Af glæpum og þjóðernisrembingi

nú hef ég verið að heyra af þó nokkrum stympingum og leiðindum hér í köben.
Einhverjum kastað fyrir lest, lífvörður ofurfjárglæframannsins stein bagger verður fyrir skotárás á djúsbar (lýg því ekki DJÚSBAR) og sífellt verið að ræna sjoppur og bari. Þetta kemur allt í fréttum og oft er talað við manninn á götunni til að fá álit hans á þessari ólgu í samfélaginu. Það orð sem kemur hvað oftast upp er orðið: ódanskt. Það er að segja þessar morðtilraunir og rán eru ódanskar og eiga ekki að líðast hér.

Mér er spurn, eru glæpir eitthvað sérstaklega ódanskir og meira útlenskir? eru danir eitthvað minni glæpamenn en til dæmis norðmenn? Ég er alveg sammála því að þessar skotárásir eru ólýðandi og óþolandi en ég veit ekki með sérstaklega ódanskar. Er ekki allstaðar bannað að drepa fólk? ég geri mér grein fyrir því að ég get verið doldið viðkvæm en ég get ekki að því gert en að taka þessu sem dulinni móðgun. Það er verið að gefa það í skyn að glæpahyski eigi ekki heima í Danmörku og geti því bara verið annars staðar, hvar þá? í útlöndum? Hvar er Ísland? jú jú í úúútlöndum og ég er úúútlendingur.

Auðvitað ég að ýkja aðeins, ég tek þessu nú ekki alveg svona persónulega en ég get samt ekki að því gert að finnast ég soldið vera HINN hérna. ég er ekki Dani ég er hinir alveg eins og á Íslandi eru útlendingarnir ekki VIÐ heldur HINIR. Þegar það er tekið sérstaklega fram að aðili sem rænir bar og viðskiptavini bars tali dönsku með hreim get ég nú ekki annað en tekið að aðeins til mín. Ég tala jú með hreim. Hvaða gagn gerir það að tala um að viðkomandi tali með hreim, hvað tala margir hér á landi með hreim? Þetta þrengir hópinn að minnsta kosti ekki mikið og bætir því engu við fréttina. Það er allt eins gott að segja að viðkomandi hafi verið rétt yfir meðalhæð og ekkert meira. Það eru ansi margir rétt yfir meðalhæð. Hvað gerir þessi óþarfa setning í heilli frétt annað en að styrkja fólk í þeirri trú að fólk sem tali með hreim sé hættulegt.

Ég er meinlausasta grey sem fyrirfinnst en tala dönsku með hreim sem fólk gæti farið að tengja við eitthvað hættulegt og það þykir mér miður. Ég fæ alveg sting í magann eins og þegar maður gerir eitthvað af sér þegar ég heyri að ógerningsmaðurinn hafi talað dönsku með hreim, eins og ég liggi undir grun og flýti mér því að segja hátt og snjallt: ÞAÐ VAR EKKI ÉG!

ég vil taka það fram að ég tel dani ekki verri en íslendinga í þessum málum ég bara tek meira eftir þessu hér og kannski legg annan skilning í þetta þar sem ég sit hinum megin við borðið núna.

helvítis fokking fokk

juuu, ég sit hérna spennt við tölvuna og bíð frétta. Hvað er að gerast? ha?
Ég hef svo lengi haft litla trú á stjórnmálamönnum sem eru við völd að ég trúi ekki á yfirvofandi breytingar fyrr en ég sé þær gerast. Nú les ég að samfylkingarfólk, nóta bene þeir sem ekki eru í ríkisstjórn, vilji breytingar. Jú það vekur von í mínu hjarta en sorrý kaupi það ekki fyrr en ég sé það gerast.

