyrsta símtalinu heyrðm við í símsvara og það tók okkur örfá andartök að átta okkur á að manneskjan var að tala ensku. Þessi hreimur er náttúrulega algjörlega iiiindislegur, allir þeir sem við töluðum við í dag hljómuðu eins og búðareigandinn Apu Nahasapimapetalon í Simpson... í 16. veldi. Hann Jakaria þurfti greyið að endurtaka netfangið sitt svona sirka 3svar og vinur hans sem gaf okkur símanumerið hjá téðum Jakaría þurfti að endurtaka það svona 10 sinnum. Það dugði ekkert að biðja hann um að tala aðeins hægar... hann hækkaði þá bara róminn.
Á morgun sækjum við um vegabréfsáritun en til þess þarf að senda eyðublað, tvær passamyndir og vegabréfið til Svíþjóðar... já vegabréfið í póst! pinu skerí en það vonandi skilar sér. Á morgun förum við líka í sprauturnar: Barnaveiki, taugaveiki, lifrarbólga A og stífkrampa... það er nú ekki svo mikið.
Þetta er allt að verða voða raunverulegt eitthvað, við erum bara að æða í þetta híhí. Ég sá veðurfréttir á Al jazeera í gær og þar sagði að hitinn í Dhaka væri 34 gráður, það á bara eftir að hækka næsta mánuðinn úff púff... var ég búin að segja ykkur að við verðum með loftkælingu 24 tíma á dag, uuu hjúkk! svo er reyndar að sjá hvort loftkælingin verði í formi viftu og rennandi sturtan úr fötu og internetið úr ... nei, dettur ekkert sniðugt í hug.
Annars eru líka tveir styrkir komnir í hús og beðið svara frá einum, tveir af þremur er ekki svo slæmt. Þannig að þetta er allt að smella bara ha! haldið að það sé ?
laugardagur, 12. mars 2011
Operation Rohingya
Jæja þá er búið að kaupa miðana til Bangladess og munum við stöllur fara þangað rétt fyrir páska og ætlum að vera þar í mánuð, að undanskildum tveimur dögum sem við verjum í Dúbaí. Það er nú þegar búið að ganga á ýmsu í þessu ferli en við hefum nýverið fengið undanþágu sem gerir okkur kleift að skrifa masters-ritgerðina saman. Stúlkan sem ég skrifa með er ung og dönsk pía og höfum við skrifað verkefni saman áður og þá var fjallað um sama hóp flóttamanna og við ætlum að skrifa um í ritgerðinni. Þá dúndruðum við út fínasta verkefni og ætlum að gera slíkt hið sama í þetta sinn.
Flóttamennirnir sem við ætlum að fjalla um heita Rohingya og eru múslimar sem hafa búið í Arakan héraði í Búrma síðan á 15.öld. Héraðið er frekar einangrað frá Búrma af náttúrulegum orsökum, það er aðskilið Bangladess með ánni Naaf en fjallgarður liggur austan megin við héraðið sem gerði ferðalög inn í Búrma erfið. Það hefur verið bölvað rót á þessum múslimska minnihlutahóp vegna mismunandi einræðisherra, nýlenduherra og herstjórna en núverandi herstjórn gerði þá landlausa með lagasetningu árið 1982. Þessi "nýju" lög leiddu það í för með sér að flestir þeirra Rohingya misstu ríkisborgara rétt sinn og urðu því ólöglegir innflytjendur. seinna breyttist reyndar sú skilgreining vegna þrýstings frá alþjóðasamfélaginu og þá aðallega Bangladess. Fólkið er samt enn án ríkisfangs og flýr í miklum mæli bæði til Bangladess og annarra landa í Asíu.
