frost á fróni

Við ákváðum að gera veislumat í kvöld af því við fengum ekkert gott að borða á nýársdag. Við höfum verið að vinna síðan og nú er semsagt komið að okkar nýársfagnaði. Meistarakokkurinn ætlar að bjóða upp á önd með asísku-órans ívafi en ég ætla að bjóða upp á meðlæti úr nýju uppskriftabókinni sem amma kolla gaf mér í jólagjöf. ég þurfti að fara út í búð til að ná í ýmis hráefni og ís í desert sem er ekki í frásögur færandi nema hvað það er ÓGEÐSLEGA kalt.


Ég tók fram hjólið sem ég hef ekki notað á nýja árinu og lásinn var frosinn, ég þurfti að blása í hann eins og ég gerði á Frosta gamla 1999 (fyrsti bíllinn minn, pusjó 204)og Sumarliða árið eftir (bíll númer tvö, Golf). Þegar ég var komin á hjólið og búin að jafna mig á frostbitinu á rassinum tók ég eftir því að báðar handbremsurnar voru frostnar en þó að önnur þeirra hafi hrokkið í gang eftir smá átak þá gat ég heldur ekki skipt um gír. hnakkurinn var svo kaldur að ég er ekki viss um að ég nái yl í bossann fyrir svefninn.

jii hvað ég vona að veturinn verði stuttur!

Gleðilegt nýtt ár

Jæja þá er komið af fréttum af valmúganum. Þetta hefur verið það allra skrítnasta gamlárskvöld sem ég hef nokkurn tíma upplifað. Var að vinna frá klukkan tvö til tíu sem mér fannst ekkert slæmt þar sem meistarakokkurinn er að vinna líka svo við ætluðum bara að fagna nýárinu saman og jafnvel heyra í einhverjum af þeim sem við þekkjum hérna. Ég mæti sprellifín og hress á vaktina klukkan tvö (yfirmaðurinn hrósaði mér meira segja fyrir útganginn á mér, þá hlýt ég nú að hafa verið sæt maður). En ég fann strax að íbúarnir voru ekkert sérstaklega vel stemmdir sem er ekki að furða þar sem þau eru háð reglu og því hefur ekki verið að sælda yfir hátíðarnar. En svo kemur sú sem átti að vinna með mér (eftir að hafa hringt og sagt að sér seinki) og ég sé strax að hún er heldur ekki vel stemmd. Frábært! En stelpan tapar ekki gleðinni...til að byrja með. Það kemur svo í ljós að konan sem ég kýs að kalla jónu (heitir það sko ekkert, hún er dönsk) er með magakveisu.

Það er svo sem ekkert nýtt þar sem hún hefur átt í erfiðleikum lengi. En til að gera langa sögu stutta þá dvaldi hún á klósettinu 75% af vaktinni. Hún hafði ákveðið að við skyldum borða þorsk upp á danskan máta sem ég þekki ekki og var bara ánægð með það. Það kom babb í bátinn þar sem hún komst ekki í að elda hann og ég kann bara ekki að gufusjóða fisk. Ég gerði allt annað tilbúið þar sem hún þráaðist við að hann skildi eldaður á þennan hátt. Það endaði þess vegna með því að við borðuðum smörrebröd eða réttara sagt þau borðuðu en ég át ekki rassgat.

Ég stóð sem sagt ein á vaktinni og mátti punta stofuna, klæða fólkið í sparipússið (sem reyndar ég hefði betur sleppt því þetta var engin veisla) og gefa því að borða. Heimilisfólkið var eins og áður sagði ekki vel stemmt og hvert öðru pirraðra. Ég að tapa mér úr stressi, snappa á greyin og dey svo úr samviskubiti yfir því og helli í þau bjór.