Mest er ég svekkt yfir að geta ekki tekið þátt í mótmælunum sem hafa verið í allan vetur og þá sérstaklega þessum síðustu daga. Það er eitthvað að gerast, það er auðsjáanlegt á fréttum valdafólkið er orðið hrætt. Ég er stolt af Íslendingum fyrir að gefast ekki upp og láta í sér heyra, vildi bara að ég gæti verið með því þá gæti ég sagt þegar einhver spyr mig í framtíðinni hvar varst þú þegar Íslendingar fengu nóg? að ég hefði verið á Austurvelli en nei ég þarf að segja: Ég sat límd við tölvuna.

Nú verður eitthvað að gerast og nú vona ég að ríkisstjórnin sýni mér að ég hafi rangt fyrir mér og stjórnin annað hvort falli eða boði til kosninga. Fjandinn hafi það nú er komið nóg!

frost á fróni

Við ákváðum að gera veislumat í kvöld af því við fengum ekkert gott að borða á nýársdag. Við höfum verið að vinna síðan og nú er semsagt komið að okkar nýársfagnaði. Meistarakokkurinn ætlar að bjóða upp á önd með asísku-órans ívafi en ég ætla að bjóða upp á meðlæti úr nýju uppskriftabókinni sem amma kolla gaf mér í jólagjöf. ég þurfti að fara út í búð til að ná í ýmis hráefni og ís í desert sem er ekki í frásögur færandi nema hvað það er ÓGEÐSLEGA kalt.


Ég tók fram hjólið sem ég hef ekki notað á nýja árinu og lásinn var frosinn, ég þurfti að blása í hann eins og ég gerði á Frosta gamla 1999 (fyrsti bíllinn minn, pusjó 204)og Sumarliða árið eftir (bíll númer tvö, Golf). Þegar ég var komin á hjólið og búin að jafna mig á frostbitinu á rassinum tók ég eftir því að báðar handbremsurnar voru frostnar en þó að önnur þeirra hafi hrokkið í gang eftir smá átak þá gat ég heldur ekki skipt um gír. hnakkurinn var svo kaldur að ég er ekki viss um að ég nái yl í bossann fyrir svefninn.

jii hvað ég vona að veturinn verði stuttur!

Gleðilegt nýtt ár

Jæja þá er komið af fréttum af valmúganum. Þetta hefur verið það allra skrítnasta gamlárskvöld sem ég hef nokkurn tíma upplifað. Var að vinna frá klukkan tvö til tíu sem mér fannst ekkert slæmt þar sem meistarakokkurinn er að vinna líka svo við ætluðum bara að fagna nýárinu saman og jafnvel heyra í einhverjum af þeim sem við þekkjum hérna. Ég mæti sprellifín og hress á vaktina klukkan tvö (yfirmaðurinn hrósaði mér meira segja fyrir útganginn á mér, þá hlýt ég nú að hafa verið sæt maður). En ég fann strax að íbúarnir voru ekkert sérstaklega vel stemmdir sem er ekki að furða þar sem þau eru háð reglu og því hefur ekki verið að sælda yfir hátíðarnar. En svo kemur sú sem átti að vinna með mér (eftir að hafa hringt og sagt að sér seinki) og ég sé strax að hún er heldur ekki vel stemmd. Frábært! En stelpan tapar ekki gleðinni...til að byrja með. Það kemur svo í ljós að konan sem ég kýs að kalla jónu (heitir það sko ekkert, hún er dönsk) er með magakveisu.

Það er svo sem ekkert nýtt þar sem hún hefur átt í erfiðleikum lengi. En til að gera langa sögu stutta þá dvaldi hún á klósettinu 75% af vaktinni. Hún hafði ákveðið að við skyldum borða þorsk upp á danskan máta sem ég þekki ekki og var bara ánægð með það. Það kom babb í bátinn þar sem hún komst ekki í að elda hann og ég kann bara ekki að gufusjóða fisk. Ég gerði allt annað tilbúið þar sem hún þráaðist við að hann skildi eldaður á þennan hátt. Það endaði þess vegna með því að við borðuðum smörrebröd eða réttara sagt þau borðuðu en ég át ekki rassgat.