Í Bangladess eru tæplega 300.000 Rohingya múslima en einungis í kringum 30.000 eru í löglegum flóttamannabúðum sem rekin eru með hjálp UNHCR (Flóttamannaapparatið í sameinuðu þjóðunum). Fyrstu flóttamennirnir komu snemma á 8. áratugnum og margir þeirra eru enn í búðunum og einhverjir hafa verið sendir heim til Búrma og svo flúið aftur yfir. Ríkisstjórn Bangladess hætti að skrá flóttamennina sem slíka og þess vegna er svo mikið af þeim utan flóttamannabúða, sem gerir þá einstaklega varnarlausa því fólkið má ekki sækja sér atvinnu og hefur engin réttindi.
Það sem við viljum athuga er samvinna alþjóðasamfélagsins og ríkis þegar kemur að svona málum. Bangladess vill ekki taka við fólkinu (ekki frekar en nokkurt vesturlanda) og Búrma segir þau vera bengala og vill ekki sjá þau. Fólkið verður fyrir ofsóknum hvort sem þau eru í Bangó eða Búrma og sumir hafa verið sendir heim og flúið til baka mörgum sinnum. Þau geta ekki farið neitt annað en labbandi eða siglandi á bátskriflum sem þau og gera, í Tælandi var þeim bara snúið við á ströndinni og ýtt út á haf aftur.
Við ætlum sem sagt til Bangladess til að tala við starfsmenn UNHCR, vonandi starfsfólk hjálparstofnana, vonandi opinbera starfsmenn og fræðimenn. Það væri frábært að fá leyfi til að skoða flóttamannabúðirnar en það eru víst ekki miklar líkur á því en við vonum að þegar við erum komnar að þá sé erfiðara að segja nei við okkur.
Þetta blogg mun ekki fjalla mikið um verkefnið sjálft heldur meira um það að vera í Bangladess og upplifun af því, svona pínu eins og ég gerði í Lettlandi. Þetta verður einhvers konar dagbók fyrir mig bæði til að leyfa fólki að fylgjast með og fyrir mig til að geta lesið seinna og rifjað upp.
Ég er þegar orðin mega stressuð en hlakka líka mikið til, ég hef verið að lesa allskonar vefsíður um Bangó og þá aðallega Dhaka sem er höfuðborgin en það sem alltaf minnst á er hávaðinn. Það býr svo mikið af fólki í landinu og það er svo þéttbýlt að höfuðborgin er víst sú mest hektíska sem um getur. sjiiiiit ég verð mega pirripú á strikinu á laugardegi! En það búa 150 milljónir manns í landinu sem er á stærð við Danmörku, í Dhaka eru engin umferðarljós og umferðarreglur er víst eitthvað losaralegar. En það sem fólk talar líka mikið um er hversu vingjarnlegir Bangladessar eru, það er svo lítið um ferðamenn svo þeir vekja alltaf mikla athygli. Maður á víst ekki að láta sér bregða ef fólk þyrpist um mann og glápir hvar sem maður kemur, en það er víst ekkert skerí stöff þeir eru bara forvitnir og bándaríin eru bara öðruvísi.
en já ég ætla að skrifa um allt það sem gerist á ferðalaginu en fram að því verður kannski ekkert mikið stuð, nema að mér detti eitthvað rosa skemmtó í hug auðvitað.
þangað til... bæjó
Flóttamennirnir sem við ætlum að fjalla um heita Rohingya og eru múslimar sem hafa búið í Arakan héraði í Búrma síðan á 15.öld. Héraðið er frekar einangrað frá Búrma af náttúrulegum orsökum, það er aðskilið Bangladess með ánni Naaf en fjallgarður liggur austan megin við héraðið sem gerði ferðalög inn í Búrma erfið. Það hefur verið bölvað rót á þessum múslimska minnihlutahóp vegna mismunandi einræðisherra, nýlenduherra og herstjórna en núverandi herstjórn gerði þá landlausa með lagasetningu árið 1982. Þessi "nýju" lög leiddu það í för með sér að flestir þeirra Rohingya misstu ríkisborgara rétt sinn og urðu því ólöglegir innflytjendur. seinna breyttist reyndar sú skilgreining vegna þrýstings frá alþjóðasamfélaginu og þá aðallega Bangladess. Fólkið er samt enn án ríkisfangs og flýr í miklum mæli bæði til Bangladess og annarra landa í Asíu.