En rúsínan í bölvuðum pulsuendanum var nú samt sú að ég var læst úti og búin að vinna langt á undan meistarakokkinum. Það sem meira var hafði ég líka gleymt helvítis símanum heima. Ókei nú er ég farin að blóta og skammast mín bara ekkert fyrir það. Ég fann nú samt númerið á veitingastaðnum (því mér er nottla fyrirmunað að muna þessu dönsku númer) og hringdi í meistarakokkinn sem var á skítafloti en leyfði mér nú samt að koma og fá lyklana hans, þessi elska. En kjúklingurinn sem ég er þorði ekkert að fara í strætó og labba og taka metró og allt þetta svona með alla stórhættulegu flugeldana fljúgandi rétt yfir höfðinu á mér svo ég hringdi á leigubíl. Sem var snöggur og allt í fínu með það en svo vildi hann ekki bíða eftir mér svo ég þurftu að hlaupa út á kongens nytorv til að komast heim aftur.

Ég gekk þá mjög hröðum skrefum í átt að torginu með hendur fyrir eyrum mér til verndar eftir að hafa fengið lyklana. Haldiði að það hafi ekki verið einhverjir fjárans únglíngar sem stóðu útí glugga á annarri hæð hendu svona hávaða kínverjum út niður á götu. Það sem meira var þá tvíelfdust þessir andskotar þegar þeir sáu fólk ganga fram hjá. Hvað er að fólki??? Þetta var nú aðeins meira en mitt hjarta þoldi og hljóp ég fram og til baka yfir götuna og reyndi að finna út hvort betra væri að vera beint fyrir neðan þá eða á gangstéttinni fjær. Það tók smá tíma og nokkrar atlögur að komast framhjá, fjandinn hafi það. Hér eru miklu færri flugeldar en heima en hér kann fólk ekki að fara með þá, magaveika konan hafði nefnilega sagt mér líka að hún þyldi ekki þegar fólk kastar í hana flugeldum. ER EKKI Í LAGI? Maður getur nú labbað óhultur í Reykjavík klukkan 10 á gamlárskvöld. Nei hér kann fólk bara ekkert að fara með þetta og það er verra en brjálæðið á Íslandi. Og hana nú!

En þetta fór nú batnandi eftir þetta og komst ég heim heil á höldnu. Kokkurinn kom svo hálftíma síðar en þá vorum við bæði svo þreytt eftir daginn að við hreinlega nenntum ekki niðrí bæ til að vera voða hress með öðrum. Við fögnuðum því árinu tvö í valmúganum og var það voða næs. Horfðum á flugeldana út um gluggann í sitt hvoru herberginu, hann í eldhúsinu með sinn galopinn og ég inná klói með minn glugga kyrfilega lokaðan og með hendur á eyrum. Svo spiluðum við tónlist í nýju hljómflutningsgræjunum mínum og dönsuðum í eldhúsinu. karlinn fékk að ráða tónlistinni til að byrja með og hóf hann tónleikana á maístjörnunni sem okkur þótti viðeigandi. en svo komst stelpan í græjurnar eftir íslenska klukkutímann og blastaði dollý og félögum.

það rættist því úr kvöldinu sem betur fer en nú þarf ég að fara að drífa mig í vinnuna aftur og verð þeirri ánægju aðnjótandi að vera að vinna með sömu gellu og í gær. veiiiiiii

Brunajól

jæja nú er maður bara að blogga mörgum sinnum í viku ha? hvað segið um það ? gaman að sjá að einhver er enn að fylgjast með þrátt fyrir stopular færslur. Ég reyni að skrifa þegar ég hef eitthvað að segja og jeminn nú hef ég sko sögu að segja, allt að gerast á valmúganum.

Í morgun rétt fyrir klukkan 8 vöknum við, veit eiginlega ekki afhverju en kadlinn hafði rumskað eitthvað aðeins fyrr við hvelli og spáði ekkert í það. en við vöknum sem sagt og íbúðin okkar er að fyllast af reyk. Svona pínu óþægilegt en ekki svo mikið að reykskynjarinn hafi farið í gang eða svoleiðis. En þegar við kíkjum út um gluggann sjáum við ekki á milli húsa svo mikill er reykurinn.

svo er bankað á hurðina en ég er eiginlega bara enn í rúminu svona að spá í hvað ég eigi eiginlega að gera. kokkurinn er aðeins skýrari á morgnanna en ég og hann heyrir að nágranninn kallar í gegnum hurðina hvort við séum vakandi. þá ákváðum við að týna á okkur spjarirnar og kíkja út, ekkert panik en þetta var óþægilegt. Við spjöllum við nágrannana þegar við vorum klædd og vorum sammála um að slökkviliðið væri sjálfsagt búið að vekja okkur ef við værum í hættu. þau voru nefnilega úti með slöngur, axir og svona slökkvidót. Við tvö ákváðum að fara niður bara svona til að sjá hvað væri að gerast, aðallega til þess að komast að því hvort við ættum að hafa áhyggjur.