Ég stóð sem sagt ein á vaktinni og mátti punta stofuna, klæða fólkið í sparipússið (sem reyndar ég hefði betur sleppt því þetta var engin veisla) og gefa því að borða. Heimilisfólkið var eins og áður sagði ekki vel stemmt og hvert öðru pirraðra. Ég að tapa mér úr stressi, snappa á greyin og dey svo úr samviskubiti yfir því og helli í þau bjór.

En rúsínan í bölvuðum pulsuendanum var nú samt sú að ég var læst úti og búin að vinna langt á undan meistarakokkinum. Það sem meira var hafði ég líka gleymt helvítis símanum heima. Ókei nú er ég farin að blóta og skammast mín bara ekkert fyrir það. Ég fann nú samt númerið á veitingastaðnum (því mér er nottla fyrirmunað að muna þessu dönsku númer) og hringdi í meistarakokkinn sem var á skítafloti en leyfði mér nú samt að koma og fá lyklana hans, þessi elska. En kjúklingurinn sem ég er þorði ekkert að fara í strætó og labba og taka metró og allt þetta svona með alla stórhættulegu flugeldana fljúgandi rétt yfir höfðinu á mér svo ég hringdi á leigubíl. Sem var snöggur og allt í fínu með það en svo vildi hann ekki bíða eftir mér svo ég þurftu að hlaupa út á kongens nytorv til að komast heim aftur.

Ég gekk þá mjög hröðum skrefum í átt að torginu með hendur fyrir eyrum mér til verndar eftir að hafa fengið lyklana. Haldiði að það hafi ekki verið einhverjir fjárans únglíngar sem stóðu útí glugga á annarri hæð hendu svona hávaða kínverjum út niður á götu. Það sem meira var þá tvíelfdust þessir andskotar þegar þeir sáu fólk ganga fram hjá. Hvað er að fólki??? Þetta var nú aðeins meira en mitt hjarta þoldi og hljóp ég fram og til baka yfir götuna og reyndi að finna út hvort betra væri að vera beint fyrir neðan þá eða á gangstéttinni fjær. Það tók smá tíma og nokkrar atlögur að komast framhjá, fjandinn hafi það. Hér eru miklu færri flugeldar en heima en hér kann fólk ekki að fara með þá, magaveika konan hafði nefnilega sagt mér líka að hún þyldi ekki þegar fólk kastar í hana flugeldum. ER EKKI Í LAGI? Maður getur nú labbað óhultur í Reykjavík klukkan 10 á gamlárskvöld. Nei hér kann fólk bara ekkert að fara með þetta og það er verra en brjálæðið á Íslandi. Og hana nú!

En þetta fór nú batnandi eftir þetta og komst ég heim heil á höldnu. Kokkurinn kom svo hálftíma síðar en þá vorum við bæði svo þreytt eftir daginn að við hreinlega nenntum ekki niðrí bæ til að vera voða hress með öðrum. Við fögnuðum því árinu tvö í valmúganum og var það voða næs. Horfðum á flugeldana út um gluggann í sitt hvoru herberginu, hann í eldhúsinu með sinn galopinn og ég inná klói með minn glugga kyrfilega lokaðan og með hendur á eyrum. Svo spiluðum við tónlist í nýju hljómflutningsgræjunum mínum og dönsuðum í eldhúsinu. karlinn fékk að ráða tónlistinni til að byrja með og hóf hann tónleikana á maístjörnunni sem okkur þótti viðeigandi. en svo komst stelpan í græjurnar eftir íslenska klukkutímann og blastaði dollý og félögum.

það rættist því úr kvöldinu sem betur fer en nú þarf ég að fara að drífa mig í vinnuna aftur og verð þeirri ánægju aðnjótandi að vera að vinna með sömu gellu og í gær. veiiiiiii

Brunajól

jæja nú er maður bara að blogga mörgum sinnum í viku ha? hvað segið um það ? gaman að sjá að einhver er enn að fylgjast með þrátt fyrir stopular færslur. Ég reyni að skrifa þegar ég hef eitthvað að segja og jeminn nú hef ég sko sögu að segja, allt að gerast á valmúganum.