Í Bangladess eru tæplega 300.000 Rohingya múslima en einungis í kringum 30.000 eru í löglegum flóttamannabúðum sem rekin eru með hjálp UNHCR (Flóttamannaapparatið í sameinuðu þjóðunum). Fyrstu flóttamennirnir komu snemma á 8. áratugnum og margir þeirra eru enn í búðunum og einhverjir hafa verið sendir heim til Búrma og svo flúið aftur yfir. Ríkisstjórn Bangladess hætti að skrá flóttamennina sem slíka og þess vegna er svo mikið af þeim utan flóttamannabúða, sem gerir þá einstaklega varnarlausa því fólkið má ekki sækja sér atvinnu og hefur engin réttindi.
Það sem við viljum athuga er samvinna alþjóðasamfélagsins og ríkis þegar kemur að svona málum. Bangladess vill ekki taka við fólkinu (ekki frekar en nokkurt vesturlanda) og Búrma segir þau vera bengala og vill ekki sjá þau. Fólkið verður fyrir ofsóknum hvort sem þau eru í Bangó eða Búrma og sumir hafa verið sendir heim og flúið til baka mörgum sinnum. Þau geta ekki farið neitt annað en labbandi eða siglandi á bátskriflum sem þau og gera, í Tælandi var þeim bara snúið við á ströndinni og ýtt út á haf aftur.
Við ætlum sem sagt til Bangladess til að tala við starfsmenn UNHCR, vonandi starfsfólk hjálparstofnana, vonandi opinbera starfsmenn og fræðimenn. Það væri frábært að fá leyfi til að skoða flóttamannabúðirnar en það eru víst ekki miklar líkur á því en við vonum að þegar við erum komnar að þá sé erfiðara að segja nei við okkur.
Þetta blogg mun ekki fjalla mikið um verkefnið sjálft heldur meira um það að vera í Bangladess og upplifun af því, svona pínu eins og ég gerði í Lettlandi. Þetta verður einhvers konar dagbók fyrir mig bæði til að leyfa fólki að fylgjast með og fyrir mig til að geta lesið seinna og rifjað upp.
Ég er þegar orðin mega stressuð en hlakka líka mikið til, ég hef verið að lesa allskonar vefsíður um Bangó og þá aðallega Dhaka sem er höfuðborgin en það sem alltaf minnst á er hávaðinn. Það býr svo mikið af fólki í landinu og það er svo þéttbýlt að höfuðborgin er víst sú mest hektíska sem um getur. sjiiiiit ég verð mega pirripú á strikinu á laugardegi! En það búa 150 milljónir manns í landinu sem er á stærð við Danmörku, í Dhaka eru engin umferðarljós og umferðarreglur er víst eitthvað losaralegar. En það sem fólk talar líka mikið um er hversu vingjarnlegir Bangladessar eru, það er svo lítið um ferðamenn svo þeir vekja alltaf mikla athygli. Maður á víst ekki að láta sér bregða ef fólk þyrpist um mann og glápir hvar sem maður kemur, en það er víst ekkert skerí stöff þeir eru bara forvitnir og bándaríin eru bara öðruvísi.
en já ég ætla að skrifa um allt það sem gerist á ferðalaginu en fram að því verður kannski ekkert mikið stuð, nema að mér detti eitthvað rosa skemmtó í hug auðvitað.
þangað til... bæjó
mánudagur, 23. febrúar 2009
konudagur, prjónaskapur og sumarfrí
þetta eru blómin sem meistarakokkurinn gaf mér í tilefni konudagsins og nú heldur hann að hann komist upp með allt. Þegar brúnin þyngist á stelpunni þá minnir hann á blómvöndinn og hver hafi keypt þau, ,,heyrðu komum inn í stofu að horfa á blómin" sagði hann þegar ég var farin að tuða aðeins of mikið að hans mati.