Það hafði þá kviknað í kjallaranum í húsinu við hliðina (við búum í svona raðfjölbýlishúsi) og þeir voru búnir að slökkva þegar við komum niður en reykurinn var enn þá doldið mikill og stóð beint á þakgluggana okkar (hressandi). Áður en við fórum inn aftur horfðum við á eftir tveimur slökkviliðsmönnum upp stigaganginn og inn til okkar, kannski hafa þeir bankað veit það ekki. en þeir voru sko að opna gluggana okkar. Það er doldið síðan ég skúraði og jólahreingerningin ekki alveg yfirstaðin svo okkur fannst við pínu berskjölduð og svona væóleited (veit ekki alveg hvernig íslenskan er á þessu orði violated). en þeir voru sem sagt að reykræsta, svo þegar við mættum þeim sögðu þeir okkur að hafa opna glugga og opið fram á gang til að losna við reykinn. Reykræstingin fór þannig í gegnum þakíbúðina okkar, skemmtilegt og hressandi.

það er enn þá vond lykt í stofunni og ég vona bara að jólagjafirnar sem við erum búin að kaupa lykti ekki af reyk. En þið vitið þá af hverju ef svo er.

íííí jóla jóla jóla...gjöf

jæja þá er aldeilis komið að jólavertíðinni. ég asnaðist niðrí bæ um daginn án þess að fatta hvaða dagur var og hversu stutt er til jóla. ég hélt satt að segja að ég fengi taugaáfall, jesúss það var laugardagur og klukkan var 2 og ösin var slík að þetta líktist laugarveginum á þorláksmessu. ég tróð mér inn í illums bolighus og út aftur og heim strax aftur. það var meira að segja röð í miðasjálfsalann í metró, kræst. hér eftir fer ég bara í miðri viku fyrir hádegi og það er alveg á hreinu.

við fórum reyndar á sunnudaginn líka en þá bara til að rölta og hafa það næs. Við fórum í kristjaníu á hinn árlega jólamarkað, þar mátti sjá allskyns glingur og glögg. En þeir virðast hafa tekið upp gamla iðju íbúarnir og farnir að selja hass uppi á borði á púsjerstrít. Þar voru einu sinni kannabisbásar sem eru farnir og strákar í hettupeysum komnir í staðinn. En á sunnudaginn voru gamlir karlar með fullt af pokum og dollum með allskyns grænu dótaríi. Mér þótti meira til jólamarkaðsins koma og upplifði mig voða smáborgaralega þegar ég fitjaði upp á nefið og hrökklaðist í burtu frá hressu dópsölunum.

En þetta var ofsa næs sunnudagur við náðum okkur í osta í magasín og spæjó hjá götusala, löbbuðum allann daginn og enduðum í frikadellum á nytorv. Mjög dönsk rjómantík þann daginn. Við gengum framhjá skautasvellinu á kongens nytorv en ég er búin að væla um að fara á skauta síðan í ágúst. Ég verð víst að væla eitthvað aðeins lengur þar sem meistarakokkurinn treystir sér ekki eftir að hafa séð börnin skauta í hringi niðrá torgi.

Ég held að ég sé ekkert að blaðra frá neinu leyndarmáli þegar ég segi frá því að kokksi er hættur á den lille fede og kominn með vinnu á premisse. Hann ætlar að vera í kruðeríinu þar alla daga nema sunnudaga og mánudaga. Yfirkokkurinn þar lærði víst hjá honum gordon ramsí, hressa gæjanum í eldhúsi helvítis sem meiddi sig við að veiða lunda í vestmannaeyjum.