Í morgun rétt fyrir klukkan 8 vöknum við, veit eiginlega ekki afhverju en kadlinn hafði rumskað eitthvað aðeins fyrr við hvelli og spáði ekkert í það. en við vöknum sem sagt og íbúðin okkar er að fyllast af reyk. Svona pínu óþægilegt en ekki svo mikið að reykskynjarinn hafi farið í gang eða svoleiðis. En þegar við kíkjum út um gluggann sjáum við ekki á milli húsa svo mikill er reykurinn.

svo er bankað á hurðina en ég er eiginlega bara enn í rúminu svona að spá í hvað ég eigi eiginlega að gera. kokkurinn er aðeins skýrari á morgnanna en ég og hann heyrir að nágranninn kallar í gegnum hurðina hvort við séum vakandi. þá ákváðum við að týna á okkur spjarirnar og kíkja út, ekkert panik en þetta var óþægilegt. Við spjöllum við nágrannana þegar við vorum klædd og vorum sammála um að slökkviliðið væri sjálfsagt búið að vekja okkur ef við værum í hættu. þau voru nefnilega úti með slöngur, axir og svona slökkvidót. Við tvö ákváðum að fara niður bara svona til að sjá hvað væri að gerast, aðallega til þess að komast að því hvort við ættum að hafa áhyggjur.

Það hafði þá kviknað í kjallaranum í húsinu við hliðina (við búum í svona raðfjölbýlishúsi) og þeir voru búnir að slökkva þegar við komum niður en reykurinn var enn þá doldið mikill og stóð beint á þakgluggana okkar (hressandi). Áður en við fórum inn aftur horfðum við á eftir tveimur slökkviliðsmönnum upp stigaganginn og inn til okkar, kannski hafa þeir bankað veit það ekki. en þeir voru sko að opna gluggana okkar. Það er doldið síðan ég skúraði og jólahreingerningin ekki alveg yfirstaðin svo okkur fannst við pínu berskjölduð og svona væóleited (veit ekki alveg hvernig íslenskan er á þessu orði violated). en þeir voru sem sagt að reykræsta, svo þegar við mættum þeim sögðu þeir okkur að hafa opna glugga og opið fram á gang til að losna við reykinn. Reykræstingin fór þannig í gegnum þakíbúðina okkar, skemmtilegt og hressandi.

það er enn þá vond lykt í stofunni og ég vona bara að jólagjafirnar sem við erum búin að kaupa lykti ekki af reyk. En þið vitið þá af hverju ef svo er.

íííí jóla jóla jóla...gjöf

jæja þá er aldeilis komið að jólavertíðinni. ég asnaðist niðrí bæ um daginn án þess að fatta hvaða dagur var og hversu stutt er til jóla. ég hélt satt að segja að ég fengi taugaáfall, jesúss það var laugardagur og klukkan var 2 og ösin var slík að þetta líktist laugarveginum á þorláksmessu. ég tróð mér inn í illums bolighus og út aftur og heim strax aftur. það var meira að segja röð í miðasjálfsalann í metró, kræst. hér eftir fer ég bara í miðri viku fyrir hádegi og það er alveg á hreinu.

við fórum reyndar á sunnudaginn líka en þá bara til að rölta og hafa það næs. Við fórum í kristjaníu á hinn árlega jólamarkað, þar mátti sjá allskyns glingur og glögg. En þeir virðast hafa tekið upp gamla iðju íbúarnir og farnir að selja hass uppi á borði á púsjerstrít. Þar voru einu sinni kannabisbásar sem eru farnir og strákar í hettupeysum komnir í staðinn. En á sunnudaginn voru gamlir karlar með fullt af pokum og dollum með allskyns grænu dótaríi. Mér þótti meira til jólamarkaðsins koma og upplifði mig voða smáborgaralega þegar ég fitjaði upp á nefið og hrökklaðist í burtu frá hressu dópsölunum.