Hér er voða lítið að gerast eins og venjulega, bara vinna, borða, sofa og svo aftur frá byrjun. Það hefur reyndað snjóað ansi mikið síðustu dag og það var bara allt á kafi svei mér þá. Það var hundslappadrífa allan daginn dag eftir dag en svo kom rigning og þá fór snjórinn.
jeminn hvað ég er skemmtileg, tala bara um veðrið eins og það sé æsispennandi glæpasaga eftir hann arnald indriða. Það sem er meira í fréttum er að ég lagðist í prjónaverkefni og ætla mér að prjóna risastórt sjal og gengur það svona upp og ofan. ég byrjaði á því að prjóna heila dokku bandvitlaust og þurfti að byrja upp á nýtt. en nú hef ég komist svona ágætlega inn í þetta og að verða búin með tvær dokkur en það eiga að vera 4 eða 5 man það ekki. ég prjóna bara þangað til að ég enda með 6 lykkjur og hætti þá. Maður byrjar með 420 lykkjur og ég þurfti að telja svo oft og byrja upp á nýtt að fitja að það hvarflaði að mér að ég væri pínu þroskaheft. Ég fékk svo þann grun staðfestan þegar ég uppgötvaði að ég hefði prjónað hliðarnar saman og farin að prjóna í hring og ómeðvitað byrjuð á peysu. ég er að vona að hrakförum mínum sé lokið og að ég geti klárað sjalið einhvern tíma fyrir vorið (ekki það að ég þurfi ullarsjal fyrir sumarið sko!).
Nú er ég lögst í veikindi, með hálsbólgu og skrítna bletti á maganum (þeir fóru reyndar en ég varð skíthrædd og hélt að sjálfsögðu að dauðinn væri handan við hornið). Ég fékk að vita að þetta gæti verið skarlatsótt en þetta er allt mjög óljóst og ég nenni ekki til læknis þar sem ég er svo mikið hörkutól. Kokkurinn trúir mér ekki og heldur að ég sé ekkert veik en það er nú bara af því ég væli ekki allan daginn eins og sumir sem ég þekki.
Annars er farið að birta á morgnana og ég farin að hlakka til vorsins. ég á að fara að ákveða sumarfríið mitt núna og er ég að spá í að taka júlí. En ef einhver ætlar að koma í heimsókn af því ég er svo skemmtileg þá eru allir velkomnir. Við getum jafnvel boðið gistingu (einn sófi og tvær dýnur) en þá verða allir gestirnir að sofa í sama herbergi. En alla vega, ef einhver vill koma á öðrum tíma en júlí þá má sá hinn sami/sú hin sama (tíhí) láta mig vita og ég bið um frí. kadlinn fer líklegast ekki í frí svo ég er til í að eyða fríinu mínu í að fá fólk í heimsókn. KOMASO!
laugardagur, 31. janúar 2009
Af glæpum og þjóðernisrembingi
nú hef ég verið að heyra af þó nokkrum stympingum og leiðindum hér í köben.
Einhverjum kastað fyrir lest, lífvörður ofurfjárglæframannsins stein bagger verður fyrir skotárás á djúsbar (lýg því ekki DJÚSBAR) og sífellt verið að ræna sjoppur og bari. Þetta kemur allt í fréttum og oft er talað við manninn á götunni til að fá álit hans á þessari ólgu í samfélaginu. Það orð sem kemur hvað oftast upp er orðið: ódanskt. Það er að segja þessar morðtilraunir og rán eru ódanskar og eiga ekki að líðast hér.