Nú sit ég heima ein inni í stofu með jólagjöfina mína starandi á mig. haldiði ekki að stráksi sé búinn að kaupa hana pakka helmingnum inn, stilla pakkaða helmingnum upp inn í stofu og setja hinn ópakkaða helminginn ofan í skúffu og segja mér að opna hana ekki! heyrðu ekki opna þessa skúffu, jólagjöfin þín er þar!!! hver gerir svona, ha?

Úti er alltaf að snjóa...

Það snjóaði í Kaupmannahöfn í gærkveldi, nú eru gangstéttir þaktar snjóföl. Um klukkan hálf ellefu í gær varð ég vör við barnaraddir úti í garði og þótti það doldið seint fyrir börn að leika úti auk þess sem bakgarðurinn er ekki upplýstur. Ég stóð upp og kíkti út um gluggann eins og forvitnum og siðavöndum nágranna sæmir til að skoða hvaða börn það væru nú sem ráfuðu um sjálfala um miðjar nætur. Þá sá ég að þau voru öll í snjógöllum og með snjóþoturnar sínar, þau hafa líklega fengið leyfi til að fara út og njóta snjósins svona þar sem hann hverfur sjálfsagt um helgina og kemur ekki aftur fyrr en á næsta ári. Ég hefði þó viljað sjá snjóþoturnar í notkun þar sem snjófölin er ekki meira en 20 - 30 millimetrar, kannski eru hjól undir þotunum ég veit það ekki. En þar sem ég stóð útí glugga og flissaði varð ég einnig vör við fólk í húsinu á móti. Þar var greinilega smá partý en það stóðu 6 manns útí glugga og sá er aftast stóð hélt á vasaljósi og lýsti út í garðinn, hold da kjæft mand! heyrðist í þeim, það er allt hvítt og svo hlógu þau eins og krakkarnir með snjóþoturnar.

Þetta bjargaði alveg kvöldinu mínu, þegar kokkurinn kom heim sagði hann mér frá manninum sem hann sá dreyfa salti á göturnar fyrr um daginn, ÁÐUR EN ÞAÐ SNJÓAÐI. Þá mundi ég líka eftir einum sem ég sá við ráðhústorgið sem gluðaði einhverju dularfullu hvítu dufti á göturnar. Mér hafði ekki dottið í hug að hann væri að salta. Hvernig er hægt að vera svona skynsamur alltaf, úff þessi þjóð...alltof skynsöm, dreyfir salti ÁÐUR en frostið kemur.

Í morgun sá ég mér til mikillar furðu að snjórinn tolldi þangað til í dag og nú er hitinn við rétt yfir frostmarki. Það er ekki hægt að segja að hér sé snjóþungi á eðlilegum mælikvarða, það er hægt að skrifa nafnið sitt í snjóinn með puttanum en alls ekki hægt að gera engill án þess að skemma snjógallann sinn. Ekki veit ég hvernig veðrið er utan kaupmannahafnar en kokkurinn var að senda mér skilaboð og segja mér að mjólkurbílnum seinki í dag vegna veðurs. Það hlýtur að vera allt á kafi þarna í mjólkurbýlasveitinni...

ammæli

Takk fyrir allar hamingjuóskirnar, hvort sem var á feisbúkk, ímeil eða sms þá var ég ofsa glöð að heyra frá öllum. Afmælisdagurinn sjálfur var ekkert spes en ég þurfti að vinna og meistarakokkurinn líka. Þannig að við héldum upp á herlegheitin í gærkveldi með því að fara út að borða á rosa fínum asískum stað sem heitir Kuhn Juk og við hliðina á den lille fede (þar sem stráksi vinnur). Það var hreint út sagt æðislegt að borða þar, við vorum bæði yfir okkur hrifin og verð ég bara að mæla með þessum stað. Kuhn Juk í Boltens gard sem er á horni Gothersgade og Store kongs gade, falinn og pínulítill ofsa huggulegur staður. Ef einhver á leið um Köben væri tilvalið að smella sér. Það var dáldið um skrítin brögð sem maður hefði aldrei prófað að setja saman eins og bakaður banani með súkkulaði og ristuðum sesamfræum.