En þetta var ofsa næs sunnudagur við náðum okkur í osta í magasín og spæjó hjá götusala, löbbuðum allann daginn og enduðum í frikadellum á nytorv. Mjög dönsk rjómantík þann daginn. Við gengum framhjá skautasvellinu á kongens nytorv en ég er búin að væla um að fara á skauta síðan í ágúst. Ég verð víst að væla eitthvað aðeins lengur þar sem meistarakokkurinn treystir sér ekki eftir að hafa séð börnin skauta í hringi niðrá torgi.

Ég held að ég sé ekkert að blaðra frá neinu leyndarmáli þegar ég segi frá því að kokksi er hættur á den lille fede og kominn með vinnu á premisse. Hann ætlar að vera í kruðeríinu þar alla daga nema sunnudaga og mánudaga. Yfirkokkurinn þar lærði víst hjá honum gordon ramsí, hressa gæjanum í eldhúsi helvítis sem meiddi sig við að veiða lunda í vestmannaeyjum.

Nú sit ég heima ein inni í stofu með jólagjöfina mína starandi á mig. haldiði ekki að stráksi sé búinn að kaupa hana pakka helmingnum inn, stilla pakkaða helmingnum upp inn í stofu og setja hinn ópakkaða helminginn ofan í skúffu og segja mér að opna hana ekki! heyrðu ekki opna þessa skúffu, jólagjöfin þín er þar!!! hver gerir svona, ha?

Úti er alltaf að snjóa...

Það snjóaði í Kaupmannahöfn í gærkveldi, nú eru gangstéttir þaktar snjóföl. Um klukkan hálf ellefu í gær varð ég vör við barnaraddir úti í garði og þótti það doldið seint fyrir börn að leika úti auk þess sem bakgarðurinn er ekki upplýstur. Ég stóð upp og kíkti út um gluggann eins og forvitnum og siðavöndum nágranna sæmir til að skoða hvaða börn það væru nú sem ráfuðu um sjálfala um miðjar nætur. Þá sá ég að þau voru öll í snjógöllum og með snjóþoturnar sínar, þau hafa líklega fengið leyfi til að fara út og njóta snjósins svona þar sem hann hverfur sjálfsagt um helgina og kemur ekki aftur fyrr en á næsta ári. Ég hefði þó viljað sjá snjóþoturnar í notkun þar sem snjófölin er ekki meira en 20 - 30 millimetrar, kannski eru hjól undir þotunum ég veit það ekki. En þar sem ég stóð útí glugga og flissaði varð ég einnig vör við fólk í húsinu á móti. Þar var greinilega smá partý en það stóðu 6 manns útí glugga og sá er aftast stóð hélt á vasaljósi og lýsti út í garðinn, hold da kjæft mand! heyrðist í þeim, það er allt hvítt og svo hlógu þau eins og krakkarnir með snjóþoturnar.

Þetta bjargaði alveg kvöldinu mínu, þegar kokkurinn kom heim sagði hann mér frá manninum sem hann sá dreyfa salti á göturnar fyrr um daginn, ÁÐUR EN ÞAÐ SNJÓAÐI. Þá mundi ég líka eftir einum sem ég sá við ráðhústorgið sem gluðaði einhverju dularfullu hvítu dufti á göturnar. Mér hafði ekki dottið í hug að hann væri að salta. Hvernig er hægt að vera svona skynsamur alltaf, úff þessi þjóð...alltof skynsöm, dreyfir salti ÁÐUR en frostið kemur.

Í morgun sá ég mér til mikillar furðu að snjórinn tolldi þangað til í dag og nú er hitinn við rétt yfir frostmarki. Það er ekki hægt að segja að hér sé snjóþungi á eðlilegum mælikvarða, það er hægt að skrifa nafnið sitt í snjóinn með puttanum en alls ekki hægt að gera engill án þess að skemma snjógallann sinn. Ekki veit ég hvernig veðrið er utan kaupmannahafnar en kokkurinn var að senda mér skilaboð og segja mér að mjólkurbílnum seinki í dag vegna veðurs. Það hlýtur að vera allt á kafi þarna í mjólkurbýlasveitinni...