Mér er spurn, eru glæpir eitthvað sérstaklega ódanskir og meira útlenskir? eru danir eitthvað minni glæpamenn en til dæmis norðmenn? Ég er alveg sammála því að þessar skotárásir eru ólýðandi og óþolandi en ég veit ekki með sérstaklega ódanskar. Er ekki allstaðar bannað að drepa fólk? ég geri mér grein fyrir því að ég get verið doldið viðkvæm en ég get ekki að því gert en að taka þessu sem dulinni móðgun. Það er verið að gefa það í skyn að glæpahyski eigi ekki heima í Danmörku og geti því bara verið annars staðar, hvar þá? í útlöndum? Hvar er Ísland? jú jú í úúútlöndum og ég er úúútlendingur.
Auðvitað ég að ýkja aðeins, ég tek þessu nú ekki alveg svona persónulega en ég get samt ekki að því gert að finnast ég soldið vera HINN hérna. ég er ekki Dani ég er hinir alveg eins og á Íslandi eru útlendingarnir ekki VIÐ heldur HINIR. Þegar það er tekið sérstaklega fram að aðili sem rænir bar og viðskiptavini bars tali dönsku með hreim get ég nú ekki annað en tekið að aðeins til mín. Ég tala jú með hreim. Hvaða gagn gerir það að tala um að viðkomandi tali með hreim, hvað tala margir hér á landi með hreim? Þetta þrengir hópinn að minnsta kosti ekki mikið og bætir því engu við fréttina. Það er allt eins gott að segja að viðkomandi hafi verið rétt yfir meðalhæð og ekkert meira. Það eru ansi margir rétt yfir meðalhæð. Hvað gerir þessi óþarfa setning í heilli frétt annað en að styrkja fólk í þeirri trú að fólk sem tali með hreim sé hættulegt.
Ég er meinlausasta grey sem fyrirfinnst en tala dönsku með hreim sem fólk gæti farið að tengja við eitthvað hættulegt og það þykir mér miður. Ég fæ alveg sting í magann eins og þegar maður gerir eitthvað af sér þegar ég heyri að ógerningsmaðurinn hafi talað dönsku með hreim, eins og ég liggi undir grun og flýti mér því að segja hátt og snjallt: ÞAÐ VAR EKKI ÉG!
ég vil taka það fram að ég tel dani ekki verri en íslendinga í þessum málum ég bara tek meira eftir þessu hér og kannski legg annan skilning í þetta þar sem ég sit hinum megin við borðið núna.
Einhverjum kastað fyrir lest, lífvörður ofurfjárglæframannsins stein bagger verður fyrir skotárás á djúsbar (lýg því ekki DJÚSBAR) og sífellt verið að ræna sjoppur og bari. Þetta kemur allt í fréttum og oft er talað við manninn á götunni til að fá álit hans á þessari ólgu í samfélaginu. Það orð sem kemur hvað oftast upp er orðið: ódanskt. Það er að segja þessar morðtilraunir og rán eru ódanskar og eiga ekki að líðast hér.
Mér er spurn, eru glæpir eitthvað sérstaklega ódanskir og meira útlenskir? eru danir eitthvað minni glæpamenn en til dæmis norðmenn? Ég er alveg sammála því að þessar skotárásir eru ólýðandi og óþolandi en ég veit ekki með sérstaklega ódanskar. Er ekki allstaðar bannað að drepa fólk? ég geri mér grein fyrir því að ég get verið doldið viðkvæm en ég get ekki að því gert en að taka þessu sem dulinni móðgun. Það er verið að gefa það í skyn að glæpahyski eigi ekki heima í Danmörku og geti því bara verið annars staðar, hvar þá? í útlöndum? Hvar er Ísland? jú jú í úúútlöndum og ég er úúútlendingur.
Auðvitað ég að ýkja aðeins, ég tek þessu nú ekki alveg svona persónulega en ég get samt ekki að því gert að finnast ég soldið vera HINN hérna. ég er ekki Dani ég er hinir alveg eins og á Íslandi eru útlendingarnir ekki VIÐ heldur HINIR. Þegar það er tekið sérstaklega fram að aðili sem rænir bar og viðskiptavini bars tali dönsku með hreim get ég nú ekki annað en tekið að aðeins til mín. Ég tala jú með hreim. Hvaða gagn gerir það að tala um að viðkomandi tali með hreim, hvað tala margir hér á landi með hreim? Þetta þrengir hópinn að minnsta kosti ekki mikið og bætir því engu við fréttina. Það er allt eins gott að segja að viðkomandi hafi verið rétt yfir meðalhæð og ekkert meira. Það eru ansi margir rétt yfir meðalhæð. Hvað gerir þessi óþarfa setning í heilli frétt annað en að styrkja fólk í þeirri trú að fólk sem tali með hreim sé hættulegt.