Annars erum við á leið í partý í kvöld en vinur kokksins átti líka afmæli í vikunni og hann heldur upp á sitt með pompi og prakt líkt og ég ætti að gera en nenni eiginlega aldrei. Ég veit ekki hvort ég kemst upp með að sleppa veislunni næst, verð að búa til eitthvað búlletprúff plan. En ég fékk svo ekkert ryksugu eða hrukkukrem í ammligjöf sem betur fer. Strákurinn er betur upp alinn en svo að gefa mér svo gildishlaðnar gjafir eða kannski langar hann bara ekkert í topplyklasett eða borvél í jólagjöf.

Annars erum við búin að hafa það ágætt síðan síðast en voða lítið að frétta svosum. Við erum búin að kaupa miða heim um jólin en við komum þann 20. des og förum þann 28. Það verður stuð, ég er nefnilega komin í heví jólaskap get ekki beðið.


æiii ég ætla að hætta áður en ég drep ykkur úr leiðindum, vááá hvað þetta er leiðinlegt blogg orðið. skil vel að hingað kíki enginn lengur, held nefnilega að ég sé orðin óáhugaverð sökum lítillar notkunar á heila. Verð að fara hrissta upp í sjálfri mér og lesa eða leysa krossgátur eða eitthvað...

Konukvef

Ég er með kvefskít. Hnerraði svo oft í vinnunni að ég var beðin ofsalega pent að mæta ekki á morgun. Það tók mig mjög langan tíma að fylla inn í eyðurnar en konan sem ég var að vinna með sagði mér að ef hún væri hnerrandi og snýtandi sér í tíma og ótíma myndi hún sko bara hringja sig inn veika. Það væri svo slæmt ef heimilisfólkið myndi smitast og að það væri skítlétt að vera einn á vakt á sunnudögum þegar þar var komið við sögu kveiknaði á perunni hjá minni. Ég fór heim og er búin að vera rembast við að vera veik síðan til þess að réttlæta það að vera heima á morgun.

Það er ekkert að mér, ég er bara með kvefskít. Ég hef aldrei lent í slíku áður en þegar ég hringi mig inn veika svarar þessa sýklahrædda (sem er á 12 tíma vakt í dag eins og ég átti að vera á morgun) himinlifandi: já það er bara stórgóð hugmynd að vera heima (hvarflaði reyndar að mér að henni væri eitthvað illa við mig). Þetta er svo á skjön við allt það sem ég hef lært á íslenskum vinnumarkaði, ég hef verið að vinna á stöðum þar sem fólki var beinlínis hælt fyrir að koma veikt í vinnuna. Ég hef klárað vakt með hita og verið beðin um að reyna eins og ég gæti að koma daginn eftir líka. Ég er svo aldeilis skelfingar óskapar hissa, konugreyið var örugglega handviss um að ég hafi ekki tekið hinti og myndi bara mæta hnerrandi útum allt á morgun líka. Það glaðnaði alveg yfir henni þegar ég hringdi um 6 leitið tilkynnti gleðifréttirnar.

Nú sit ég bara ein heima að deyja úr samviskubiti oooog ég þarf að hanga heima á morgun líka og hnerra á meistarakokkinn. Það er eins gott að ég á heila seríu með doktor house á tölvunni minni og svarta engla á hinni tölvunni.

Í gær fór ég niðrí bæ til að gera heiðarlega tilraun til að kaupa jólagjafir, ég er komin í svoddan jólaskap að það er bara ótrúlegt. Ég held að það sé tilraun heilans míns til að hoppa yfir næsta ammæli og bara gleyma því. Djöfull er fríkað hvað ég er orðin gömul (afsakið orðbragðið), ég var næstum því búin að kaupa mér hrukkukrem um daginn! Hvenær byrjar maður annars að því? Er ég ekki alltof snemma í því?

En ég er búin að tala svo mikið um hrukkukrem síðustu daga og vikur að nú ég er orðin skíthrædd um að meistarakokkurinn haldi að ég sé að gefa vísbendingar og gefi mér slíkt á deginum stóra. Reyndar er ég líka búin að tala voða mikið um að kaupa ryksugu, sjitt! Það væri skilnaðarsök er það ekki?