Ég er meinlausasta grey sem fyrirfinnst en tala dönsku með hreim sem fólk gæti farið að tengja við eitthvað hættulegt og það þykir mér miður. Ég fæ alveg sting í magann eins og þegar maður gerir eitthvað af sér þegar ég heyri að ógerningsmaðurinn hafi talað dönsku með hreim, eins og ég liggi undir grun og flýti mér því að segja hátt og snjallt: ÞAÐ VAR EKKI ÉG!
ég vil taka það fram að ég tel dani ekki verri en íslendinga í þessum málum ég bara tek meira eftir þessu hér og kannski legg annan skilning í þetta þar sem ég sit hinum megin við borðið núna.
fimmtudagur, 22. janúar 2009
helvítis fokking fokk
juuu, ég sit hérna spennt við tölvuna og bíð frétta. Hvað er að gerast? ha?
Ég hef svo lengi haft litla trú á stjórnmálamönnum sem eru við völd að ég trúi ekki á yfirvofandi breytingar fyrr en ég sé þær gerast. Nú les ég að samfylkingarfólk, nóta bene þeir sem ekki eru í ríkisstjórn, vilji breytingar. Jú það vekur von í mínu hjarta en sorrý kaupi það ekki fyrr en ég sé það gerast.
Mest er ég svekkt yfir að geta ekki tekið þátt í mótmælunum sem hafa verið í allan vetur og þá sérstaklega þessum síðustu daga. Það er eitthvað að gerast, það er auðsjáanlegt á fréttum valdafólkið er orðið hrætt. Ég er stolt af Íslendingum fyrir að gefast ekki upp og láta í sér heyra, vildi bara að ég gæti verið með því þá gæti ég sagt þegar einhver spyr mig í framtíðinni hvar varst þú þegar Íslendingar fengu nóg? að ég hefði verið á Austurvelli en nei ég þarf að segja: Ég sat límd við tölvuna.
Nú verður eitthvað að gerast og nú vona ég að ríkisstjórnin sýni mér að ég hafi rangt fyrir mér og stjórnin annað hvort falli eða boði til kosninga. Fjandinn hafi það nú er komið nóg!
Ég hef svo lengi haft litla trú á stjórnmálamönnum sem eru við völd að ég trúi ekki á yfirvofandi breytingar fyrr en ég sé þær gerast. Nú les ég að samfylkingarfólk, nóta bene þeir sem ekki eru í ríkisstjórn, vilji breytingar. Jú það vekur von í mínu hjarta en sorrý kaupi það ekki fyrr en ég sé það gerast.
Mest er ég svekkt yfir að geta ekki tekið þátt í mótmælunum sem hafa verið í allan vetur og þá sérstaklega þessum síðustu daga. Það er eitthvað að gerast, það er auðsjáanlegt á fréttum valdafólkið er orðið hrætt. Ég er stolt af Íslendingum fyrir að gefast ekki upp og láta í sér heyra, vildi bara að ég gæti verið með því þá gæti ég sagt þegar einhver spyr mig í framtíðinni hvar varst þú þegar Íslendingar fengu nóg? að ég hefði verið á Austurvelli en nei ég þarf að segja: Ég sat límd við tölvuna.
Nú verður eitthvað að gerast og nú vona ég að ríkisstjórnin sýni mér að ég hafi rangt fyrir mér og stjórnin annað hvort falli eða boði til kosninga. Fjandinn hafi það nú er komið nóg!
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)